Mostrando entradas con la etiqueta Triatlón. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Triatlón. Mostrar todas las entradas

12/5/11

Triatlón de Riazor 2011

Ahí va una pequeña crónica:




Natación: sin duda se nadó bastante más que 750 metros, se comentaba que posiblemente fuesen 100 metros más de regalo, en el trayecto a la primera boya, me vi muy atascado por lo que me abrí hacia la derecha para ir más solo y eso hizo que me fuese alejando de la boya y nadase un poco de más, cosa que se repitió de la segunda hacia la salida, pues me orienté hacia el Playa Club cuando debí hacerlo más a la izquierda, así que al final otra vez a rectificar. Por lo que una vez más flojillo, me dieron 15´20´´, aunque la alfombra del chip estaba arriba y la transición es larga, aún así creo recordar que al poner el pie a tierra estaba en 14 y pico.




Bici: llaneado bien, pero en las subiditas al Milenium, la tercera y sobre todo la cuarta, muy justito (fueron cuatro), quiero pensar que algo tuvo que ver el efecto “Lisboa” y la dureza de la rampa, pues no tenía las mismas sensaciones que tuve en Santiago, circuito comparable en la rampa del Monte do Gozo. Según mi velocímetro fueron 18,78 km. con un tiempo de 36´50´´, con una velocidad media 30,59 km/h.




Carrera: Una vez más me salvó un poco los muebles, pues fui bien tanto de sensaciones como de tiempo 19´13´´, no creo que fuesen 5 km de verdad, pues me saldría una media de 3´51´´ que me parece excesivo, hubo mucha gente que corrió por debajo de 20 min. que me parece un poco extraño, pero sí creo que andaría sobre 4 min/km. o un poco por debajo.




Otra cosa positiva es que conseguí plaza para el campeonato de España de Vigo.







Y esto es todo.









NOTA: Las fotos son de la participación de nuestro Triatleta en Lisboa International Triathlon 2011. RESULTADOS.

2/5/11

O noso Triatleta na "Lisboa International Triathlon 2011"


Xa regresou.

O noso heroe xa está na casa ao coidado dos seus.

Un ano máis continua impresionándonos a todos e todas, deixando os nosos esforzos deportivos moi por debaixo dos seus. Efectivamente, o noso Triatleta participou con éxito no “Lisboa International Triathlon 2011", tal e como demostran os seus resultados.

A natación (1.900 metros), o que máis medo lle da e onde máis golpes recibe, foi rematada cun tempo magnífico: 0:34:26. A bicicleta (90 km.), onde máis se preparara 2:54:16, uns dez minutos por encima das súas capacidades físicas pero todos sabemos que contra unha avaría da máquina nada se pode facer. E, na carreira (21,1 km.), amosou o seu poderío facendo un tempazo ao rematar a media maratón en 1:35:55. O seu posto final foi 246 sobre un total de 650 triatletas tras 5 horas e dez minutos de esforzo continuado.

Estamos impresionados pola súa capacidade de adestramento, polo seu bo nivel competitivo e polo seu esforzo e capacidade de sufrimento. PARABÉNS CAMPIÓN.

11/4/11

Exhibición de Gómez Noya en Sidney

Texto e foto vía A Voz de Galicia.

O mal tempo, a choiva, unha caída, as alternativas sobre a bici e na carreira pedestre e a presenza de todos os favoritos ao título engadiron épica ao triunfo de Javier Gómez Noya na primeira proba do Campionato do Mundo de tríatlon. O defensor do título realizou unha demostración fabulosa en Sídney. Venceu en Australia, un dos lugares míticos no imaxinario do seu deporte. Gañou con sete segundos de marxe respecto ao inglés Jonathan Brownlee e 12 respectos ao suízo Sven Riederer, que completaron o podio.

Xunto á Ópera de Sídney arrincou unha carreira na que se ían desatar toda clase de hostilidades. Gómez Noya saíu ben situado tras os 1.500 metros a nado na bahía da cidade e pronto se situou na zona de cabeza do sector de ciclismo. Pero entón entrou en xogo a estratexia. Segundo a súa contorna, o ferrolán montara unhas gomas sen ningún debuxo, lisas, e cunha presión moi alta. Así que en canto comezou a chover cada curva converteuse nun exercicio de equilibrismo. Non só se viu obrigado a baixar de intensidade nas viraxes, senón que terminou perdendo contacto cun grupo de cabeza no que rodaban case todos os favoritos.

Á saída dunha desas curvas endiabladas, Gómez Noya foise ao chan. Incorporouse en canto puido, caeu máis aló do trixésimo posto e a desvantaxe respecto da cabeza creceu ata máis de 30 segundos. En solitario, rodou case dez quilómetros buscando ao mesmo tempo unha remontada que non lle expuxese de novo a unha caída. Resistiu ata avistar xa o grupeto dunha vintena de triatletas que lideraban a proba.

Pouco antes da última transición, conectou coa cola dun grupo estirado, a uns 20 segundos dos primeiros. Tras un novo esforzo, deu alcance aos líderes. A propia dinámica da proba en Sídney reduciu a seis os triatletas que se ían disputar o título. Xunto ao ferrolán quedaron os irmáns Jonathan e Alistair Brownlee, Riederer, o australiano Brendan Sexton e o francés David Hauss.

