Mostrando entradas con la etiqueta Maratón. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Maratón. Mostrar todas las entradas

20/3/13

Maratón de Barcelona 2013. Crónica de Teresa


Un día de finales de Agosto 2012, recién acabada la quimio, y supongo que por la euforia propia del momento, no se me ocurrió mejor cosa que comentar con mis dos compañeros de fatigas deportivas, mi Álvaro,  y el rey de la paciencia , Raúl , que estaría bien fijar un reto para el 2013.



Los pobres llevaban muchos meses corriendo a ritmo de tortuga, y como bien sabéis los que corréis, es realmente para estar muy agradecida que lo hayan soportado.

En seguida se puso a tiro la Maratón de Barcelona. Pues bien, casi sin darnos cuenta, nos vimos metidos en una programación, que el talibán de mi chico nos hacía cumplir a rajatabla, incluso los días de alerta naranja y chuzos de punta (y al final va y se pilla una gripe la semana de la carrera, en fin .....)

Después de un porrón de kilómetros compartidos estos últimos meses, por fin llegó la hora de la verdad.  El reto, tal como yo lo veía, asequible  para los chicos, con bastantes dudas para mí. 

Bueno, para allá nos fuimos  el viernes noche, con nuestra insustituible reportera y sufridora,  Raquel, y yo con un nudo en el estómago, como el de la selectividad, más o menos. El sàbado disfrutamos de la la Feria del corredor (pobre Raquel..... echamos la mañana  entre camisetas, geles, zapatillas etc, etc ... ). 

Menos mal que nos dimos un buen homenaje en la comida, como no podía ser menos (dado los elevados importes de las dietas del Club, ja ja...  ) , en un sitio que os recomendamos para cuando  paséis por Barcelona,  se llama "Chez Cocó" en la Diagonal. 

Y paseíto hasta la cena, programada para estar pronto  en el hotel y sin gin-tonics, que quede claro...  Cenamos donde estuvimos con todos vosotros , Origens (en el Born). Por cierto, estuvimos en el mismo Hotel que la élite de la carrera, etíopes y Keniatas (fueron los ganadores, como siempre), gracias, también, a las fabulosas dietas del Club , ja ja...

Desayuno con la élite, juntos pero no revueltos, a las 6.30 de la mañana , y ya los nervios de punta.  

La organización de la carrera impecable. Muchísimos seres humanos, aprox. 18000. Salimos en el último cajón, y tardamos 20' en pasar por debajo del arco de salida.  

Las sensaciones de la carrera fueron muy variadas . Álvaro en el km 15 muy tocado de piernas, la gripe y el parón de los días previos pasando factura, lo cual era un poco preocupante porque faltaba todavía muchisisisimo....



El Sobrinoff iba tan sobrado (retenido el pobre..., con la solidaridad que le caracteriza...) que contestaba saludando a la concurrencia en todos los idiomas en los que nos animaban (catalán,  francés , inglés , chino  etc...)  ya que había un 40% de extranjeros en la carrera según leí. 


Nos cayeron varios chaparrones, pero la temperatura era muy buena. Los últimos 10 km ya no sabes en qué pensar para no pararte, la cabeza ya no te responde del todo, dolor de piernas , contracturas varias , hombro y cuello,  pies hechos polvo...  Y a 5 km de la meta, ya en el Arco del Triunfo, Álvaro se para, no puede más con el dolor de piernas. Se recompone un poco con el avituallamiento. Y tirando de no sabemos dónde, arranca de nuevo.  Ese trozo final fue interminable, pero es evidente que la cabeza es la que manda, supongo que ese es el reto...



Cuando  llegamos a la meta Álvaro y yo teníamos problemas para caminar. Los físios nos recuperaron un poco.  Así que nos os fiéis de las apariencias en las fotos. 


Tengo que recordaros que todo esto no es aplicable al Sobrinoff, que insisto, estaba fresco como una lechuga.  Ya os anticipo que su próxima maratón, con compañía adaptada a su nivel,  lo hará con la gorra (literalmente porque no se separa de ella y se compró una de repuesto). Y aunque hoy camine como las muñecas de Famosa, lo negará seguro (me lo chivó Raquel....)

