Xornadas en Louro

Coma ben sendo case tradicional, unha sección moi importante do club, trasladouse ata Louro (Muros) para compartir un fin de semana. Climatoloxicamente falando, estivemos no paraíso pois tivemos de todo: algunhas pingas de auga, nubes, vento, sol, calor…

Comezou o venres coa chegada ao punto de destiño: a residencia dos Franciscanos de Louro.

Tras saudar ao cronista e familia, dirixímonos ata o primeiro punto da xuntanza gastronómica-festiva-deportiva: degustación de cervexa no novo miradoiro de Lira. Nesta ocasión dimos boa conta dun dos famosos queixos do Mestre Juan, mais nesta oportunidade sen dificultades orográficas para comelo posto que estivemos sentados ao tempo que tratamos de admirar a posta de sol sobre o cabo Fisterra. Tamén tivemos oportunidade de aprender algo da lingua dos cabalos... Como había algunhas nubes polo medio non  conseguimos ver Fisterra e o sol xuntiños pero puidemos tirar algunhas fotos fermosas do ceo.

A segunda parada, xa na noite, foi achegarnos ata a Parrillada California para amosarlles a Juan e a Ana como se fan as fideuás en Louro: puro marisco con espaguetes. A sobremesa, incluída no menú, (xa sabedes que se non Sobrinoff non o probaría) foi a tortilla romana, postre típico de Muros e de dificultosa elaboración, tal e como se encargou Rogelita de lembrarnos…

Tras a cea, tomamos uns dixestivos no Muíño.

O sábado, tras facernos coas sardiñas correspondestes e a carne para a churrascada do domingo, marcharmos ata Lira, onde poidemos comprobar que o seu longo hórreo (máis ca do Carnota) mide exactamente cincuenta pasos de Sobrinoff (haberá algo moi longo ou alguén moi curto?).

Ademais constatamos a obsesión dalgún membro do club polo gusto polo alleo, ben sexa limóns para gin-tónics, ben sexan mazáns para constatar o seu grao de acidez.

 
Logo fomos comprobar o final dunha etapa da Volta: Miradoiro do Ézaro: desembocadura do Xalla e o cabo Fisterra. Gustáronnos as vistas e compadecemos aos ciclistas.

 

Despois descubrimos uns dos secretos desta costa: o porto e a praia de Quilmas. Un lugar idílico.

Cando regresamos a Louro, a perfecta cociñeira (descoñecemos o número das súas estrelas Michelin) xa nos tiña preparado o aperitivo (para que describilo polo miúdo… só dicir que comezaba con vermú reserva Izaguirre).

E mentres uns andaban co aperitivo outros prepararon a sardiñada que comezou tras dar boa conta das empanadas (como estaba a de calamares…), postres, licores pero sobre todo, toda unha lección na elaboración de gins-tónics. Dúas xenebras galegas (Platu e Nordés), uns oito tipos de tónicas, lima, limón, laranxa… e as mestras mans do director de “Muy Interesante”, “Historia y Vida”, “Descubrir el arte”, “Runners”, etc…..

 E da mesa directamente á praia, a traballar sobre a area, mesmo conseguindo que as criaturas próximas se alonxaran voluntariamente ao asustarse dos ronquidos que o noso grupo producía.

Tras un cambios de plans xa en ruta para Noia, paramos en O Freixo a degustar unhas ostras, pementos, calamares e berberechos. Rematamos o día, quero dicir a noite, en Muros.

O domingo: varias opcións. Camiñantes ata Muros, paseantes por san Francisco e trote por Monte Louro. Outro segredo persoal ao carallo: xa coñecen a miña ruta preferida.

 Logo, a Praia, onde os visitantes quedaron abraiados polo do domino do noso club da técnica do piragüismo: case coma David Cal e Teresa Portela.