Por culpa dunha caída, foise ao chan Alistair Brownlee, o campión mundial do 2009, o máximo rival do ferrolán. O grupo que se ía disputar o título reduciuse a tres elixidos. Xunto a Gómez Noya, quedaron Riederer e o menor dos Brownlee, Jonathan. Pese ao esforzo da súa titánica remontada, as pernas respondéronlle. Voaba nunha das probas máis singulares do Mundial, corría ata conseguir o mellor parcial no último dez mil a pé. Conseguiu quedar só a pouco menos dun quilómetro para a liña de meta. Cruzouna con rabia e alzou os brazos. Misión cumprida.

12/9/10

Javi Gómez Noya,campión do mundo

O galego Javier Gómez Noya logrou hoxe, sábado, o seu segundo título mundial de tríatlon, o primeiro no novo formato por etapas, logo de acabar segundo en Budapest, onde gañou o inglés Alistair Brownlee e onde 'rebentou' o alemán Jan Frodeno, que entrou líder en Hungría e só puido acabar o 41.
Gómez Noya efectuou unha nova exhibición e só cedeu o triunfo parcial a Brownlee -a quen sucede no historial da competición- nunha proba que se decidiu na carreira a pé, que foi a que acabou dándolle a volta enteira á segunda edición das «Dextro Energy World Series».
Javi, que gañara o último Mundial que se disputou nun só día, hai dous anos, na localidade canadense de Vancouver, gañou un novo título no último suspiro dun campionato no que se perdeu por lesión a primeira proba (en Sydney), debutou na segunda, en Seúl; comezou a rodar co cuarto posto de Madrid e 'enchufó' a directa a partir da cuarta proba, ao gañar en Hamburgo o pasado 17 de xullo.
Ese día, o home de ferro do deporte español deulle o golpe psicolóxico ao certame, derrotando na súa casa ao alemán Jan Frodeno, campión olímpico en Pequín e que aspiraba a converterse hoxe no primeiro triatleta en unir os dous grandes títulos.
Seis días despois, o ferrolán de Basilea volvía exhibirse, esta vez en Londres, onde dentro de dous anos optará de novo a un título olímpico que se lle escapou en China , onde «só» puido ser cuarto. Gómez Noya gañou ese día en casa de Brownlee, que entrou 'KO' na meta de Hyde Park e pechou a súa axuste de contas deportivas co outro deportista que ostentaba un dos títulos que, por méritos propios, reclamaba.
Tras marcar por terceira vez consecutiva o mellor parcial na carreira a pé, o campión galego acabou segundo en Kitzbuehel (Austria), onde gañou o británico Stuart Hayes grazas a un órdago estratéxico no ciclismo. Estaba claro quen se converteu no gran dominador do torneo. Pero quedaba un ultimo obstáculo: o sistema de puntuación.
Para o resultado final sumaban catro resultados, máis o da Gran Final de hoxe, pero non máis de tres podían haberse obtido no mesmo continente. Como queira que Gómez Noya non puido estar ao seu nivel nas probas de Oceanía e Asia, debía borrar unha das europeas e 'cambiala' polo duodécimo posto de Seúl, onde lograra o seu único triunfo do ano Frodeno.
Así que Javi debía saír a gañar e tirar de calculadora despois.
Debía render a lume de biqueira en Budapest e esperar un fallo do alemán, a quen lle valía ser terceiro para gañar o Mundial.
Se Gómez Noya era segundo, Frodeno tiña que ser quinto. E se o de Ferrol acababa terceiro, o xermano non podía pasar de sétimo.
Frodeno fallou. Gómez Noya, non. Javi non falla case nunca.

Fotos e texto completo da reportaxe na Voz de Galicia.