Hoy, el día después, la verdad es que uno se siente bastante satisfecho del logro,  agujetas aparte.  


Pero aunque se olvide lo malo,  no creo que me pillen en otra (también se dice después de parir). 


Muchas gracias a todos por vuestro apoyo.



"DARRERE DE CADA CORREDOR SEMPRE HI HA UN GRAN EQUIP"




 Al presidente de Club :  Pachu, dame el numero de la Visa para cargarte las facturas. 

16/4/12

Coruña42 e Coruña10: De tres piares a piar e medio


Se lembrades a crónica da Vig-Bay, falárase dos tres piares do club. Tres fornidos atletas que a pesares dos múltiples problemas que atravesa o noso club (probablemente ocasionados pola mala planificación deportiva e a falta de apoio fisioterapeuta) puideron disputar a fermosa proba do sur. 

Nesta ocasión, e a pesar de celebrarse por vez primeira na Coruña unha maratón, acompañado dun dez mil, tan dous dous atletas decidiron inscribirse nestas probas. Un, na maratón, outro, no dez mil. Así non hai club que arrase nas clasificacións… O tempo climatolóxico previsto era horroroso: chuvia e vento frío e forte do norte. Antes da saída, foto conxunto do club (que club?, se tan só eramos dous). Desexámonos sorte e cada un foi ao seu. 

O maratoniano a comprobar que o seu nocello esquerdo non estaba para andar de carallada 42 quilómetros e, apesares de levar un bo ritmo (28 quilómetros en 1.56.11´´) decidiu abandonar, lamentando moito que a súa afección non puidera gozar da súa fenomenal figura no asfalto coruñés. 

O noso diesel por excelencia, o que non lle ten medo ao vento por gozar un tren superior inmellorable, fixo gala do seu dominio da distancia, marcándose un crono que para si quixeran os raparigos que están trotando polas nosas rúas: 49.12´´ 

Mais como non todo (algo?) vai ser correr, decidimos, por conta do noso Farmacéutico Veloz (ah, pero corre?) e da súa letrada esposa, darnos un atracón a base de lombo, chourizo, xamón, paté, queixo, botello, grelos, arroz, patacas, sobremesas caseiras… acompañado dun vermú reserva (reserva? Reservado para nós), Ribera del Duero, fairi, un Ferreira especial, e unha degustación de gins-tonics. 

Pero este merece un comentario propio: 

Non imos falar da abundancia e calidade das bebidas ofrecidas polos anfitrións: diversos tipos de tónicas, diversas calidades (todas elas magníficas) de xenebras, senón que toca falar do barman. Ese ente que non entende a diferencia entre un combinado e unha macedonia; entre un pouco de limón e media corteza. Un ente que afirma gratuitamente a que altura se cultiva a mellor quina… 

Supoño que a vindeira crónica neste blog será de algún evento culinario porque deportivo…

1/12/11

I Maratón A Coruña 42



Segundo lemos na páxina da Federación Galega de Atletismo xa foi presentado o I maratón da Coruña:

"Esta mañá tivo lugar no Concello da Coruña a presentación da I Maratón A Coruña 42. No acto estivo presente o Concelleiro de Deportes, D. Francisco Mourelo, o Presidente da FGA D. Isidoro Hornillos e a Directora Técnica da FGA, Dª. María Dolores González. A proba que se celebrará o 15 de abril estará incluida no calendario nacional e pretende convertirse nun dos circuitos máis rápidos de España nesta modalidade. A carreira transcurrirá nun circuito urbano, plano e moi rápido. Discurrirá por amplas avenidas e terá xiros suaves, co fin de non perxudicar o ritmo dos atletas. Constará de 3 voltas permitindo así unha mellor visibilidade por parte do público, dado que en algunha rúa poderase ollar a carreira ata en 8 ocasións. Paralelamente a esta carreira organizarase outra proba de 10 kilómetros homologados para aquelas persoas que non participen na maratón, permitindo así o disfrute do circuito e os aplausos dos espectadores que asistan ao evento".