(Mellor amosar esta foto e non calquera outro documento gráfico que recolla a depurada técnica destes piragüistas)

E despois o de sempre, aperitivos, sopa fría melón, gazpacho de sandía, churrascada, sobremesa, e gins-tónics. Non quero estenderme en demasía na controversia acontecida na mesa sobre os quilos máximos dos xabaríns nin sobre as formas dos seus restos orgánicos. Tan só deixar constancia dun elemento gráfico.

Esta foto procede do blog Natruraleza Viva Almeriense y se anota que es "Excremento de Jabalí (Sus scofra). Plastas circulares de 4-5 cm de diámetro que se agrupan en forma de morcilla".

Deste xeito tan escatolóxico rematamos a fin de semana e case sen lembranos dos ausentes...

Coruña42 e Coruña10: De tres piares a piar e medio

Se lembrades a crónica da Vig-Bay, falárase dos tres piares do club. Tres fornidos atletas que a pesares dos múltiples problemas que atravesa o noso club (probablemente ocasionados pola mala planificación deportiva e a falta de apoio fisioterapeuta) puideron disputar a fermosa proba do sur. 

Nesta ocasión, e a pesar de celebrarse por vez primeira na Coruña unha maratón, acompañado dun dez mil, tan dous dous atletas decidiron inscribirse nestas probas. Un, na maratón, outro, no dez mil. Así non hai club que arrase nas clasificacións… O tempo climatolóxico previsto era horroroso: chuvia e vento frío e forte do norte. Antes da saída, foto conxunto do club (que club?, se tan só eramos dous). Desexámonos sorte e cada un foi ao seu. 

O maratoniano a comprobar que o seu nocello esquerdo non estaba para andar de carallada 42 quilómetros e, apesares de levar un bo ritmo (28 quilómetros en 1.56.11´´) decidiu abandonar, lamentando moito que a súa afección non puidera gozar da súa fenomenal figura no asfalto coruñés. 

O noso diesel por excelencia, o que non lle ten medo ao vento por gozar un tren superior inmellorable, fixo gala do seu dominio da distancia, marcándose un crono que para si quixeran os raparigos que están trotando polas nosas rúas: 49.12´´ 

Mais como non todo (algo?) vai ser correr, decidimos, por conta do noso Farmacéutico Veloz (ah, pero corre?) e da súa letrada esposa, darnos un atracón a base de lombo, chourizo, xamón, paté, queixo, botello, grelos, arroz, patacas, sobremesas caseiras… acompañado dun vermú reserva (reserva? Reservado para nós), Ribera del Duero, fairi, un Ferreira especial, e unha degustación de gins-tonics. 

Pero este merece un comentario propio: 

Non imos falar da abundancia e calidade das bebidas ofrecidas polos anfitrións: diversos tipos de tónicas, diversas calidades (todas elas magníficas) de xenebras, senón que toca falar do barman. Ese ente que non entende a diferencia entre un combinado e unha macedonia; entre un pouco de limón e media corteza. Un ente que afirma gratuitamente a que altura se cultiva a mellor quina… 

Supoño que a vindeira crónica neste blog será de algún evento culinario porque deportivo…

No Cúrcuma e con Noise Project

Tras duras semanas de lesións e fisios, adestramentos pola ría do Burgo, as primeiras series… o xeneral encargado das actividades lúdicas do club organizou unha espléndida sesión nocturna de recuperación. Esixindo máxima puntualidade, reuniunos no Cúrcuma, na rúa Marconi da Coruña, para deleitarnos co seu menú degustación: completo, variado, saboroso. Fixádemos que ata o Comensal Austero non perdoou a sobremesa…

Media hora de que comezara o concerto, xa estaba a plana maior do club no Mardi Gras da Coruña: O noso organizador encantado de saudar, e ser saudado por outro traballadores e traballadoras da empresa… pero cunha notable diferencia de idade…  Teremos un Peter Pan no club? Creerase alguén que por andar coa xente nova un non avellenta? Canto máis novo sexa o grupo de música a escoitar menos anos teremos?

