15/6/08

Iniciamos la temporada de verano ARRASANDO!!!





¿Qué hacer un domingo lluvioso de junio? Pues participar en la XIV Milla Urbana de San Valentín (Fene). Allá nos fuimos "El famacéutico veloz" y "El cronista". Llegamos con tiempo, calentamos fenomenalmente (sin los agobios típicos en nuestro club) y con un suave orballo nos dispusimos a correr los 1.600 metros.



Resultado:

2º Puesto en súperveteranos

3º Puesto en veteranos.





7/6/08

Nova equipación


O señor Presidente, e único patrocinador do Club, vén de agasallar aos seus sufridos atletas cunha nova camiseta. Dun amarelo limón fermoso, a nova equipación será sudada convenientemente xa deste o remate desta temporada naquelas probas en que o autobús do Club teña a ben levarnos.
Esta camiseta, de novo deseño co logotipo do Club e do Patrocinador, súmase á xa elavada colección de prendas deportivas do Club, tal e como se pode apreciar nas seguintes fotografías:


26/5/08

Crónica agotada de un viaje a Londres


¿Qué tendrá Londres para nuestro Presidente? ¿Por qué deseaba regresar a la capital británica a los tres meses de su primera estancia allí? ¿Sería para inspeccionar el recorrido de su maratón? ¿Sería para festejar el triunfo de la Keniata de Montrove en la maratón de Madrid (primera participación y segunda en su categoría)? ¿Desearía conocer los museos londinenses? ¿Querría caminar por calles desconocidas o tal vez, desearía recordar sus noches en el Soho?

Tras un cortoviaje, y la hora de llegar a Londres, la representación del Cub de Atletismo Panadería d’ Osedo ya se estaba tomando unas pintas de cervezas en un pub. Y allí pudimos contemtemplar el recibimiento que realizan a los turistas: ejecutivos mazándose a cervezas y peleas entre ellos (traje, corbata, cerveza, centro de Londres: espectacular)

Tras la cena el Presidente nos encamina al Soho. Allí se nos pierde en el momento en el que iba a inspeccionar su pub favorito (en el que sería registrado para entrar). Tras recorrer el barrio y admirar los locales de ambiente(¿ambiente?, ¿qué es eso de ambiente?...sí, sí, sí, había mucho ambiente), el Presidente nos dirige a su local (vuelve a ser cacheado). Fuimos atendidos por Antonella (auque a algunos de nosotros teníamos dudas sobre si su nombre auténtico sería Antonello). La persona que recibió sus mejores atenciones, quien más las merecía, el presidente (aquí tampoco pagó las copas)

El amanecer del sábado (también tuvimos que esperar por el mismo) nuestros pasos se dirijieron por Hyde Park hacia Portobello que recorrimos con las piernas ligeras y las carteras cerradas. Luego tras otro paseo y después de cruzar el Támesis vino el toque cultureta, porque el listillo de turno nos llegó hasta la Tate Modern (¿sirvió de algo la visita?)El nivel de cansancio ya era notable. Posteriormente fuimos a Carnaby Street con las piernas agotadas y la cartera abierta, recogiendo a Fran. Viendo a su amigo de noches sin fin, el Presidente retomó fuerzas a base de alguna bebida (no le gusta la cerveza) y comenzaría para esta pareja una noche imposible de olvidar. Todo el grupo éramos conscientes que cuando los dejamos en el Soho corríamos el riesgo de no saber cuando los volveríamso a ver. ¿Sería el domingo por la mañana en el hotel? ¿Sería en el aeropuerto? ¿Sería unos días después en Galicia?

Su noche no puede ser contada por terceras personas, por lo que no se hará el intento. Pero hay que reconocer la puntualidad matutina. A la hora prevista el domingo por la mañana apareció el Presidente y un cadáver andante. En esa mañana los dos culturetas se separaron del grupo para, dijeron, ver museos, y el resto se fue hasta Greenwich, en donde disfrutaron de una plácida mañana soleada. El regreso a Londres fue en la terraza de un tranquilo barco por el Támesis. Y como parecer que había unas olas tremendes, el sufrido Fran se mareó.