Colocaron unha ligazón ao percorrido.

7/11/11

8ª Maratona de Porto: uma boa corrida



ADESTRAMENTOS
Tras a mala experiencia mental da pasada Marató de Barcelona e apesares da boa marca (Pili, admito 3,02,40 como boa marca), o corpo e a mente necesitaban repouso: marzo e abril. Tras pasar a facer un arranxo de chapa e pintura (o piramidal semella non ter amaño posto que sigue molestando permanentemente), en maio decidín iniciarme, de novo, do mundo do trote “borriquero”. En paralelo tratei facer unha ou dúas sesións de ximnasio (Toni, cabrón)

Ademais volvín as competicións en Lira e Carnota, Pobra do Caramiñal, no dez mil de  A Coruña (37.30´´) e na media maratón de La Bañeza (1.22.15´´).

Alá por agosto, no cerebro volveu a idea de facer outra maratón como único remedio para que se curaran as feridas mentais de Barcelona. Escollín a de Porto pola súa proximidade xeográfica. As dez últimas semanas de adestramentos non foron tan perfectas coma na preparación do de Barcelona: os tempos das series non foron tan bos pero adestrei sen presión e sen tensión e, de feito, a cabeza estivo tranquila e ilusionada por volver a gozar desta proba e con gañas de demostrarlle ao cerebro que o corpo tamén sabe correr. Sen embargo fixen máis quilómetros…

As estatísticas destes meses de adestramentos  son as seguintes:
Maio: 134 km. a unha media de 4,45 o km e cun percorrido medio de 9,5 km.
Xuño: 195 km. a unha media de 4,39 o km. e cun percorrido medio de 13,9 km.
Xullo: 288 km a unha media de 4,26 o km. e cun percorrido medio de 16,9 km.
Agosto: 299 km. a unha media de 4,20 o km. e cun percorrido medio de 14,9 km.
Setembro: 319  km. a unha media de 4,23 o km e cun percorrido medio de 16,7 km.
Outubro: 366 km (rércord persoal nun mes) a unha media de 4,20 o km e cun percorrido medio de 18,3 km.
Mirade as estatísticas tiradas do meu Strands:




Como cando preparei a última de Barcelona, Pili tivo a ben axudarme nalgunha tirada longa e tamén como cando na de Barcelona, Pili quixo cambiar a residencia algúns días (ánimo, campiona).

PREVISIÓNS CLIMATOLÓXICAS
En canto ao tempo climatoloxicamente falando… as previsións nunca foron boas… hai uns dez días eran de moita chuvia e vento duns 10 qm/h, logo foron mellorando ata suprimir case a posibilidade da auga pero aumentando a dureza do vento: 18 km/h do norte. En principio non sería o peor vento posto que a maior parte do percorrido era en dirección oeste-leste e viceversa, só do quilómetro 37 ao 40 hai un tramo en dirección sur-norte polo que debería gardar forzas (eu gardando forzas para o final?, imposible) Finalmente tivemos 7 graos á saída e chegamos con vento e cun día de sol magnífico.

VIAXE
Nesta ocasión, ademais da eterna  ISA, acompañáronme Pepe e Eva, non sei se para facerme de condutor ao regreso, probar o viño de Porto ou tentar obter algunha foto nos últimos metros porque, en principio, non estaban dispostos a animarme no percorrido.

EXPECTATIVAS
Analizada as tres últimas participacións en maratóns, creo que debo aprender unha lección contundente: hai que ser prudentes. Na maratón de Barcelona do 2011 pasei a media en 1.23´, na de 2010 en 1.24, mentres que no Mapoma de 2009 en 1.27´. Manteño o obxectivo de baixar algo das tres horas polo que tratei de convencer á miña cabeciña de pasar a media por riba de 1.26´. Deste xeito, cría, que por unha banda gardaría algo de forzas e, por outra, tería posibilidades de mellorar a marca persoal de 2.57´.17´´.