18/7/10

Gómez Noya volve trunfar

O triatleta ferrolán gana a cuarta proba do Mundial de tríatlon, en Hamburgo, tras vencer ao alemán Jan Frodeno.
O ferrolán Javier Gómez Noya, campión mundial no 2008, dobre campión europeo -2007 e 2009- e triplo vencedor da Copa do Mundo (2006-08) volveu brillar e gañou hoxe a cuarta proba do Mundial de tríatlon, en Hamburgo, onde derrotou ao campión olímpico, o alemán Jan Frodeno.
Gómez Noya, gañador de once probas da Copa do Mundo, inaugurou hoxe a súa marcadora nas Series Mundiais, que desde o ano pasado substitúen ao mundial nunha soa xornada, conquistado polo campión galego hai dous anos en Vancouver (Canadá).
Tras oito meses parado, por unha lesión na cadeira, Javi volveu competir en maio. Sen poder correr ben do todo, foi duodécimo en Seúl, na segunda proba das Series. En xuño acabou cuarto en Madrid; e fai dous fins de semana demostrou a súa liña ascendente ao capturar a prata no europeo.
Hoxe confirmou en Hamburgo o seu regreso á cima deste deporte, tras gañar con enorme claridade, por diante de dous monstros sacros, o alemán Frodeno -ao que, tras unha dura pugna na carreira a pé, deulle o golpe de graza na última das catro voltas- e o británico Tim Don, que subiron ao podio xunto ao ferrolán de Basilea.
O británico Alistair Brownlee, que o ano pasado protagonizou unha espectacular ascensión á cúspide, anotándose con autoridade a primeira edición das «Dextro Energy World Series», versión por etapas dun Mundial que ata entón se resolvía nunha só día, foi o gran ausente na proba disputada na cidade hanseática.
Ao mundial logrado o ano pasado, Brownlee, de 22 anos, engadiu fai dous fins de semana o europeo, título que celebrou en Athlone (Irlanda) logo de relegar unha vez máis ao segundo posto a Noya.
Con anterioridade, exhibiuse gañando a terceira proba do Mundial, en Madrid, onde reapareceu o mes pasado logo dun parón de tres meses, por mor dunha fractura femoral por tensión.
Pero Brownlee é inglés e quere gañar en Londres, onde o Mundial fará o vindeiro domingo a súa quinta parada, dous anos antes de que aí teñan lugar Xogos Olímpicos. Así que se saltou a proba alemá e deixou libre o camiño ao resto dos seus rivais.
Algo que para nada resta mérito á vitoria de Gómez Noya, que hoxe se tomou o desquite dos Xogos de Pequín, nos que Frodeno rouboulle o protagonismo, o día no que o galego estaba citado coa gloria e tívose que conformar co cuarto posto final.
E, de paso, tamén se sacou a espiña cravada hai tres anos en Hamburgo, cando, tras dura batalla, tivo que conformarse con prata e cederlle o título mundial a outro alemán, Daniel Unger.
Hoxe exhibiuse nunha proba na que o ruso Denis Vasiliev foi o primeiro en saír das augas do Binnenalster, o menor dos dous lagos que enche o Alster -río afluente do Elba, que baña a cidade-, no que se nadou sen neopreno, debido ás elevadas temperaturas reinantes en Hamburgo.
Frodeno -cuxa meta é ser o primeiro que une o título mundial ao olímpico-, saíu sexto, xusto diante de Gómez Noya, e ambos se meteron no primeiro corte, que deixou un grupo de trece no que viaxaba outro teutón, Maik Petzold, o neocelandés Bevan Docherty e os rusos Alexander Brukhankov e Dmitry Polyansky, que chegaron a Hamburgo encabezando a xeneral.
O grupo perseguidor enlazou na terceira das oito voltas ao circuíto -de cinco quilómetros- creándose un pelotón de pouco máis dunha trintena, coa maioría dos favoritos e no que entraron tamén o madrileño Ramón Ejeda e o conquense 'Josemi' Pérez.
Quizais consciente de que non ía gañar, Vasiliev aproveitou a ocasión para ser protagonista, arrincou na quinta volta e acabou así mesmo en primeiro lugar o segmento ciclista, xusto diante do estadounidense Marke Fretta e con quince segundos sobre o pelotón.
Ao que lograra unirse, logo dunha frouxa natación, Iván Raña, campión mundial en 2002 e que tras pasar un ano no ciclismo profesional retornou a 'o seu' deporte esta tempada.
A proba respondeu ás expectativas e nada máis baixar da bici, Frodeno e Gómez Noya formaron un cuarteto xunto a outros dous favoritos, os australianos Brad Kahlefeldt e Courtney Atkinson, aos que aínda no primeiro dos catro xiros -de 2.500 metros- uniuse o suízo Sven Riederer.
Na segunda volta, Javi tensou a corda e só lle aguantou Frodeno, que declarara que aparte do Mundial, o seu obxectivo do ano era gañar ante o seu público hoxe. No ecuador da carreira a pé retirouse outro dos candidatos, o neocelandés Bevan Docherty, que en 2004 foi campión mundial e prata en Atenas. E Raña víallas e desexaba para manter o tipo. Iván non tivo o seu mellor día e acabou a proba no posto 45, por detrás de 'Josemi', vixésimo oitavo, e de Ejeda, que acabou o trinta.
Consciente de que o alemán ten mellor chegada ao sprint, Javi aumentou o ritmo na última volta e acabou dándolle o golpe de graza a uns 1.500 metros de meta. Hamburgo festexou o segundo de 'Frodo'. Pero Gómez Noya volveu ser hoxe o mellor triatleta do mundo. O novo duelo con Brownlee está servido. O vindeiro domingo. En Londres.
Texto e fotos vía A Voz de Galicia.


19/5/10

Triatlon a golpe de lunes

El Día das letras galegas fue festejado por nuestro Triatleta con su participación en el Triatlón de A Coruña. Mientras ponía a toda su familia a currar como "stewards", el mencionado plurideportista se lanzó al agua, sufriendo un pequeño percance que le puede pasar a cualquiera de los que frecuentamos esta disciplina deportiva: se le cayeron las gafas, detalle sin importancia si viese algo sin ellas, pero como quedó patente en la sala de vapor de los Baños árabes de Sevilla, sin las graduadas anda más perdido que Stevie Wonder en el cuarto oscuro. Salvado este escollo, nos ofreció su habitual dosis de pundonor, aún sin cosechar un resultado tan brillante como hubiese deseado. Una muesca más en su currículum.

Es de justicia destacar la gran actuación de Dani, que tuvo tiempo para ir saludando a los que lo animábamos. Su progresión hace peligrar la hegemonía de Trialberto, que jugó en el grupo de los all stars y llegó en una posición intermedia, en medio del gran nivel de los participantes.

Además de la Keniata de Montrove y de la "pequeña" Martita, se asomaron por allí el Maestro y su jefa y el Furacán do Miño, para animar incansablemente a nuestros compañeros deportistas. Enhorabuena a todos los premiados.

Crónica del Club Triatlón Coruña.

Resultados del V Triatlón de Riazor.