En el aeropuerto nueva revisión integral al Presidente (se quiere decir que también le cachearon lamaleta) y vuelo sin novedad.

¿Cúal será la próxima salida internacional de nuestro club?


2/5/08

MARATÓN DE MADRID: Crónica de un madrugón dominical




Suena el despertador a las siete de la mañana, sí, es domingo, Madrid y las siete de la mañana, hay que levantarse, es el día del maratón, después de múltiples dudas, de los madrugones del fin de semana para mi puesta a punto con mi personal training para maratones (odio tener que poner el despertador), los rodajes de los viernes con mis fieles escuderos, los rodajes en solitario del mediodía para hacer kilómetros, las lesiones de última hora ... hay que levantarse, casi no hay macha atrás. Desayuno y metro y ya empieza el olor a competición, es increíble la cantidad de matados que íbamos en aquel vagón rumbo a la Castellana.





Nos colocamos casi, casi con los buenos, espectáculo de paracaidistas, primeros contactos con nuestros colegas de al lado, que no sabemos si por ayudar o por acojon... nos anticipan que el trazado no es el más adecuado para un primer contacto y que del km 29 al 39 era cuesta arriba, no sabía que no somos vascos pero casi, y … pistoletazo, rumbo al Parque del Retiro, en poco tiempo pierdo de vista a mis dos chicos y ya solo pienso en ir descontando.


En el km 12 mi familia me anima, todavía corremos por territorio conocido, Fuencarral, Gran Vía, Preciados, Puerta del Sol, Mayor, Palacio Real, nos aproximamos a la media maratón, última distancia conocida y después... Entramos en la Casa de Campo y al salir primer aperitivo repecho, corto y duro, seguimos hacía el Manzanares y al cruzarlo cuestas, cuestas, cuestas ….


Sólo puedo decir que ahora que ya casi ha pasado una semana tengo el recuerdo de la cantidad de gente que te arropa a lo largo del recorrido, gritando, aplaudiendo, gritando, pancartas, música, los propios compañeros que te animan, la verdad, es que el hecho de ser mujer en este caso se traduce en ventaja, te anima todo el mundo. Llegado al kilómetro 35, sabía que aunque fuese arrastrándome llegaba, el final se hizo duro, me pasaron dos mujeres, el globo de referencia de 3:30, pero mi objetivo era terminarla y cuando atravesé la puerta del Retiro, sabía que ya estaba allí, la satisfacción personal que sentía casi me llevaba a la meta, a pocos metros de la llegada mi familia de nuevo y eso fueron las alas que me faltaban para llegar cuando el crono marcaba 3:30.58. Genial ¡!!.

No sé como llegué hasta los fisio, casi no podía desatarme las zapatillas, tenía los pies destrozados de ampollas, pero solo era capaz de reir, misión cumplida!!!


Evidentemente, los chicos de la película hicieron unos tiempos impresionantes, pero bueno, ellos son profesionales, se cuidan, llevan método, es otra historia, cumplieron con creces sus espectativas.


RESULTADOS PROVISIONAIS:

Clicando sobre cada nome poderedes ver máis detalles.





A Keniata de Montrove: 3.30.50´´: 2ª na súa categoría; 10 española ; 20 na xeral feminina. SEN COMENTARIOS.








O triatleta: 3.14.39´´: 149 na súa categoría; 735 na clasificación xeral. IMPRESIONANTE ESTRENO NUNHA MARATÓN.



O cronista: 3.16.20´´; 125 na súa categoría; 803 na clasificación xeral. Mellorou con respecto á edición anterior.






























10/4/08

VIg-Bay 2008



Crónica de la participación del club en la Media Maratón Vigo-Baiona, redactada por doña Teresa, tras la exitosa culminación de su primera media maratón.






Bueno, por fín llegó el esperado día de la Vig-bay, después de los sufridos entrenamientos del domingo y los correspondientes madrugones.



Empezamos la jornada dominguera a unas horas que hacen dudar de que estemos en nuestros cabales, y si no que se lo pregunten a mi pobre perro, que pusimos de patitas en la calle, noche cerrada todavía. No entendía nada…..