PORTO
Viaxamos a Porto acompañados polos nosos escudeiros Eva e Pepe. A cidade está fermosísima. O Hotel estupendo, con permiso para deixar a habitación ás 15 horas por participar na proba. Retiramos o dorsal o sábado pola tarde/noite, despois de xantar un magnífico arroz de marisco. A bolsa do corredor é estupenda (canto nos queda por aprender, con viño do Porto incluído). Paseamos pola ribeira, tomamos café no Majesti e ceamos na Casa da Música do arquitecto Rem Koolhaas. Magnífico edificio e magnífica cea.
O domingo moi cedo fun á saída na avenida Júlio Dinís, ao carón da praza de Galiza (que bo sinal). Na saída ofrecen café e cha: todo un detalle. Só teño na cabeza unha palabra: SENTIDIÑO, teño que facer unha carreira con SENTIDIÑO, saír amodo e gardando forzas para o final. Pero a palabra que máis escoitei na corrida foi FORÇA. Saída picando moito para arriba, e logo… a tratar de facerlle caso á cabeza. No segundo quilómetro achégome ao globo das 3 horas, pouco despois vouno adiantado sen presa, comodamente. No quilómetro catro preocúpame que me siga adiantado moita xente… non poder ser. Alá polo décimo decátome de que son os participantes da Family Race de 12 quilómetros.

Non fago grupo e vou tirando só en terra de ninguén. Cruzamos o río pola ponte Dom Luis I. Antes do 21 paro a mexar (bato o récord persoal na cuestión: 35´´). Reintégrome sen problemas e asombrado porque tan só me adiantara un corredor. Dos quilómetros despois ficou detrás. Teño un grupo a menos dun minuto, vou tras el sen agobio… non o conseguirei coller… pero adiantareinos a todos nos catro últimos quilómetros.

Paso a Media en 1.28´. Paso o quilómetro 26 (o meu muro) sen problemas, vou cómodo e pensando que está vez si, esta vez rematarei sen sufrir e sen baixar moito o ritmo. Calculo que lle saco tres minutos ao globo das tres horas e podo andar en torno á miña marca. No 30 penso que Pili está agardando por min e que vai tirar o que falta. Sei que só me falará cando non existan costas pero notar a súa presenza faime manter o ritmo nas subidas. Aínda hai forzas e manteño un ritmo máis ca aceptable. No 35 creo que vou en moi bo tempo pero noto como o meu ritmo comeza a descender. Mais non importa: non son eu o adiantado polos corredores senón que non deixo de adiantar xente. Son quilómetros en solitario, notando o cansanzo mais tamén empezando a sentir a satisfacción pola "boa corrida". Saúdo a un de Verín, animo aos que paso. Os últimos quilómetro fanse difíciles: aparece o vento, sube a temperatura, pica para arriba. Cando faltan douscentos metros está o meu grupo animando e tirando fotos: grazas.

Meta en 2.58.38´´ de 99 na xeral e 9 na categoría. (Por terceira vez modificáronse as clasificacións, agora entrei de 104 e de 10 na categoría). Ata o quilómetro 30 fun a 4.10´´/km e de aí ata meta a 4.25´´/km. A media saíu a 4.13´´/km.

Non melloro a miña marca pero sigo baixando das tres horas. Entro feliz. Só o piramidal volveu a molestar mais non conseguiu que me parara. O resto do corpo está fenomenal, parece mentira que correra unha maratona. Unha rapariga ben fermosa cólgame a medalla. Dáme (pídolle) dous bicos. Agasállannos cunha nova bolsa do corredor. Tomo a cervexa máis fría da miña vida, está fantástica (destrozarame a gorxa para todo o día). Paso polos fisio. Non me saben tratar o piramidal.  Regreso ao hotel. Xantar na ribeira no Postigo do Carvao e regreso ao norte.
O percorrido é moi fermoso e bastante plano (moito máis ca Madrid), pero hai pouca xente animando o que provoca sensación de soidade (a soidade do corredor de fondo que se diría), mais un xa está afeito por non saberes correr en grupo (algún defecto teño que ter...)