23/9/09

Desde Sanabria a Santibáñez de Vidriales dando una vuelta

Como todo el mundo sabe, se dice que la distancia más corta entre dos puntos es la línea recta, pero a pesar de ello algunos nos empeñamos en escribir torcido o, con nuestra especial habilidad, dar unas vueltas de más. Así que ¿por que ir directos desde el Lago de Sanabria hasta Santibañez de Vidriales por el camino más corto, pudiendo dar un rodeo de 82,4 km.?


Pues aceptado el reto por segundo año para allí me piro, vampiro.
Mi segundo triatlón de larga distancia en el mismo lugar de los acontecimientos del año anterior, y lógicamente el mismo reto 3.000 mtrs. de natación, 82,4 km. en bici y de postre 20 km. de carrera a pie. Divertida forma de pasar la mañana del domingo 13 de septiembre.

La preocupación antes de salir era el tiempo que haría el día de autos y las predicciones eran esperanzadoras, viento flojo 11km/h, y algo de nubes con 27 grados, no pinta muy mal.

Amanece y al mirar al cielo, para buscar nubes, alguna se ve pero muy lejos, quizá con un poco de suerte, estén encima de la meta, así que me monto en la bici y tras 5 km. llego al box para dejarla, me controlan el material y para adentro, me enfundo el traje de neopreno y al Lago, como siempre espectacular el entorno y el agua a una temperatura muy buena. En fin, tras pasar por la cámara de llamadas dan el bocinazo de salida y a la faena, con mi habitual habilidad me pongo de los últimos y empiezo a nadar sin mucho atasco, hasta que alcanzo un grupo que evito alejándome de ellos para orientarme bien y enfilar la primera boya sin dar muchas eses. Había que pasar por tres boyas dejándolas a la derecha, dando dos vueltas al circuito, y entre la dos y tres de la primera vuelta no soy capaz de ver nada, el sol me deslumbra y no veo hacia donde voy, así que a seguir a la gente de adelante y ya veremos, el caso es que ese tramo se me hizo eterno por tener la sensación de que nadaba sin rumbo, pero de repente me veo al lado de la boya, y pienso solo 1.500 y se acaba, miro el crono y unos seg. más que el año pasado, me fastidia pues no me había atascado como el año pasado ni nada pero….., la siguiente vuelta más rápido que la primera pero no consigo compensar esos segundos, total que salgo del agua en 57´07”, peor de lo que quería, pero bastante frecuente, puesto parcial 102 de 172 en esos momentos (acabaron 152).

Rápidamente me voy hacia mi puesto y tras enfundarme unos calcetines y cargarme de una barrita y dos geles en el tritraje me monto en la bici y a disfrutar de un paseo de 82,4km. dando un pequeño rodeo hasta Santibañez, este año me encuentro un poco mejor y tenía esperanzas de bajar el tiempo del año pasado así que empieza la aventura y van cayendo los km, empiezo a beber, pues, aunque no tenia sensación de calor, las esperadas nubes no aparecen y hay que estar bien hidratado, intento comer algo, pero los bocados de la barrita que tomo me resultan difíciles de tragar, se me forma una bola en la boca así que me la tomé en varias entregas, voy con buenas sensaciones, aunque el viento empieza a hacer de las suyas y se deja notar sobre todo al subir, pero el velocímetro me marca buenas medias así que todo bien, empiezo a darle duro pero también da un poco más duro el viento, así que nos compensamos, las sensaciones son buenas pero el cabrito de Eolo me frena, van cayendo los km y paso a muchos con unas bici y cascos de contrarrelojistas que me anima bastante, pero también me pasa alguno de esa guisa y alucino con esos materiales, aunque el computo general fue positivo, finalmente diviso el pueblo a lo lejos y, como rejón final, Eolo se despide con bastante fuerza de cara, pero ya da igual, afortunadamente no tuve ningún percance y un tiempo similar al del año pasado 2:35:00 a 32;1 Km/h, haciendo el puesto 76 en este parcial, que con esta climatología no está mal , pero muy justo para rebajar la marca del año pasado.

Dejo la bici en su sitio y a correr, empiezo con buenas sensaciones, marco un parcial de 4´20´´ el primer km, así que bajo un poco y lo ajusto a 4´30´´, esto es largo y pasa factura, miro al cielo y la única mini nube que hay afortunadamente tapa algo el sol, espero que aguante mucho rato, me pasan un chavalito y una cría como centellas, de forma que es inimaginable el pegarme a ellos, simplemente sería un suicidio, me pasan algunos más y yo a otros menos, creo que voy perdiendo algún puesto, sigo así hasta el entorno del km 8 en el que se va la nube y empiezo a notar el cansancio, paso por la primera vuelta y ya no quiero mirar el reloj, era consciente de que ya estaba sufriendo, me empieza molestar la rodilla, después el isquio, pero ya se sabe, retirarse está prohibido, así que ahora solo quedad descontar, faltan 10, 9, 8…… y empiezan los espectáculos dantescos, tíos vomitando, alguno caminando, los cadáveres del argot, aunque tengo la sensación de que me puedo sumar a ellos (a los cadáveres, se quedaron 14 por el camino) aguanto como un patriota y curiosamente me desaparecen las molestias (¿sería el canguelo?), faltando dos km. tengo la sensación de que me va a dar un flato, afortunadamente fueron gases, no entraré en detalles onomatopéyicos de cómo fueron evacuados. No entiendo por que cuando eres un bebé, y lo haces, todo el mundo aplaude y ahora te llaman cerdo, el caso es que en ese tramo me pasa una tía y me acuerdo de los entrenos de transición en los que hago la carrera con Pili (gracias cariño), la tía no tiene su mismo culito pero me sirvió de sucedáneo y referencia para llegar a META (sólo para eso bonitiña), tras un decepcionante 1:37:00, puesto parcial 92, para acabar con un tiempo global de 5:13:01, 94 de la general (para los tesoreros profesionales que comprueban todas las cuentas, hay que decir que a los tiempos reseñados, hay que añadirle los de las transiciones, cosa que que muy desinteresadamente te pueden explicar la
Nutria y o Furacán).