Y partir de ahí, todo según lo planificado, “Transportes Panigua Ltda”, recoge al equipo de atletas (lo de Ltda. es por la carencia de aire acondicionado, el esparadrapo en los frenos y la radio de última generación…), pero con la furgoneta rotulada con el esponsor, gracias a lo cual pasamos los controles policiales en el acceso al circuito como si del Barsa se tratase (no hay que descartar posibles subvenciones del patrocinador, dada la publicidad hecha por media Galicia …).



Durante el viaje consejos para la novata: no te fies…., Baiona aún estará lejos cuando la veas…, vete a tu ritmo…; todos muy valiosos. Pero sin duda, el mejor, la reflexión de Roberto sobre la importancia de la motivación (ya me entendéis…). Desafortunadamente mi “personal training“ no entendió del todo la lección y se encargó de motivar a mis contrincantes (sin comentarios ...)



Llegada a Samil: Raúl, como siempre, con todo a punto; dorsales para todos, bebidas isotónicas, alimentos dietéticos para reponer fuerzas…, no faltaba de nada. Hasta parking reservado para la furgoneta del club.



Precalentamiento: casi todos estresados. Antonio… que si hay que calentar, Julio arreglándose (echándose cremitas para todo y en casi todos los sitios), nuestro farmacéutico veloz babeando de envidia y aguantando el tipo, Pili y servidora buscando el WC desesperadamente y Juan como si nada, más tranquilo que un ocho.



La salida: como siempre, desaparecen todos (algunos los reencontramos antes de llegar , otra vez sin comentarios …).



La carrera: aplicando los sabios consejos de mis queridos compañeros, voy administrando las reservas, siempre acompañada por mi inseparable y fiel entrenador (tengo que reeducarlo en algunos aspectos de la competición….) y cuando en el kilómetro 15 empezaba a vislumbrarse la crisis, aparece, como caído del cielo, Chemita, ¡¡¡ eso sí que es motivación!!! : mira la de verde, vamos a por ella ¡!!, tenemos varios cadáveres a 20 metros, vamos a recogerlos ¡!!! Esto parece el camino de Santiago….



LA META: al final todo encaja. Los domingos en el Paseo del Agua con mis compis, el madrugón, las ampollas en los pies. Merece la pena cruzar esa meta de la mano de mis amigos. Espero que no se me olvide .



RESULTADOS: El presi a callar, por vagoneta, todo disculpas. Su equipo entre los mejores, Antoñito cerca del 200, Julio marca personal, sin llegar a darse de leches con el pelmazo que se le cruzaba en la trazada, Pili campeona de su categoría y primera en el 10.000 (un pastón “bruto”… y varias medallas), Roberto, como siempre, poniendo en cuestión cualquier sistema de entrenamiento, lo suyo es la motivación. Raúl a por el premio por la mejora, y Juan sin despeinarse (no va con segundas…), y Chema, mi guía espiritual , 6 Km y ni una gota de sudor (además testigo de la traición de mi Alvarito.)



FIN DE FIESTA


POR FIN LA COMILONA: En los Abetos, y sin el Presi , cervecitas a destajo, y menú de lujo (con postres y todo) . Finalmente las verduritas a la plancha fueron sustituidas: revueltos de boletus, pulpo a la brasa, carnes a la plancha, buen vino . El único fallo : Raúl se quedó sin su menta poleo con anís .

Y POR SI FUERA POCO ¡ GANÓ EL DEPOR!

NO SE PUEDE PEDIR MÁS.



19/3/08

Récord mundial na maratón de Berlín.

Entre lesións, duatlóns e entrenos parace que este blog non está moi vivo. Imos logo a facer outra entrada par animarnos con vistas á Maratón de Madrid. Contemplade este vídeo e fixádevos no erro do locutor ao principio de mesmo.

Cando nos imos a Berlín a correla?

27/2/08


Por orde do señor Presidente do club, o pasado sábado celebrouse unha Asemblea Extraodinaria. A orde do día contiña un único punto:

"Estudo, e aprobación se procede, da proposta do señor presidente sobre unha viaxe a Londres".


Efectivamente, ímonos á capital da Pérfida Albión.

