Coruña42 e Coruña10: De tres piares a piar e medio

Se lembrades a crónica da Vig-Bay, falárase dos tres piares do club. Tres fornidos atletas que a pesares dos múltiples problemas que atravesa o noso club (probablemente ocasionados pola mala planificación deportiva e a falta de apoio fisioterapeuta) puideron disputar a fermosa proba do sur. 

Nesta ocasión, e a pesar de celebrarse por vez primeira na Coruña unha maratón, acompañado dun dez mil, tan dous dous atletas decidiron inscribirse nestas probas. Un, na maratón, outro, no dez mil. Así non hai club que arrase nas clasificacións… O tempo climatolóxico previsto era horroroso: chuvia e vento frío e forte do norte. Antes da saída, foto conxunto do club (que club?, se tan só eramos dous). Desexámonos sorte e cada un foi ao seu. 

O maratoniano a comprobar que o seu nocello esquerdo non estaba para andar de carallada 42 quilómetros e, apesares de levar un bo ritmo (28 quilómetros en 1.56.11´´) decidiu abandonar, lamentando moito que a súa afección non puidera gozar da súa fenomenal figura no asfalto coruñés. 

O noso diesel por excelencia, o que non lle ten medo ao vento por gozar un tren superior inmellorable, fixo gala do seu dominio da distancia, marcándose un crono que para si quixeran os raparigos que están trotando polas nosas rúas: 49.12´´ 

Mais como non todo (algo?) vai ser correr, decidimos, por conta do noso Farmacéutico Veloz (ah, pero corre?) e da súa letrada esposa, darnos un atracón a base de lombo, chourizo, xamón, paté, queixo, botello, grelos, arroz, patacas, sobremesas caseiras… acompañado dun vermú reserva (reserva? Reservado para nós), Ribera del Duero, fairi, un Ferreira especial, e unha degustación de gins-tonics. 

Pero este merece un comentario propio: 

Non imos falar da abundancia e calidade das bebidas ofrecidas polos anfitrións: diversos tipos de tónicas, diversas calidades (todas elas magníficas) de xenebras, senón que toca falar do barman. Ese ente que non entende a diferencia entre un combinado e unha macedonia; entre un pouco de limón e media corteza. Un ente que afirma gratuitamente a que altura se cultiva a mellor quina… 

Supoño que a vindeira crónica neste blog será de algún evento culinario porque deportivo…

San Silvestre Vallecana, San Silvestre de A Coruña, Hyde Park

Como remata un ano un club de atletismo: correndo.

Como principia un ano un club de atletismo: correndo.

Pois efectivamente, miñas donas e meus señores, no último día de 2011 atletas deste nada profesional club participaron na San Silvestre Vallecana e na San Silvestre de A Coruña.

O noso Farmacéutico Veloz, nun sprint impresionante marchou o 30 a Madrid e colleu o 31 un avión de regreso ás 21 horas do último día do ano. Que fixo na capital? Pois como é tradicional nel participar  na súa carreira fetiche mais, neste ano, cunha importante novidade. Dona Elena non se fiaba de que chegara a tempo á cea do 31 a Oleiros polo que decidiu acompañalo, non fora que con calquera escusa quedara só en Madrid. Ademais, e como era de xustiza, saíu no caixón que o seu historial atlético demostraba.

Mentres, O Comensal Austero, O Cronista, Alberto, Dani, Antonio A., Paloma, Sandra… participaron na San Silvestre de A Coruña. Para algunha foi a súa primeira carreira pero nun territorio moi coñecido (verdade Paloma?) e ademais foi moi ben acompañada por un maratoniano (Antonio A.) e por un proxecto de maratoniano (Raúl). Sandra, puro glamour, vai mellorando na súas marcas e xa ten a tiro baixar das dúas horas na Vig-Bay. O Cronista foi un coñazo e fixo esperar aos amigos á entrega de premios. Resultados.

 

E como principia un club de atletismo un ano? Correndo, diciamos. Pois efectivamente. Pura Vida amosou as dotes de montañeiro no Hyde Park londinense, demostrando que en terreos planos tamén é todo un mestre.

Mentres tanto, atención, O Mestre e a Keniata de Montrove xa están trotando…

X Lugo Monumental 2011

Como os membros deste club, cada día máis gastronómico e menos atlético, xa temos unha certa idade (quen se inventaría este eufemismo tan insoportable?) lembrámonos ben da importancia historia daquelas verbas pronunciadas polo President Tarradellas “Ya soc aquí”. Pois ben, agora case poderiámolas dicir nós. 