Nada más traspasar la meta, me voy al avituallamiento y una buena señora me dice, soy unos héroes, pero hay que estar muy loco para hacer esto con el calor que hace, así que dime que quieres que te haga , así que me quedé pensando (si , afirmo, todavía podía pensar) y dije, pues tiene razón, pero en estos momentos no estoy para sexo solo un poco de agua por favor, después de lo cual me retiré a una sombra a curar mis heridas y estirar los músculos, disfrutando del reposo en un páramo castellano a 32 grados.





13/9/09

Gómez Noya: subcampión do mundo



Javier Gómez Noya proclamouse onte subcampión do Mundo de tríatlon, tras finalizar na segunda praza na proba estrela do circuíto, en Gold Coast (Australia). O ferrolán terminou seis segundos por detrás do británico Alistair Brownlee, que certificou o seu dominio durante toda esta tempada, na que sumou cinco triunfos (Madrid, Wáshington, Kitzbühel, Londres e Gold Coast).


Gómez Noya e Brownlee protagonizaron un bonito man a man en Gold Coast, ata que o británico quedou só nos últimos metros da carreira a pé. O alemán Maik Petzold, cuarto onte, cólgase a medalla de bronce do Campionato do Mundo, que incluíu un circuíto de oito carreiras.


A carreira de Gold Coast convértese, por tempos, na máis rápida da historia do tríatlon. Brownlee gañou cun rexistro dunha hora, 44 minutos e 51 segundos. O último dez mil a pé cubriuno en 29.04, polo 29.17 do ferrolán.


Nas tres últimas tempadas, Gómez Noya, de 26 anos, suma dous subcampeonatos mundiais (en Hamburgo 2007 e Gold Coast 2009) e un título (Vancouver 2008). Ademais, nesta campaña colgouse a medalla de ouro do Europeo de Holanda.


Mellor marca no 10.000
O ferrolán necesitaba gañar e que o inglés non finalizase entre os 5 primeiros en Australia. «Habendo batido a miña marca persoal nos 10.000 metros (29.17.) e tras facer todo o que estaba nas miñas mans para gañar, só quédame felicitar a Alistair Brownlee», declarou Javier Gómez Noya, «Foi a carreira máis rápida da historia do tríatlon. Con isto está todo dito. Brownlee e eu voamos a pé, pero parece que Alistair ía en patíns», chanceou.


O deportista ferrolán pechará a tempada a próxima semana, cando compita no Campionato de España, que se disputará en Cangas. «Aínda teño marxe de mellora. No 2009 progresei en natación e en ciclismo, pero para seguir sendo competitivo aínda hai que mellorar máis a pé», engadiu.

Texto e foto vía La Voz de Galicia.

12/8/09

¡ Triatletas !


Sábado 8 de Agosto de 2009. Esa fecha quedará para la historia como el día que dos valerosos miembros del club, la nutria de Montrove y el furacán del Miño, pasaron a engrosar el selecto grupo de humanos capaces de terminar (vivos) una durísima prueba de triatlón.

¿Testiculina? ¿Genética superdotada? ¿Ambas cosas?. Lo que sea, pero lo cierto es que la gesta despertó el escepticismo primero y el estupor después en todos los que conocieron la intención de los osados atletas de presentarse a una prueba de estas características con apenas una mínima preparación.

Sobreponiéndose a la incertidumbre de saber si serían capaces y a los comentarios traicioneros y malintencionados de algún compone
nte del equipo (tendrá que rendir cuentas por ello), apoyándose moralmente el uno en el otro, con la comprensión de sus familias, que ya conocen sobradamente su deficiente estado mental, y escuchando atentamente los consejos del tigre de Saraiva (antes “el triatleta”) se lanzaron al agua de Mera con la esperanza de terminar una prueba que, según los participantes, era durísima por el perfil de las rutas de bici y de carrera.

Y así fue. Cumpliendo el objetivo y en el tiemp
o que ambos dudaban conseguir,c on el apoyo incansable e imprescindible de nuestro público, culminaron la hazaña y pueden ser llamados desde ahora…TRIATLETAS. Con un par.


Resultados XX Triatlón Concello de Oleiros.

6/7/09

Gómez Noya volve reinar en Europa

O ferrolán recuperou o trono continental ao imporse con autoridade ao británico Brownlee en Holanda.

Javier Gómez Noya recuperou o seu cetro continental. O galego, campión no 2007 en Copenhague, asinou onte o seu segundo triunfo no Campionato de Europa. Superou en Holten, Holanda, ao gran valor emerxente do tríatlon mundial, o británico Alistair Brownlee, cun ritmo demoledor nos últimos quilómetros de carreira. Con este resultado, Gómez Noya volveu todo o máis alto dun podio internacional logo dun ano e encara como líder a recta final das series do Mundial. Tras o seu terceiro posto en Madrid e a súa segunda praza en Wáshington, este é o seu regreso oficial á cima.