A proba no Jornal de Notícias. Fotos da organización: Dorsal 1787.
Grazas a todos e todas os que me animáchedes nos últimos días. A vosa lembranza foi a miña forza.

Isa, Eva e Pepe estiveron inconmensurables: non deixaron a animar en toda a proba, cambiando de lugar, sorprendéndome en calquera esquiña, tirando fotos (non as poño por pudor) e dándome berros de ánimo. A pancarta que levaron era impresionante. Grazas, grazas, grazas.


SENTIDIÑO E FORÇA






1/10/11

Ricardo Abad: 500 maratóns en 500 días

Hoxe sábado o ultrafondista Ricardo Abad entrará no Libro Guinness dos Records ao acadar 366 maratóns en outras tantos días dun xeito consecutivo. O seu obxectivo final será facer 500 maratóns en 500 días. Impresionante.


Tiven a sorte de coñecelo no MAPOMA 2009 cando facía o 42 maratóns consecutivos. Aquel día fixera menos de 3 horas.

26/9/11

Maratón de Berlín: novo récord

O kenyano Patrick Makau gañou este domingo o maratón de Berlín con 2h.03:38 e pulverizó así a marca mundial establecido no 2008 polo etíope Haile Gebrselassie (2h.03:59) tamén na capital alemá.
Makau, de 26 anos e gañador xa na edición do ano pasado, entrou seguido do seu compatriota Stephen Chemley.
A primeira muller en cruzar a liña dos 42,195 quilómetros foi a tamén kenyana, Florence Kiplagat, con 2h.19:36, coa alemá Irina Mikitenko en segunda posición e a británica Paula Radcliffe, plusmarquista mundial, en terceira.
O maratón berlinés foi así unha festa kenyana por partida dobre, especialmente no que respecta a Makau, quen ademais de destronar a Gebre correu un terzo da distancia en solitario.
O atleta kenyano, quen o ano pasado gañou en Berlín cun tempo notablemente superior (2h.5:08) e baixo a choiva, entrou baixo un sol radiante que acompañou toda a proba e que fixo que desde o quilómetro 35 désese por seguro que habería novo plusmarquista.
A Gebrselassie, que ao comezo da carreira mantívose no grupo de cabeza con Makau, falláronlle as forzas pasada a metade da distancia, xusto cando Makau apertou o ritmo.
O etíope retirouse por uns minutos, nos que se temeu ía abandonar, aínda que logo se reincorporou sen opcións xa de vitoria.
Haile era o heroe por antonomasia de Berlín, cuxo maratón gañou nos catro anos anteriores -2006, 2007, 2008 e 2009- e onde estableceu a marca mundial no 2008.
O atleta galego Pedro Nimo, así como o tamén español Ricardo Serrano, logrou no maratón de Berlín a mínima olímpica para participar o próximo ano nos Xogos de Londres 2012.
Serrano, debutante na distancia, foi sexto con 2h13:32, e Nimo sétimo, que volvía tras un longo período de lesións, fixo 2h13:34.
Texto e foto vía A Voz de Galicia.

7/3/11

Maratón de Barcelona 2011: Vai por ti, Pili

Isto de correr non é para persoas solitarias. É para correr con outras persoas, compartir os desexos e as expectativas con compañeiros/as de quilómetros. Correr significa, tamén, comentar con paixón o desenvolvemento das probas nas que participamos… Pois ben esta Marató 2011 foi moi distinta á como a pensamos, en plural, desde hai meses, creo que xa en setembro. Foron moitos quilómetros con Pili, moitas saídas en venres, varias tiradas longas en domingo, moitos luns compartindo abdominais e pesas no ximnasio para, a dúas semanas da proba, saber que a nosa Keniata de Montrove non ía poder participar. Fóisenos o seu desexo de facer 3.20´´ (eu creo que estaba para baixar comodamente das 3.15´´) mais ten que quedarnos a ilusión de poder seguir compartindo as vivencias cos amigos. Sei que ela ía correr comigo e sei que eu corría con ela. VAI POR TI, PILI.