Xa está aquí o señor Presidente. Xa está aquí a Keniata de Montrove. Fáltanos o Mestre, pero todo se andará co tempo. 

Cun frío menor ao que Lugo nos ten afeitos, case todo o club participou na carreira: o señor presidente (tras dous anos de ausencia), a Keniata de Montrove, o Farmacéutico Veloz, o Triatleta, Pura Vida, o Clandestino-Ilegal, o Comensal Austero e o Cronista. Ben é certo que tivemos algunhas ausencias na proba pero menos na mesa. 

Creo que todos rematamos contentos coa carreira realizada: o Presidente case acada o obxectivo que tanto tempo cacareou no seu feisbuk (terá que cambiar de adestrador?) A Keniata recuperou as sensacións e case colle podium e menos mal porque estamos cansos de pasar frío agardando polos seus premios (que mala é a envexa). O Triatleta fixo de perfecto escudeiro. O Farmacéutico Veloz luciu o seu corpo nas terras familiares. O Pura Vida cada día vai máis fino. O Comensal Austero abandonou ao seu pupilo (iso non se fai, home, non). O Clandestino-Ilegal fixo un tempazo (coma non adestra…) E o Cronista foi todo un cabaleiro. 

Na segunda parte do día parecíamos unha manifestación. A xantar un cocido (sopa, garavanzos, grelos, patacas, chourizo, botelo, costela, tenreira…), con bo viño. Mais non só os corredores/a senón case o club en pleno. E sempre acompañados por Mercedes e Fernando, membros honorarios do club. Se corremos oito… xantamos dezaseis. Para cumprir coa tradición, visitamos a confitaría Madarro e atenda de deportes Intersport.

Resultados

V Carreira Popular Coruña 10, 2011

Como ademais de xantar, beber e andar, ás veces (só ás veces) adestramos e participamos en carreiras… o pasado domingo 9 de outubro corremos A Coruña 10. Un dez mil que vaise consolidando grazas á nosa permanente participación.

Inicialmente xuntámonos algúns (O Triatleta, o Comensal Austero e o Cronista) do que da fe a fermosa foto da rúa Xoana de Vega (nome con importante connotación histórica, non si Sobrinoff). Posteriormente apareceu o clandestino de Roberto (sen inscrición mais con camiseta de agasallo e consumo de auga…), tamén vimos ao Frank de Montrove así como a Bernardo. Vamos que ao final éramos unha chea deles. Tamén andiveron por alí un par de fermosas damas acompañadas polo Mestres ciclista.

A carreira foi como todas, O Triatleta pelexándose co ritmo de 4 minutos/quilómetro. O Comensal Austero amosando o dominio do ritmo de 5 minutos/quilómetro ao tempo que adestraba para a Behobia-San Sebastián. O Roberto, sen adestrar pero correndo como sempre. Frank, facendo de mais con chegar á meta (lembrade que… “litros de alcohol corren por mis venas, mujer…”). Bernardo, gardándonos as costas a todos. E o Cronista sufrindo para facer un ritmo de 3,44´´/quilómetro e lembrando que tiña que facer outros 15 quilómetro máis (9º da categoría). A criticar, coma en anos anteriores, a estreitura da saída (así non hai quen corra...)

Foi un día magnífico para tomar o asfalto coruñés, onde puidemos saudar a “todo o mundo” das carreiras populares. Esta proba comeza a ser tan participativa como as mellores de Galicia pero cun nivel… alucinante. Chegaron á meta un total de 1970 atletas inscritos.

Das ausencias, que dicir... que agardamos que moi cedo nos acompañen...

Foto da Avda. Mariña vía La Opinión.

XXXIII Carreira de Santa Cruz

Como todos los años tocaba la XXXIII Carreira de Santa Cruz, por algo es la de mi casa.

El día nublado con bochorno y niebla, más unas piernas cansadas después de hacer el sábado 24 km por la zona de Parada de Sil preparando la V Carreira dos Canóns do Sil, lo más duro de Galicia en carreras de montaña con 33,2 km e 2220m de desnivel positivo, pero el día al final no fue tan mal, mejorando en dos minutos el crono del año pasado. Terminé de 116 en la general, 65 en VTAM y un tiempo de 39:46 a 4:46. Como siempre esta carrera es un perfecto rompe piernas con un sube y baja constante. También participó el desaparecido Roberto con su hijo. Por supuesto, como final de fiesta con unas cervezas y unos callos que no todo va a ser correr…. tal y como podéis ver en estas fotos...