Esta vez non houbo unha telaraña táctica, como a deseñada polos franceses no Europeo de Lisboa. Gómez Noya saíu da auga nas primeiras posicións tras asinar 1.500 metros de natación no Lago Domelaar. No segmento ciclista meteuse na escapada boa xunto aos rusos Polyansky, Vasiliev e Malyshev, os británicos Brownlee e Graves, e o francés Belaubre. Os sete fuxidos colaboraron e alcanzaron con vantaxe a segunda transición.

Exhibición na carreira

Na carreira, Gómez Noya asinou unha das súas exhibicións. Él e Brownlee quedaron sos. Nos dous últimos duelos protagonizados polos dous deportistas, en Madrid e Wáshington, o británico conseguira deixar atrás ao español e onte tamén foi o primeiro en atacar, aínda que sen éxito. Nesta ocasión os papeis investíronse. A falta de tres quilómetros para a meta, na última subida, o galego acelerou o ritmo e deixou atrás ao seu gran rival. O campión completou os 10.000 metros en 31 minutos e no cómputo total da proba avantaxou ao segundo clasificado en 27 segundos. Grazas á súa superioridade saboreou unha ansiada vitoria. Tivo tempo de chocar a súa man cos afeccionados na recta final.

Gómez Noya, tras superar unha etapa marcada polos problemas físicos, ostenta a dobre coroa do tríatlon. é o novo rei europeo e o vixente campión mundial logo do seu triunfo do 2008 en Vancouver. Afrontará a súa próxima cita deportiva esta mesma semana en Kitzbuhel, Austria, onde se disputará o domingo a cuarta proba das series do Campionato do Mundo. E farao co obxectivo de que o seu gran palmarés siga engordando.

Texto vía La Voz de Galicia.

8/12/08

Iván Raña abandona o triatlón

Reportaxe e foto vía El País.

El sueño de Raña
El triatleta gallego inicia en el Xacobeo su carrera como ciclista profesional
CARLOS ARRIBAS - Playa de las Américas - 08/12/2008

Quien piense que, en los tiempos que corren, ser profesional de un deporte significa someterse a las leyes del mercado y, por lo tanto, olvidarse de la pasión, que atienda a la historia de Iván Raña, el campeón del mundo de triatlón, quien, al cumplir los 29 años, ha decidido renunciar a la pompa, circunstancia y seguridad económica del alto estatus de que disfruta en su deporte para aventurarse en las peligrosas aguas del ciclismo a secas, en el que no tiene garantizados ni el éxito ni la recompensa económica. Quizás por ello, para dar gracias a Dios por permitirle lanzarse a la aventura o para solicitar al profeta su protección en el futuro, Raña, en compañía de sus nuevos compañeros, los ciclistas del Xacobeo de Álvaro Pino, comienza hoy en Roncesvalles el Camino de Santiago en bicicleta de montaña.


"Es el mayor reto de mi vida", dice el triatleta gallego, diploma olímpico, quinto, en Sidney 2000 y Pekín 2008; "un desafío más difícil que ganar el Mundial de triatlón". No, no está tan loco; no habla de ganar el Tour o la Vuelta, ni siquiera una etapa o una meta volante, sino de aguantar el ritmo del pelotón los primeros días de competición, en febrero, en la Vuelta a Mallorca; de no descolgarse a los 50 kilómetros. "Me va a costar muchísimo, pero me gustan los desafíos. Y ser ciclista profesional es la ilusión de mi vida. Sueño con ello desde pequeño".

Para Raña, el ciclismo de carretera es un mito, una leyenda de batallas tácticas, ataques, estrategias, descensos suicidas, escapadas estratégicas, pelotón lanzado, que deja pequeño al triatlón. "Claro que me gusta ser competitivo y ganar, y con el triatlón lo conseguía, pero, tácticamente, no es un deporte que dé mucho de sí. Se trata de llegar más o menos igualado tras la bici y correr a pie más deprisa que nadie. Nada que ver con el ciclismo, que es una guerra excitante".

César Varela, su entrenador de toda la vida, así lo entendió y le animó a dar el paso, que se concretó durante una conversación en la Castellana, durante la última etapa de la pasada Vuelta, con Álvaro Pino. "El ser gallego me ha facilitado el paso", dice Raña; "el apoyo de la Xunta, que patrocina al equipo; de la conselleira, y el morbo que se ha creado, pues he dado en tres días más entrevistas que en toda mi carrera, me han permitido llegar a ciclista profesional sin pasar por aficionado. Así que tengo que demostrar que lo valgo". Otro triatleta famoso, aunque no tanto como Raña, llamado Lance Armstrong se especializó sólo en bici y ganó siete Tours. "Pero el ejemplo no vale", dice Raña; "a los 18 años, aún no te has desarrollado tanto como nadador o atleta como para que te pese en la bicicleta". "Fisiológicamente, Iván es tan fuerte como el mejor ciclista, pero el triatlón es un problema de equilibrio", explica Varela; "si quieres mejorar nadando, pierdes capacidad en ciclismo y en carrera a pie; si mejoras en bici, nadas menos; si corres más, pedaleas menos...".