Tras os problemas aparecidos febreiro de 2010, e tras tres meses de parón (abril, maio e xuño) volvín pouco a pouco a facer quilómetros. De xullo 2010 a febreiro 2011 estes foron os quilómetros por mes: 100, 186, 198, 234, 260, 314, 309, 302. En progresión e, sobre todo, nas dez últimas semanas seguindo estrictamente un plan de adestramento: aumentando as distancias e mellorando nos tempos das series. Como non hai maratón na que non me aconteza algo nos días-semanas previas, nesta ocasión apareceu unha gran ampolla no pé dereito e, sobre todo, collín unha gripe a cinco días da proba: martes, mércores, xoves, o venres e ata o sábado continuaron as dores de cabeza así como a sensación permanente de ter unhas décimas de febre...

Este ano sería miña quinta maratón e a primeira con 50 anos. O corpo e a cabeza quedaran cansos dos adestramentos e me pedían que esta sexa a última que preparamos para mellorar marca persoal. O ano pasado fora de 2.57´. Tal e como se comportaron as pernas, cría posible baixar algúns segundos das 2.55´. Co esta idea marchei a Barcelona, acompañado por Isa, sen que nada disto sería posible: o apoio, comprensión e o seu cariño son fundamentais.

En Barcelona, a rutina: chamadas á familia. O sábado, turismo bibliotecario por Sabadell e xantar con Jordi. Café con Angels. Sesta, preparar a equipación do día seguinte (dorsal 1289), teléfono, cea. Durmir.

1ª Media Maratón para correr: 1.23.16
Cheguei con calma á liña de saída con tempo para sacar a foto dedicada a Pili. Fago un pouquiño de quecemento e de estiramentos. Cinco minutos antes da nosa saída saen os das cadeiras de rodas e, tras dous minutos, o grupo elite. Ás 8.30 saímos o resto. Trato de ir amodo pero vexo como os globos de 2.45 e 3.00 van moi rápidos. Tardo quilómetro e medio en coller ao de 3 horas. Fago os dous primeiros quilómetros por baixo de 3.40´. Teño preto o globo de 2.45´, decido non ir por el. Son consciente de que estou facendo un ritmo por baixo de 4.00´´o quilómetro. Fágome ilusións dunha marca magnífica… Saúdo a Montse e ao grupo de animadores do Club de Atletismo Sada. Celia tira esta foto (grazas). Trato de ir máis amodo pero as pernas non queren. Paso a media maratón moi, pero que moi, rápido: 1.23.16.

2ª Media Maratón para camiñar: 1.39.08
Voume deixando caer. A cabeza empeza a traballar mal, mais quedan moitos obxectivos por cumprir. Ao igual que o ano pasado, paro a evacuar líquido no 26. A partir de aquí o cansazo, ou o virus da gripe, derrótame. Voume parando cada pouco. Trato de correr polo menos un quilómetro de cada vez (e non sempre o consigo). Non sufro, párome, camiño, troto... No 40, adiántame o grupo das 3 horas. Fago os dous últimos quilómetros en 12 minutos. 3.02.32, entro de 738 (sobre un total de 12526 chegados) e de 101 na categoría. Na primeira media, falláronme as pernas, na segunda, a cabeza. A única mágoa que teño é non poder dedicarlle unha mellor marca a Pili. Síntoo.

5ª Maratón rematada
É o maratón que menos canso remato e case sen sufrir. En ningún vídeo saio camiñando (menos mal). O parte de guerra é ridículo: unha zapatilla foi apretada de máis para que a miña gran ampolla non sufrira; o cuadríceps dereito foise agarrotando desde o 15. O resto sen novidades. En canto pasan uns minutos o corpo recupera. Estou menos perxudicado ca outras veces. Na liña de meta agárdame Isa. Esta vez tampouco puido tirar a foto. Dígolle, ao cabo duns minutos, que a carreira fíxome curta, que non sufrín que só tiven cansazo pero que vou mellor. Tras a ducha, recollemos a Aina (tres fermosos meses) e tomamos unhas cañas, logo o xantar con Iria e Xavi. Chamadas telefónicas e mensaxes de ánimo e parabéns. Grazas a todos e todas.