Sen puntualidade británica deu comezo o concerto de Noise Project, un grupo de Valga con moita experiencia en concurso tal e como podedes ler na Fonoteca. Un grupo que fan da distorsión progresiva, do barullo melancólico a súa guía vital. Destacan pola intensidade e por un rock progresivo e avanzado tal é como se pode apreciar nesta ligazón e nestes dous vídeos.

Un apuntamento final. O concerto rematou cunha peza adicada á Bela Otero, persoa tamén de Valga. Como a información ofrecida no concerto sobre esta apaixoante muller non foi de todo exacta podemos dicir dela que… Agustina Otero Iglesias naceu en 1868, morreu con 96 anos en Niza. Deixou á pobreza da súa familia con tan só trece anos despois de ser violada e cunha pelves rota e estéril para toda a súa vida. En París a súa fermosura e o seu xeito de bailar toleou a máis dun (din que ata se suicidaron sete pretendentes ao non acadar o seu amor). Din que tiña un tipazo de escándalo: pescozo de cisne, cintura de avespa… Foi a española máis famosa en París. Morreu pobre mais… sempre poderemos lembrala ao contemplar as cúpulas do hotel Carlton de Cannes pois afírmase que o arquitecto que as deseñou inspirouse nos peitos desta pontevedresa, a Bela Otero. Por certo, non deades creto a todos os amantes que lle adxudican.

Cena mexicana

Distinguidos comensales:

Los siguientes platillos, a escepción de los “Tacos al pastor”, forman parte de las recetas habituales en los hogares mexicanos. Existen platillos más elaborados pero son más pesados… siendo más reconmendable su consumo a la comida.

GASTRO CHULETA DE COCINA MEXICANA

1.- MARGARITA: Famoso cóctel elaborado a base de Tequila blanco (2 partes), con un poquito de Cointreau (1 parte), zumo de Lima (1 parte) y sal. Hay muchas historias sobre el origen de este cóctel. Todas y cada una de ellas tienen su encanto.

2.- GUACAMOLE: mezcla de aguacate, cebolla, tomate, cilantro, sal y, de acuerdo con los gustos individuales, unas gotas de limón y chile picado (verde). Distribución geográica nacional. Se utiliza como aperitivo con totopos (triangulitos de toritillas dorados) o bien como guarnición de tacos o carnes a la brasa, a la parrilla, a la plancha, etc.

3.- PANUCHO: el secreto está en la carne que es de cerdo con un aderezo especial, la carne va va sobre o dentro de una tortilla gruesa frita. Típico Yucateco (sureste). Se le pueden poner unas gotas de limón, cebolla morada y la salsa favorita.

4.- TOSTADA DE PINGA: pollo, tomate y especias. Es un guiso tradicional Poblano (Publa de los Angeles –centro del país-), en este caso el guiso se dispone sobre una tortilla dorada y crujiente (tostada), si se desea se puede acompañar con salsa picante.

5.- TACOS AL PASTOR: todo el secreto está en el marinado de la carne y su posterior exposición a fuego lento directo en un “trompo”. Altamente difundidos en toda la República, se acompañan con trocitos de piña, cilantro, cabolla, unas gotas de limón y la salsa de su elección.

5.- POSTRES: surtido de gustación a base de dulces de leche de cabra, plátano, maiz…

GUÍAS GASTRONÓMICOS: Siuatlajtoani y Ketsin (Regina y Bernardo)

Arde Lucus 2011: Días de gloria

Como é de ben-nacidos seren agradecidos, este club, cada día menos atlético e cada día máis festeiro, tivo a ben aceptar a invitación, realizada en Valladolid, de Fernando e Mercedes, para pasar o Arde Lucus 2011 no seu lar de Santa Mariña. Fin de semana intenso e histórico.