Santa Cruz 11

Carreira a Pé de Lira e das Areas de Carnota

A pesares de que semella este club ser, ultimemente, un grupo de festeiros e festeiras, a nosa actividade atlética continúa. Por unha banda seguen os adestramentos pola Ría do Burgo do grupiño máis numeroso, o noso montañeiro PURA VIDA, continúa subindo e baixando montañas; o TRIATLETA anda rematando a súa tempada, e o CRONISTA, volve correr. Mentres, todos agardamos polo regreso da nosa KENIATA.

Coma en anos anteriores, en Agosto toca participar na Carreira a Pé de Lira e na das Areas de Carnota. Son as primeiras competicións en seis meses do CRONISTA. Na de Lira, pena de nubes que impediron ver o solpor sobre Fisterra, participou tamén Blas. Fixen o mesmo tempo que hai catro anos. Foron uns 7.300 metros. A organización, coma sempre, familiar e perfecta. Churrascada final. Noveno na xeral e cuarto na categoría. Boas sensacións.

Na Carreira das Areas de Carnota tivemos a marea a medio baixar polo que foi máis dura do habitual. A organización tenta sempre mellorar aínda que non sei se a colaboración de Cronotec é o mellor xeito. Na meta, bebidas, roscón e camisetas. Oportunidade de saúdar os participantes habituais destas probas e de coñecer o nacimento do Club Praia de Carnota Runners. Quedei primeiro da categoría e 19 na xeral.

I San Silvestre da Coruña

Por fin tivemos unha san Silvestre na Coruña. E non podíamos faltar.

Mentres algúns traballaban para que outros puideramos cear, catro membros do club quixemos deixar constancia do noso quefacer atlético participando na I San Silvestre da Coruña. Mesmo houbo quen se levantara ás catro da mañá no centro de Europa e presentouse na liña de saída sen desfacer as malestas (habería que engadir que tampouco as fixera el) Saímos da praza de María Pita, cheganmos ata o Breogán da Torre para logo regresar e facer meta na praza da heroína coruñesa (lembrade que esa viúva negra que foi María Pita non naceu na Coruña nin está enterrada neste concello) En total uns 7.700 metros.

A organización foi estupenda, con moi bo recibimento na para meta: líquidos en abundancia e sólidos (roscón de reis) tamén con posibilidade de repetir (e de case non cear) Dos cincocentos inscritos fixeron meta 469 (segundo A Voz de Galicia correron máis de oitocentos atletas). Non obstante houbo moita xente que correu sen dorsal.

O ano que ven, volveremos, non si?

Os resultados foron
Antonio: 28,10, posición 24 categoría 6, a 3,40
Alberto: 32,40
Blas: 34,58
Raúl: 37,22, posición 327 categoría 20, a 4,53.

IX Carreira Lugo Monumental

Como parece ser que ningún membro do club participante nesta proba quere redactar unhas liñas sobre a mesma, será o Cronista quen, dun xeito creativo, redacte o acontecido nese día.

Cun frío que se metía por todas as partes do corpo, cinco atletas de Oleiros participaron na IX edición desta carreira solidaria. Son xa moitos anos os que levamos indo ata Lugo en decembro, non temos moi claro se é pola carreira ou polo xantar.

Tras facer a viaxe ata as terras do noso “proveedor de fármacos dopantes”, recibiunos Fernando, quen como sempre nos facilitou o seu apoio técnico polo que lle perdoamos que pertenza a outro club. Tras quentar un pouquiño, repartímonos polos caixóns de saída, dous nos de diante e tres no de atrás. A carreira foi coma sempre, uns apurando todo o que puideron e outros apurando as vistas todo o que puideron.

Os resultados foron os seguintes:
Alberto: 39,30
Pili: 40,59
José María: 43,04
Raúl: 45,48
Álvaro: 53,04

Tras a recollida do fermoso premio para Pili (2ª na categoría como na semana pasada na media Ferrol) dirixímonos ata o restaurante, preto de Baralla, onde demos conta das especialidades, sólidas e líquidas, da casa e onde o Presidente, en nome de todos os asociados e asociadas, fixo entrega dun agasallo, ben merecido, a dona Mercedes.