Co gallo de estudar o recorrido do maratón londinense o Presidente propuxo, e asemblea aprobou por unanimidade, realizar unha viaxe preparatoria a principios de maio. A elección das datas fíxoa en función do calendario aprobado: entre o maratón de Madrid e os 50 quilómetros de Allariz (sempre pensando no ben dos seus atletas) Os gastos de aloxamento corren a cargo do patrocinador. Pola manutención non hai de que preocuparse: empanadas de Osedo para todos e todas .


¡Por fin seremos un club internacional!

4/2/08

Entroido 2008

Quen dixo que na vida so hai camiños para correr? Quen afirmara que os sábados e domingos están feitos só para competir? Quen dixo que a nosa única función era gastar as suelas das zapatillas? Quen afirmara que o mellor entreno é o que falta por facer?
Pensabades que o noso club era tan só de running?
Aquí tedes as fotos da celebración do Entroido 2008. Adiviñade, se podedes, quen é o triatleta, o farmacéutico veloz, a keniata de Montrove, o comensal austero, o maratoniano.




Ás poucas horas da festa, houbo entreno no Paseo da Augua de Cambre. Así se fai, campións.

30/12/07

AFORTUNADOS: III Carreira Fin de Ano Mugardos

BubbleShare: Share photos - Print Christmas Coloring Pages.

A media ducia de corredores do club que participaron na III Carreira de Fin de Ano Mugardos-Ares-Mugardos, séntense afortunados.

Afortunados porque o Presidente interrompeu o seu traballo matutino para vir despedirnos.
Afortunados porque o Patrocinador puxo a disposición dos atletas un autobús que por cuestións prácticas foi rexeitado.
Afortunados porque tivemos un tempo magnífico para gozar da nosa afición.
Afortunados porque, a pesar da nosa idade, rematados todos sen percance algún.

Pero a fortuna nada tivo que ver no sorteo celebrado tras rematar a carreira. Que dous dos nosos atletas recibiran premio é tan só unha cuestión de xustiza.

De xustiza porque o ano pasado non nos tocara nada.
De xustiza porque xa ía sendo hora de recibir algún agasallo.
De xustiza porque como non viña Pili non repartían premios.
De xustiza porque o merecemos.

Xa están aquí os resultados.

18/12/07

VI Lugo Monumental: Quen dixo frío?


Porque un home sen palabra, nin é home nin é un farapo de gaita, o señor Presidente do club, cumpríu a súa e agasallou aos atletas cuns magníficos forros polares antes da carreira VI Lugo Monumental
.

Grazas señor Presidente.

Sen o seu agasallo teríamos pasado moito frío, mais a quen lle importaba correr con cero graos (nin frío nin calor) se tiñamos na meta esperándonos uns forros polares extraordinarios?

E que forros, donas e cabaleiros, de cor laranxa. Inconfundibles, chamativos, puro márqueting para a Panadería d´Osedo.

A carreira... coma sempre. Os de diante correron moi rápido pouco tempo e os de atrás correron moito tempo amodiño. A Keniata de Montrove... primeira da súa categoría (foi atleta máis apoiada polo seu club durante a entrega de trofeos)

Do excelente xantar só comentar que don Francisco foi “acosado”, literalmente “acosado” por persoas alleas ao club que, sen facer os méritos necesarios, pretendían aproveitarse da nosa boa situación en equipamento.

Sobre a noticia de demisión... ná de ná. Haberá que convocar unha xunta extraodinaria e debater a cuestión.

Para saber os resultados, clicade
aquí.

3/12/07

¿Qué falta en las carreras?



¿Qué falta en las carreras?

Unos, por viajes para correr por los Campos Eliseos; otros, por creer que todavía no están para esta distancia que les permita correr y dar un grolo de agua; algunos por problemas de dodotis. Pero aún así algo importante falta, ¿qué será?.

Después de meditar, lo que me permite mi deteriorado cerebro, creo que lo tengo: falta la agresividad y sufrimiento que aporta nuestro sufrido farmacéutico veloz, las carreras no son lo mismo sin sus partes de averías finales pero siempre feliz de acabar como sea, máxima que ha cuajado en el equipo siguiendo al pie de la letra esa consigna nuestro diésel favorito, que en una demostración insuperable de sacrificio en la última carrera de Ourense se arrastró los últimos 5 km. (eran 10) con el gemelo seriamente perjudicado pero acabó (algunos dicen que la motivación del cocido y el baño en la chavasqueira también influyó).