"Pero que nadie piense que, habiendo sido campeón del mundo de triatlón, no me va a costar alcanzar un nivel medio en ciclismo. Este deporte es mucho más difícil que el otro", matiza Raña, quien ha firmado por un año con Pino, el curso post-olímpico, una temporada que los triatletas asocian con descenso de motivación, aunque a los seis meses evaluará si merece la pena seguir. "Porque no creo que el mejor ciclista vaya ahora y sea un gran triatleta... Son dos deportes tan diferentes... Y ya Jalabert lo ha podido comprobar. De todas formas, llegar a correr la Vuelta sería la leche", concluye.

23/9/08

El otro objetivo cumplido: Crónica de 5 h. 11m. 29s.

Domingo 21 de septiembre triatlón de larga distancia en Santibáñez de Vidriales (Zamora), la otra fecha marcada en el calendario para mis coqueteos con las distancias largas, que no coquetear en las largas distancias pues en esos momentos se está a lo que se está.

El lío comienza el sábado por la mañana cuando me reúno con unos compañeiros triatléticos para hacer el viaje hasta el lago de Sanabria, lugar donde dormiríamos y que es donde se hace la natación, para después, y pasando por el circuito de bici que tendríamos que hacer en la carrera, bajar a Santibáñez de Vidriales para recoger los dorsales y asistir a la reunión técnica donde nos explican los detalles de la carrera.

Una vez en el pueblo, empiezo a ver a los triatletas que van a competir al día siguiente, sus plantas, sus bicis comentarios sobre el ironman de Lanzarote, de Australia, que si me voy a Hawai “vaya nivel “ parezco un marciano, las tías (10 en total) idem del lienzo, pero ya no hay marcha atrás así que…

Por la noche se me acerca el Alcalde (como no podía ser de otra forma) y nos dice ”mañana agua”, pues que alegría, ya que así la bici se hace más peligrosa, pero no pasa nada podemos con todo, los del Club Panadería de Osedo somos de una masa especial.
Duermo lo que puedo, a trompicones, pues me agobiaba un montón lo de la lluvia, y yo solo oía llover por la noche, menuda p… En fin, amanece y el día fresco pero con buena temperatura, para ser las 8 de la mañana, nos vamos hacia el Lago para colocar las bicis y calentar (que coña con lo que queda por delante), y si,“chispea” cago en…. pero no pasa nada, más te vas a mojar en el lago gilipingi.

Total que nos colocan (sitúan) en la salida sobre las 10h 20 m. y bocinazo, a nadar!!!!!!, empiezo tranquilo pero no se que me pasa sobre los 300 mtr. que trago agua, me pongo de los nervios, no soy capaz de meter la cabeza bajo el agua durante un ratillo eterno, para más INRI miro hacia atrás y veo que me estoy quedando de los últimos, pero que coñ... pasa, tanto entreno para que, así que me voy tranquilizando y veo que ya voy como debería de haber ido desde un principio y ahora volviéndome a cagar en ….(que guarro) por el tiempo perdido, total que de las dos vueltas, de 1.500 mtr. cada una, hago 1´30´´ menos en la segunda que en la primera cuando debería ser al revés, que inútil, sobre dos minutos perdidos. Pero para mi agradable sorpresa, veo que al salir todavía hay muchas bicis y una de mis referencias todavía no había salido, lo cual me animó bastante.

Empieza la bici: 82 km. de circuito de dificultad media, según la organización, así que me lo tomo con calma y a mi ritmo, adelanto a un tío al salir, me pasan dos, adelanto a tres hasta que la cosa se va estabilizando y veo que voy bien, disfrutando del paisaje, parece que no lloverá y las nubes hacen que el sol no te dé duro, tengo la sensación de que adelanto más puesto de los que pierdo, los que me pasan como cohetes con unas bicis que hizo que me sintiera a los mandos de un 600, aunque yo también paso a alguna con tíos que llevan casco de contrarrelojista, así que en un momento de delirio, me sorprendo cantando lo de “arriba hombre del 600, la carretera de Zamora es tuya…”, lo que da para pensar en los 82 km., veo que muchos acompañantes de participantes me adelantan y paran para animar a los suyos, y pienso que de p. m. si el club estuviera por aquí, Chema en su moto dando conversación y ofreciendo algo a los que me pasasen…, Tere asomada por el techo del Álvarelo-móvil dando instrucciones o cronista sacando fotos, Juan metiéndome caña, Raúl controlando algún sitio para reponer fuerzas que conoce detrás de as montañas que se ven a tomar por …,y que tengo que pasar y Pilita diciendo “como algo que no se te ve”, cuando de repente despierto por un zumbido, un enjambre de moscas que no paran de dar el coñazo, faltan 30km. Pero sigo muy bien de fuerzas y de coco, acordándome de la historia del agua, paso por un avituallamiento y pillo en marcha un bidón de agua, parezco Induraín , le pego unos tragos y le hago amago de lanzárselo a uno que tenia una caja donde ponían los bidones que tiraban, el caso es que pensó que le estaba saludando y me saluda cuando le tiro el bidón, toma leche para que espabiles, mi madre no me deja hablar con desconocidos.