Un día despois, a cabeza xa está a pensar como debo correr a seguinte maratón…

20/2/11

Dúas semanas para a Marató de BCN: última tirada de 25 km.

Como xa vos supoño enterados, Pili non poderá participar na Marató. Fáiseme difícil asumir que non estaremos xuntos na liña de saída: tantos quilómetros compartindo esa ilusión, tantos quilómetros xuntos…

Baixo de moral, adestrei este fin de semana sen moitos folgos: 19 km o venres con 4x3000 (a última serie non saíu tan ben como era desexable), o sábado trotei 15km e hoxe domingo tocou facer a última tirada longa antes da proba de Barcelona. A pesar do cansazo acumulado e das poucas gañas que recibía o corpo desde o cerebro, rematei contento co tempo realizado. Poño , a continuación, os tempos das tiradas longas feitas desde xaneiro (as semanas que faltan foron por precaución por unas dores nun pé)

2-I-11: Ida: 58.47´´ Regreso 54.58´´: 113.45´´
9-I-11: Ida: 56.08´´ Regreso 53.20´´: 109.30´
6-II-11: Ida: 54.40´´ Regreso 52.18´´: 106.58´
13-II-11: Ida: 54.55´´ Regreso 54.05´´: 109´
20-II-11: Ida:55.04´´ Regreso 52.04´´: 107.08

10/11/10

Maratón de Nova York 2010

Este ano non nos coincidiu nada ben (cachissss…) ir á Maratón de Nova York mais non por iso temos que privarnos de contemplar o alucinante espectáculo que se produciu o pasado domingo, 7 de novembro, cando os miles de maratonianos e maratonianas cruzaron a ponte de Verrazano-Narrows.




Noticia dos resultados.

30/8/10

Maratón de Chicago: 10-10-10

ORIGINAL CAMPAÑA DE MARKETING EN CHICAGO
Lleva el nombre de '10-10-10: La fecha para motivar’ y tiene objetivos benéficos.

'10-10-10: La fecha para motivar’ es el nombre de la original campaña de marketing que el Maratón de Chicago, junto con el Bank of America, ha lanzado de cara a su próxima edición, que este 2010 se celebrará el día 10 de octubre con 45.000 participantes en la salida. Aprovechando la curiosa fecha, 10-10-10 expresada en números, los organizadores han seleccionado 10 atletas residentes en el área de Chicago entre los cerca de 10.000 inscritos del maratón que correrán la carrera para recaudar fondos para más de 150 proyectos benéficos. Los 10 corredores tienen 10 historias que contar y 10 motivos diferentes para correr el Maratón de Chicago, en la que se espera que se recauden unos 10 millones de dólares en total para proyectos benéficos.


Texto y foto vía Marató de Barcelona.

1/8/10

Campeonatos de Europa: éxito en el maratón

Chema Martínez plata en maratón, Rothlin regresó para ganar
Con tres atletas entre los seis primeros, pues Pablo Villalobos fue quinto y Rafa Iglesias sexto, España ganó por K.O la Copa de Europa de maratón, que se disputaba simultáneamente.