Así que sirvan estas palabras como sentido homenaje y reconocimiento a nuestros dos importantes atletas, desando que se reincorporen lo antes posible al plantel de la marea azul.

Hai que escoller titular


Escollede titular:

“De marea azul a ondiña azul”: desde a numerosa participación no club nas carreiras de Santiago e Ourense pasamos a tan só tres participantes na Media Maratón de Ferrol (XXII Memorial Adolfo Ros. Volta á Ría) Que pasou?
É que o Patrocinador non vos adiantou as dietas para viaxar a Ferrol e xantar no Muiño do Vento de Fene?
Cando pensades lucir as camisetas que con tanto cariño e traballo adquiríu o Presidente?

“Probando, probando”: Tras un duro verán, con lesións nos tres representantes do club na carreira, os nosos atletas desexaban coñecer o seu estado físico. Os obxectivos fican aínda moi lonxe mais cómpre ir adquirindo as sensacións de carreira, repasar ritmos, controlar sensacións, lembrar que se pode sufrir...

Para coñecer os resultados clicade aquí. A destacar que o club segue mellorando, ano a ano, o seu tempo nesta distancia.


Fotos: Elyana

19/11/07

Da Chavasqueira ao Roupeiro




Unha senlleira representación do club desprazouse o pasado domingo, 18 de novembro, ata Ourense.
Domingo soleado e xélido. Ás 10.00 horas había –3.5 graos. Que era prudente facer?...

As termas da Chavasqueira son un conxunto de pozas de auga quente natural á beira de río Miño. Forman un pequeno remanso de paz no medio dun ambiente competitivo provocado pola carreira popular de San Martiño. ¿A quen lle pode interesar participar nesa proba cunha temperatura por baixo dos cero graos cando na Chavasqueira estábase coma nun paraíso? Contrastes de temperaturas: auga quente, auga fría; augua quente, baño no Miño. ¡FANTÁSTICO!

Ademais estas termas contan cunha fauna peculiar: as donas do lugar (experimentadas señoras, ¿tal vez viuvas?) que dominan todos tipo de situacións e que non perden detalle das actitudes e dos comportamentos de persoas alleas (¡que gañas tiñan en coñecer completamente o corpo espido de Blas!, ¡como a envexa lles incitou a criticar o corpo espido de Pili!)

E para xantar... Ourense. O restaurante O Roupeiro é un local de visita obrigada (desde Carlos Casares a Moncho Borrajo teñen agradecido as horas alí pasadas). Non é posible superar o seu cocido, nin en calidade nin en abundancia.
E, con perdón do Comensal Austero, o seu leite frito e as cañas recheas de cremas son deliciosas (alguén tivo que rematar forzadamente as que ían quedando pola mesa) Rematouse o xantar con licor café, augardente de herbas, cafés e gotas (ou chorros ¿eh Pili?). E como sempre, e para dar a nota, alguén tivo que tomar unha bebida dixestiva (¿?) que, nesta ocasión non foi menta con anís, senón algo máis forte.



30/10/07

Resultados XXX Carreira Pedestre de Santiago


Posto Tempo Dorsal Cat. Ritmo/Km Paso interme.


ANTONIO MARTINEZ
295 00:47:20 200 M 03:48 25:38

PILAR CAINZOS
768 00:52:27 199 H :4:12 28:00

JULIO J. SOUTO
770 00:52:27 204 M 4:12 27:58

ROBERTO VARELA
931 00:53:45 203 M 04:18 28:25

BLAS RODRIGUEZ
958 00:53:56 184 M 04:19 28:43

MIGUEL PAN
2030 01:02:24 185 K 05:00 33:20

JUAN CARLOS RODRIGUEZ
2224 01:04:46 201 M 05:11 34:53

ALVARO GARCIA
2550 01:11:10 182 M 05:42 37:54

RAUL SOBRINO
2551 01:11:10 202 M 05:42 37:54

TERESA GONZALEZ
2552 01:11:10 183 I 05:42 37:54

29/10/07

XXX Carreira Pedestre de Santiago: A MORRO

Crónica de la XXX Carreira Pedestre Popular de Santiago.
Autor: El Maestro


A MORRO
En una mañana fresquita nos reunimos en el lugar habitual de encuentro los 10 componentes del equipo que íbamos a participar en la carrera de Santiago. Nos dividimos en dos coches, los que participarían estrictamente en la prueba y regresarían de vuelta y los que ¡¡ aprovechando que en la zona de Santiago hay buenos restaurantes!! Dedicarían unas horas a reponer fuerzas con unos sabrosos platos.