En fin me aproximo al pueblo en cuestión, bajo de la bici después de 2:35:56 pedaleando, esta es la mía, pero me acuerdo con horror que son 20 km. por delante, así que bajo mi euforia y el ritmo, entre otras cosas por que las cosas no están para muchas alegrías y el tema es coger un ritmo cómodo y que pase la primera vuelta de 10 km., pierdo algunos puestos en esta vuelta pero me da igual ya los cogeré, falta mucho pasa al lado de una granja y en ese momento tienes de nuevo compañía femenina, moscas de los…. y …. efectivamente empiezo la segunda vuelta con mejor sensación y pensando me queda el paseo del Burgo y se acaba y entonces empiezo a descontar faltan nueve, ocho….., paso a bastantes rivales desde el principio, algunos, que han reventado, otros andando, en el km 8 pega el sol y se me calienta el cebollo (cabeza), menos mal que no abrió en toda la carrera, ya que la gorra sería necesaria y no la llevé, pero la meta está cerca y después de correr 1h 35 min. Se acaba la historia, total 5 h.11 min. 29 s., 1h 15m. 57 s. más que el que ganó, pero acabé a las 15h 30 min. una buena hora para comer. ¿o no?

14/7/08

Gómez Noya se exhibe a 37 grados


La de Tiszaújváros es la séptima victoria consecutiva del ferrolano en este circuito internacional
El gallego gana en Hungría en unas condiciones de calor extremo similares a las que se puede encontrar en Pekín el próximo mes y se convierte en el segundo mejor de la historia en las pruebas de la Copa del Mundo

A falta de 36 días para la prueba masculina de triatlón de los Juegos Olímpicos de Pekín, Javier Gómez Noya hizo
historia en Tiszaújváros (Hungría). Su 11.º triunfo en la competición le convirtió en el segundo triatleta con más victorias en la Copa del Mundo. El gallego, que logró su séptimo éxito consecutivo en este certamen y su 17.º podio seguido, consolidó así su liderato en la general de este año, cuando restan cuatro citas para la conclusión del campeonato.
Gómez Noya, de 25 años, igualó ayer en Hungría el número de victorias del canadiense Simon Whitfield y del neozelandés Hamish Carter. Precisamente, estos dos triatletas fueron los únicos campeones olímpicos de este deporte, un buen presagio para las aspiraciones del ferrolano de cara a Pekín. Por delante de él tan solo se encuentra ahora el australiano Brad Beven, que subió 17 veces al peldaño más alto del podio en la Copa del Mundo.
Con un estilo inconfundible, absolutamente demoledor e inalcanzable para sus principales rivales, Gómez Noya se impuso en Hungría con un tiempo de 1 hora, 51 minutos y 32 segundos para recorrer 1,5 kilómetros de natación, 40 de ciclismo y 10 más de carrera a pie. Su dominio resulta tan absoluto en todos los sectores que parece fácil lo que suele hacer cada vez que compite. Un dato a tener muy en cuenta es que ganó de principio a fin, pese al fuerte calor reinante. La prueba se desarrolló a 37 grados centígrados, una temperatura muy parecida a lo que se encontrará dentro en la capital china.


Dominio absoluto
El español controló siempre la situación. Salió el segundo del agua, a tan solo un segundo del eslovaco Richard Varga, pero ya aventajaba en 23 a su adversario más peligroso para el triunfo, el australiano Kahlefeldt. El segmento ciclista formó un pelotón de 39 corredores entre los que se encontraría el vencedor final. Se escaparon el estadounidense Mark Fretta y el húngaro Balazs Pocsai, pero en la primera vuelta de carrera a pie fueron absorbidos. En ese instante, Noya se puso al mando de las operaciones. El gallego comenzó a marcar un fuerte ritmo y sus rivales comenzaron a sufrir. Primero se quedaron Gaag, Colucci y Freeman. Aguantaron un poco más Kahlefeldt y Justus. Pero la alegría les duró más bien poco y en un abrir y cerrar de ojos el número uno del mundo se quedó solo en cabeza. Fiel a su mentalidad, el gallego no bajó el pistón. Siguió apretando los dientes y cruzó en solitario en la línea de meta.

Vía La Voz de Galicia.

28/6/08

Triatlón de A Coruña


“No enviamos a nuestros atletas a pelear contra los elementos”

Sin recordar a que me suena esta frase... hoy el club quiere publicar un merecido homenaje a nuestro triatleta. Toda una temporada preparando un triatlón para, cuando estaba en plena progresión y sus compañeros de prueba templando por la fuerza que estaba demostrando, un imprevisto se cruzó en en las ruedas de su bicicleta.

Que un pinchazo no es ná, más cornadas da la vida. Que un pinchazo sólo es un pinchazo. Que tu pundonor, tu espírito, tu orgullo y tus ánimos no se pinchan tan fácil.


Enhorabuena campeón y hasta el próximo.


30/9/07

Triatlón de Oleiros

Crónica "interesada" de la Keniata de Montrove sobre la participación del triatleta del club en el Triatlón de Oleiros:




"El campeón estuvo dudando hasta última hora si participar por la lesión de su rodilla, pero lo empezó y una vez metido en la batalla todos sabíamos que no pararía hasta llegar a la meta, aunque fuese con la pierna en brazos. Su actuación fue espectacular, y no me ciega el amor, en el agua se comportó dentro de sus registros, en bicicleta logró alcanzar a sus competidores más cercanos y en la carrera marcó las diferencias dejándolos atrás. Al llegar a meta, no había más que ver su cara!!!! Se lo merecía después de haber tenido tan mala pata con las lesiones esta temporada".