Partimos de Montrove o sábado pola mañá para dirixirnos ás posesións do nosos anfitrións. A súa perfecta organización permitiunos nun tempo de atletas tomar posesión dos nosos apousentos e, sobre todo, das nosas vestimentas: desde centurión a senadores, de castrexos a unhas espectaculares romanas. O fin de semana prometía: Lucus Augusti agardaba por nós, a residencia do fin de semana era magnífica, e a parella de autóctonos parecía disposta, coa súa xenerosidade e a súa permanente preocupación, a que todo saía mellor que as expectativas máis esixentes.

Velaí unha mostra da marabillosa selección de vestiario realizada por Mercedes, complementos femininos incluídos:

Xa camuflados como lugareños, dirixímonos a percorrer a rúa dos viños de Lucus (cantas veces teremos pasado pola rúa da Cruz?), para agradecerlle ao deus Baco que tivera a ben agasallar aos “incultos galicrecos” (Estrabón dixit) cos froitos das uvas. As rúas estaban ateigadas de xentes con vestimentas de hai dous mil anos. Os homes semellaban especialmente encantados por levar unha gran ventilación entre as pernas (que listos eran estes castrexos e estes romanos…) Xantamos de forma contundente e tradicional no Kotá, onde demos conta de callos, carnes de diversos xeitos preparadas, sobremesas, viños e licores. Estivemos estupendamente tratados agás Fernando quen deixou mostras do seu pouco encanto cunha das autóctonas encargadas de darnos servizo.

Tras o xantar e o paseo polo cardo e o decumano, contemplamos o inicio oficial da festa coa cerimonia do lume. Logo, fomos gozar do espectáculo circense: carreiras de cuadrigas, probas de habilidade con armas e cabalos, loitas de gladiadores (pouco faltou para que o noso centurión baixase á area para demostrar como se pelexa de verdade…)

Mentres a temperatura ía baixando, a nosa fame e a nosa sede ía en aumento, polo que os nosos anfitrións dirixíronnos ata o Fonte do Rei para amosar o poderío das nosas dentaduras co polbo lugués, navallas, zamburiñas e churrasco. O Mestre Juan lembrounos que non só é magnífico facendo sprints atléticos senón que tamén é quen de facer unha carreira de fondo diante dunha boa churrascada. Toda unha mágoa non terlle feito unha foto ao seu prato… Como as temperaturas seguían indo a menos, dona Mercedes ofreceu roupa para os necesitados: momento ideo para comprobar a calidade da roupa interior dalgún castrexo.

Finalmente, percorremos, como se estivéramos nos caixóns de saídas dunha multitudinaria maratón, as rúas de Lucus para darlle máis liquido aos nosas gorxas. Moreas e moreas de xente. Xa non lembrábamos ningunha manifestación nocturna tan abundante. Lucus Augusti chea de indignados… Por tramos nin se podía camiñar. Rematamos nunha Irish Tavern fermosa, fermosa, fermosa. Que ben viven estes lugueses .

Regresamos ao noso lar, sen facer parada no Tritón para comprobar a certeza da oferta nocturna…, e pendentes do almorzo da mañá seguinte xa que había unha certa tensión por saber se as expectativas alimenticias serían cubertas pola domina Mercedes. Tiñamos que cualificar a residencia de Santa Mariña e o ientaculum almorzo sería o elemento determinante…

Tras unas horas de repouso nos respectivos lecti, erguémonos para comprobar o estado da mesa da cociña: sen palabras. Torradas, mel, varias marmeladas, manteiga, varios tipos de queixo, zumes, froitas frescas en abundancia, biscoitos caseiros (moi bo, Álvaro) e de Vilalba, pavo, xamóns, café… IMPRESIONANTE. Ao dicir de Teresa, “un cinco estrelas plus”.