Durante el viaje, y como es habitual, se rememorizan anteriores ediciones de la prueba y comentamos dificultades de los diversos tramos, tiempos realizados, etc ¡¡ y por supuesto hablamos de VITE!! ¡¡ COMO NO!! Nuestra querida cuesta que tanto cuesta.

Al llegar , y después de la aplicación de diversos productos para amortiguar dolores y calentar músculos al tiempo que se comentan los diversos padecimientos “tengo tocado el gemelo” “pues a mí me duele el iskio” etc. (cada vez son más las molestias, aunque dicen que el deporte es sano).

Una vez preparados, colocados los chips, etc. nos dirigimos a la zona de salida y disfrutamos del tremendo ambiente que se genera alrededor de esta prueba, gente de toda Galicia e incluso de Portugal, por no hablar de los negritos habituales.

Cuando dieron el pistoletazo de salida, los más apresurados del club, (¡¡¡ siempre a toda pastilla!!!) la keniata de Montrove escoltada entre otros por su marido “el tabletas” (por los abdominales) , el cronista oficial (que le encarga la crónica a otros, aunque él es el que figura en nómina) el pluri-poli-deportista Blas, ¡¡e como non!! o amigo Roberto. Todos ellos (culos de mal asiento que non paran quietos) se dedicaron a tirar los pronósticos por los suelos y batir records de anteriores pruebas. ¡¡ Vamos que a los demás participantes, la sufridora Teresa, su cónyuge, el comensal austero, y un servidor que disfrutamos del paisaje y vamos saludando a todo el personal, que tiene a bien animarnos a lo largo del recorrido, nos parece fatal que los individuos anteriormente citados tengan tanta prisa (aunque ya nos gustaría correr tanto).

Merece mención especial ayer el amigo Miguel que se estrenó en esta prueba y que parece que le está cogiendo gustillo, aunque le limite un poco las juergas del sábado.

Mientras todo esto ocurría, nuestro querido presidente asesorado por Fran, regresaba de establecer durante el fin de semana relaciones internacionales con el Reino Unido. Parece ser que la visita a ese país dio los frutos deseados, quedando muy satisfecho de los estupendos “monumentos” visualizados tanto de de día como de noche; aunque no quedaron todos los puntos atados, por lo que cuenta tener que realizar otras incursiones a este país y afianzar alianzas.

Echamos de menos al amigo Chema, que aunque siempre se nos pierde en la salida y reaparece a lo largo de la prueba, esperamos que para la próxima ya esté dando guerra, ya que es un buen combatiente.

Tras acabar la carrera la mitad del club se fue a duchar (qué hicieron los restantes atletas lo dejamos a interpretación del lector). Por fin, los atletas masculinos se pudieron duchar con agua caliente, mientras que la esposa de su marido tuvo que probar el líquido elemento en estado casi sólido.

Posteriormente, degustaron unas merecidas cañas en el Franco compostelano. Tras las mismas fueron a probar el último restaurante incorporado a la GUÍA RAULÍN. No hubo queja. Los miembros del club y allegados degustaron cuatro solomillos de cerdo ibérico y tres chuletones.

Pero al llegar a los postres y el café... se rompieron los moldes del club. Mientras el Comensal Austero continuaba con su indecente costumbre de no tomar postre (alguien tuvo que comer su ración) y sí su menta poleo con gotas de anís, la sorpresa general cundió cuando doña Teresa caixagalicia también pidió su menta poleo con gotas... gotas que bebió A MORRO, ni tan siquiera tuvo la consideración, como su esposo, de mezclar los dos líquidos. ASÍ NO PODEMOS CONTINUAR.

Un abrazo a todos.