El madrileño Chema Martínez dio a España la quinta medalla en los campeonatos de Europa al obtener la de plata en el maratón por detrás del suizo Viktor Rothlin, recuperado de la grave enfermedad que le tuvo durante seis meses apartado del atletismo el año pasado.
Rothlin, subcampeón de Europa en 2006, controló toda la carrera, saliendo a los ataques de sus adversarios y asestó el golpe definitivo en el km. 28. Llegó a la meta en 2h,15:31, seguido de Martínez (2h17:50) y del ruso Dmitriy Safronov (2h18:16) entre el público que abarrotaba el circuito de diez kilómetros.
Con tres atletas entre los seis primeros, pues Pablo Villalobos fue quinto y Rafa Iglesias sexto, España ganó por K.O la Copa de Europa de maratón, que se disputaba simultáneamente.
El calor (29 grados en la salida) y la humedad de Barcelona, cuyos efectos ya experimentaron los atletas en las tres pruebas de marcha y en el maratón femenino, inducían a los 64 corredores a no asumir demasiados riesgos.
Chema Martínez, abanderado español en la ceremonia de apertura, era el más ambicioso de los seis españoles. Octavo en el Mundial de Berlín 2006, el madrileño, de 38 años, había dicho que saldría a ganar. El veterano catalán José Ríos, el salmantino Rafael Iglesias, el extremeño Pablo Villalobos, el malagueño Javier Díaz y el barcelonés Ignacio Cáceres traían objetivos más modestos.
Rothlin, recuperado de la trombosis que sufrió en febrero del 2009 durante un vuelo a los Emiratos Árabes que se le complicó con una embolia pulmonar, se dejó ver desde la salida al frente de la carrera. En 2006 fue subcampeón de Europa y al año siguiente bronce en el Mundial de Osaka.
El primer grupo, con mayoría italiana y española, pasó el 5.000 en 16:35, a un ritmo cauteloso, aunque el italiano Ruggero Pertile y el austríaco Gunther Weidlinger empezaron a imprimir a la carrera un primer impulso que seleccionó ya a una veintena.
Chema, campeón de Europa en 2002 y subcampeón en 2006, las dos veces en 10.000, se mantenía en la segunda fila del grupo, con la experiencia adquirida en 14 maratones terminados. José Ríos, Rafa Iglesias e Ignacio Cáceres formaban también en el paquete delantero.
Los 10 kilómetros se cubrieron en 32:45. Al frente, el gigantesco campeón ruso, Yuri Abramov, que intentó la aventura en solitario, pero Chema le dio caza pocos minutos después y sugirió a Rothlin que le relevara. En el km. 15 (48:40) el suizo salió al ataque del ruso Dmitriy Safronov, un hombre de 2h11:15, pero Martínez respondió.
El tirón de Safronov dejó arriba un grupo de 11 con Chema, Iglesias, Ríos, Rothlin y el francés James Theury, nacido en Kenia, que pasó el medio maratón en 1h07:43.
El grupo, ante el ataque del ex keniano, quedó reducido a seis: Safronov, Chema, Iglesias, Rothlin, Theury y Pertile. El italiano Stefano Baldini, campeón olímpico en Atenas y defensor del título europeo, se retiró después de 23 kilómetros.
Por el km. 24 Safronov e Iglesias cedieron. En cabeza sobraba uno para el podio. Chema pasó en km. 25 en 1h20:09 y lanzó su primer ataque y descolgó a Pertile, pero un kilómetro después el español no aguantó el tirón de Rothlin, que primero se fue con Theury y luego solo, ya sin oposición, hacia la meta.
Martínez se recuperó, alcanzó a Theury y salió en busca de Rothlin. En el km. 30, el suizo (1h35:58) tenía once segundos sobre el español. Por detrás, Pertile había resucitado y alcanzó a Chema en el 32, pero sólo para ceder, otra vez, frente al madrileño.
Rothlin pasó el muro de los 35 en 1h52.12 con un minuto justo sobre Martínez. Pertile pasó, con calambres, a 1:38; Rafa Iglesias a 2:02, ya al límite de sus fuerzas, y Villalobos seguía acercándose hasta emparejarse con Pertile, pero el italiano conservó el cuarto puesto por delante del atleta de Almendrajelo, y de Rafa Iglesias.
Texto y fotos vía As.

30/7/10

Marató de Barcelona 2011


Como o Maratón de Madrid, o Marató de Barcelona para anunciarse emprega aos corredores do club. Nesta caso como non lles cedéramos os dereitos de imaxe só se atreveron a poñernos debaixo á esquerda (cabeza case branca coa camiseta azul sen mangas do club). Correremos o 6 de marzo do 2011 en Barcelona?