Tras un almorzo tan xeneroso non quedou máis remedio que tratar de facer un oco no estómago e o xeito que temos por costume e saír a facer algúns quilómetros. O lugar escollido polo cursaris foi o paseo do río Rato. Un total de 9.300 metros nunha hora cun ceo despexado de nubes. Ben é certo que houbo quen non podía soportalo e tivo que sentar no medio da saída (moito estómago e pouca perna) tal é como se pode comprobar nas fotos. Previamente á tirada, o noso Comensal Austero atreveuse a afirmar que pode facer unha seriede mil metros por baixo de catro minutos. O Farmacéutico Veloz apostoulle unha mariscada que só foi aceptada polo Sobrinoff no caso de acadar o obxectivo posto que se non o acada, el non aposta nada (cando alguén do GRUPO se perda…) e é que desde que correu (habería que dicir participou?) na Behovia está dun sobrao…

Ao regresar pasamos preto duns campos deportivos o que permitiu afirmar ao noso Comensal Austero que neses campos dera “días de gloria ao fútbol facendo de catalizador do equipo tal e como demostran as hemerotecas”. Impresionante: DÍAS DE GLORIA… menos mal que non dixo en que categoría xogaba nin a idade dos contrarios… ou serían contrarias?

Mentres algún corríamos, outras se dedicaron a pasear por Santa Mariña, comprobando a fermosura do lugar… ou iso din, posto que cando os atletas regresamos estaban tomando café sen síntomas de esgotamento…

Tras as obrigadas duchas, percorremos de novo, as rúas dos viños e dirixímonos camiñando ata o barrio da Milagrosa para o xantar, con sorpresa incluída. Que tipo de xantar…? Pois non, non acertáchedes, nada de cociña típica, senón manxares de tradición árabe no Mesón do Forno. Na sobremesa, achegouse onda nós, Pepe, demostrando as súas cualidades de mago. Aínda andamos tratando de explicar como carallo averiguou a carta de Teresa, como aparecían as cartas debaixo da botella (de viño, por suposto)… moi divertido e sorprendente.

Foi un fin de semana de marcado carácter histórico cuns anfitrións que lle deron un novo significado á palabra magnanimitas (xenerosidade) e que colocaron o listón demasiado alto mesmo para un club tan atlético coma o noso. MOITAS GRAZAS.

Carnaval, carnaval

Un año más, los miembros y miembras de nuestro club cumplimos con la sana costumbre de celebrar los Carnavales con la tradicional cena anual.

En esta ocasión la temática de los disfraces era libre , dado que, tras varias reuniones entre el presidente y el vicepelota, fueron incapaces de acordar un motivo común para que no fuese cada uno de lo que le saliese de los genitales externos. DIMISIÓN, que diría la Nutria de Montrove.

Con las sentidas ausencias de nuestro maratoniano cronista, de su santa y de la Nutria y su incansable jefa, nos encaminamos al restaurante Los Manueles, donde el General Sobrinoff había reservado la mesa para 9, no cayendo en la cuenta de que en realidad eramos 11, error lógico en él que, como todos sabemos, cuenta con los dedos y, evidentemente, le faltaron manos...

Solventadas las dificultades, dimos cuenta de una frugal cena a base de chipirones, croquetas, tortilla, entrecôt , postres (sí) y los inevitables vinos gallegos y riojanos .

Aprovechando la euforia reinante, el Presi intentó, en vano, convencernos de la conveniencia de hacer una escapada turística a la bella Venecia, último antojo de nuestro adinerado mecenas. La propuesta quedó descartada aunque no dudamos que en breve lo volverá a intentar. Mayoritariamente ,los allí presentes nos decantábamos por un fin de semana etílico en Ribadavia ó, como mucho, en la Ribera del Duero. Decisión aplazada hasta la vuelta de los ausentes.

El gin-tonic de rigor fue despachado en el American Corner adonde acudimos con nuestros variopintos atuendos de Diablesa, Pocahontas, Dama medieval, Payaso (el triatleta, no se tuvo que esforzar), D´Artagnan, Marinerito (el presi, con su traje de Primera Comunión, que aún le sirve), Aladín y los disfraces estrella de la noche ,los del maestro y su Sta. Ana ,de policías de Nueva York, muy logrados pero con un evidente mal cálculo de las tallas elegidas, que dejaban al descubierto la gran ganancia de peso que han experimentado ambos desde que abandonaron la férrea disciplina atlética del club. Esperemos que vuelvan a ella en breve.

Nos acompañaron tambiéen Bernardo y su novia , murciana y más guapa que él.

Sin más, nos despedimos de la nuit a una hora prudente, que al día siguiente todos teníamos cosas que hacer, aunque ninguno recordaba qué. Dormir , supongo.

XXV Volta á Ría: unha carreira de 12 horas

Nós non participamos na Media maratón, Volta á ría, Memoria Adolfo Ros en Ferrol. Nós non. En realidade tivemos unha maratón dividida en dúas partes. A primeira comezou ás 8,30 da mañá e a segunda rematou ás 8,30 da tarde.

Efectivamente, ás 8,30 sonou o despertador de case todos os membros do Club que íamos a Ferrol. E digo de case todos porque houbo alguén que quixo madrugar un pouquiño máis…

Ás 9,30 iniciamos a viaxe a Ferrol, para logo retirar os dorsais e facer algo quecemento, algúns correndo e outros tomando o sol na Praza de España. Ás 11 tomamos a saída. Cada quen facendo a súa carreira:

-Os tres tenores, dando o cante: dous a pasalo ben e outro a amosar o seu poderío na busca de partes corporais atractivas entre os e as participantes. Causaron fortes depresións entre os asistentes. Comentaron reiteradamente o suave perfil da proba pola ausencia de costas.
-Os dous triatletas, iniciando a súa posta a punto. Os dous sufrindo pero achegándose, perigosamente, aos noventa minutos. Nun mes poderán baixar comodamente da hora e media na distancia (1,30,17´´ e 1,31,54´´).
-Os dous maratonianos, facendo un test para marcarse os retos na Maratón de Barcelona. Os dous melloraron os seus cronos (1,30,46´´ e 1,20,56´´).

Por suposto que a “estrela e capitana” (President dixit) acadou premio, fermoso por certo, ao quedar segunda da súa categoría. Ás 14,15 horas regreso a Oleiros.

Resultados.




Ás 15 horas iniciouse a segunda parte do noso maratón dominical.

Cervexas. De seguido, empanadas por agasallo do señor Presidente (bonito e bacallau), cogolllos con atún e pementos. Despois un abundante cocido: patacas, repolo, garavanzos, botelo, lacón, acompañado dun excelente viño do Alentejo. E para rematar sorbete de mandarina, flan de queixo, tellas de améndoa, torta de améndoa e torta de mazá, regados con fino viño de Porto.

Rematou a sesión con café e degustanción de gins-tónics.

Esgotados, e con dúbidas sobre o noso peso (a báscula dos anfitrións era de dubidosa calidade) e lamentando as ausencias…, rematamos o noso particular maratón ás 20,30 horas. Retornamos ás nosas vivendas realmente feitos po. Foi un domingo duro, duro, duro. 12 horas de carreira.

Outras crónicas en Khenesfera, Afilados runner, A carreira dun kan.
As fotos da carreira están tirads de Correr en Galicia.

¡No todo va a ser correr!

Con nocturnidad y alevosía. Así, secretamente, con la complicidad de sus hijos, sus compañeros y amigos, la nutria de Montrove preparó una espléndida celebración de cumpleaños a su santa, la incansable devoramillas Tere, cuya cara de incredulidad queda fielmente retratada en los documentos gráficos adjuntos.

Todo milimétricamente organizado, estupenda cena, regalos, tarta...y sonrisa de oreja a oreja de la homenajeada, ajena en todo momento a lo que se le estaba preparando. Incluso un leve desliz de nuestro avezado triatleta fue salvado al instante con su habitual agilidad.

La nutria de Montrove cuidando de su joven santa

El posterior baile demostró la inmejorable forma física de los integrantes del club, que llegaron a poner en evidencia al grupo de "profesionales" presentes en el Pantalán, más técnicos quizá, pero menos resistentes que nuestros/as incansables atletas.






Jornada festiva a tope y es que... no todo va a ser entrenar. FELICIDADES CAMPEONA.

Cea do Entroido 2010

Aprovechando la ya habitual cena do Entroido, el señor presidente ha tenido a bien realizar una Asamblea General Extraordinaria del Club. El orden del día sólo lo conocía él. Y a pesar de sus múltiples preparaciones técnicas (notebook, etc., etc.) puede ser considerada como un fracaso más.

Pero vayamos por partes: el motivo del disfraz es obvio. Es cierto que hay dos intrusos que no debieron comprender muy bien las órdenes recibidas. ¿Serían la princesita y su fiel escudero? O más bien ¿la joven cristiana y su príncipe dispuestos a dejarse secuestrar por las hordas infieles?

Tras las primeras cañas y la suculenta cena, el señor nos presidentes nos comunica lo siguiente:

1º Ha decidido que el próximo viaje cultura del club será a Dublín. La asamblea no lo acepta y estudia otras posibilidades (rutas enológica por la Ribera del Duero, Sevilla…)

2º Para la siguiente competición internacional proporcionará a sus atletas una nueva camiseta (blanca, emblema del club y bandera gallega)

3º Anuncia la convocatoria de elecciones generales: a la presidencia y a la directiva. Gran revuelo. Cree que las tiene ganada nada más anunciarlas puesto que los habituales pelotas se atreven a decir que ello votarán, como siempre, a Baltar. Inmediatamente, el Farmacéutico Veloz, ahora conocido por o Huracán do Miño, anuncia su candidatura. La pelea por hacerse con miembros del club comienza con urgencia: promesas de cargos y prebendas; ofertas de equipación y dietas; curas de reposo en SPA y desplazamientos en Osedo Force One… ¡Qué vergüenza!

Este cronista puede informar, según fuentes habitualmente bien informadas y que prefieren mantenerse en el anonimato, que tras la cena ya se comenzó a hablar de la redacción de un programa electoral…

La "Familia" toma la noche.

Así fue y así lo demuestra el reportaje fotográfico : finalmente se descubrió que el Club de Atletismo es sólo una mascarada, una falsa apariencia tras la que se esconde la verdadera personalidad de los miembros de la "familia": capos sin escrúpulos, duros, dispuestos a cargarse a quien se les ponga por delante .

¿Y qué decir de ellas?. Su sola vestimenta ya delata las vampíricas intenciones de este grupo de "viudas negras", más peligrosas que una tarántula a dieta.

Croquetas, pollo de corral recién asesinado, huevos con chorizo, carne asada leche frita... su apetito es insaciable. Mejor no cruzarse con ellos, el American Corner puede dar fé de su implacable autoridad, con el "canionieri De Osedo" al frente son temibles, implacables.

Y aún dicen que faltaban los peores...

Entroido 2008

Quen dixo que na vida so hai camiños para correr? Quen afirmara que os sábados e domingos están feitos só para competir? Quen dixo que a nosa única función era gastar as suelas das zapatillas? Quen afirmara que o mellor entreno é o que falta por facer?

Pensabades que o noso club era tan só de running?

Aquí tedes as fotos da celebración do Entroido 2008. Adiviñade, se podedes, quen é o triatleta, o farmacéutico veloz, a keniata de Montrove, o comensal austero, o maratoniano.

Ás poucas horas da festa, houbo entreno no Paseo da Augua de Cambre. Así se fai, campións.

Xantar VI Lugo Monumental XII-07

BubbleShare: Share photos - Print Christmas Coloring Pages.