As fotos procenden de Correr en Galicia.

XXXIII Pedestre de Santiago: Pitufos conectados con USB

Tras unha noite de vento e chuvia, case todo o equipo desprazouse ata Santiago para participar na XXXIII edición da Pedestre (seguimos notando moito a ausencia do Mestre). Se o tempo invitaba a ficar na casa, a nova equipación do club, financiada coa contabilidade B manexada polo Presidente e polo seu asesor fiscal, o señor Tesoureiro, era un enorme aliciente para lucila na carreira máis populosa de Galicia: camisetas brancas con tiras azuis e forro polar tamén en tons azuis. Como se pode comprobar na seguinte fotografía parecíamos os papás e as mamás dos pitufos.

A proba foi pasada por auga. A organización agasallounos coa costa de san Francisco (e que Vite é pouca cousa…) e algún centos de metros máis que en edicións anteriores. Corremos como sempre e quedamos como nunca. RESULTADOS.

O xantar foi en Casa Ana (excelente elección Álvaro) e compartímolo co señor Presidente (gran oportunidade para pasear o Osedo Force One ata Santiago) e as súas dúas, espléndidas e fermosas, damas acompañantes. Durante o xantar, o señor Tesoureiro (tamén coñecido como o Comensal Austero) informounos dos avances técnicos, mediante dispositivos de almacenaxe de memoria conectados a un porto USB dun ordenador, e que van incorporados a próteses (pernas, ollos…) Ficamos abraiados polos seus coñecementos científicos e desexando adquirir, e programar en modo carreira, ese tipo de próteses para as nosas extremidades inferiores. Hai quen chegou dicir que ten un cerebro tan grande que dificilmente lle colle no cráneo.

A Coruña 10: fermosa mañá de outono

Como decidimos non asistir á Maratón de Chicago para non molestar a Wanjiru (2,06,24´´) e queríamos gozar dunha magnífica mañanciña na Coruña, Roberto e o Cronista participamos (corremos?) na Coruña-10. Moitos corredores (chegaron á meta máis de 1800), moito público, agasallos coma sempre (o que lle queda sen vender a La Voz), boa organización na entrega de dorsais e na chegada...

A maior parte do Club fórase a Barcelona a ver chover (máis de cen litros por metro cadrado en 24 horas) pero o que tiñan que facer de verdade (mercar a equipación para a nova temporada) non o fixeron e mesmo houbo un tremendo enfado de/co señor Presidente. Incluso o Cronista estivo tentado a participar na carreira sen a vella e única camiseta de tiras oficial do club (se non hai acordo, non hai publicidade para a panadería máis atlética de Galicia) Tamén poideron comprobar a escasa idade media das discotecas que visitaron.

Os resultados, sen comentarios. Carreira sen forzar e sen molestias (tan só un rapaciño que me quixo esprintar nos derradeiros trescentos metros e ao que deixei que pisara a alfombra antes ca min por aquilo da educación) 39,09¨ a 3,55¨ (queda moito por mellorar). Roberto fixo 44,48¨ a 4,29¨ (e iso que non corría Blas)

As fotos proceden dos álbums colgados en Correr en Galicia.

II Carreira Ibercaja-Torre de Hércules: máis fotos

Lamentando non poder citar a procedencia, subimos algunhas fotos da carreira do 12 de setembro:

Julio e Pili (?) na Voz de Galicia

O noso club xa esta afeito a saír nos medios de comunicación, ben para que algúm medio se faga publicidade á nosa costa, ben para aumentar as súas ventas.

O día de hoxe, La Voz de Galicia emprega unha imaxe dun atleta do club para ilustrar a noticia da carreira da Torre-Ibercaja.

Quen sae na foto?, quen era a protagonista do texto que acompaña á imaxe?.

Sae o noso Triatleta (sería o atleta máis guapo?), que oculta á primeira muller que entrou una meta (alguén é quen de verlle os pes?) e ao Cronista (fermoso medio corpo o que se albisca por algún lado)

Comentario do noso Farmacéutico: “Pues ya podían sacar a Pili en la foto y no a esa banda de pringaos que parece que corren para ver quien llega antes al WC a desbeber las cervezas”.

Correndo pola Torre de Hércules

Con vento forte, seis esforzados atletas do club (recoñecidos na carreira por pertencer ao grupo con máis miga e con propostas de integración na liga de Correr en Galicia) participamos na II Carreira da Torre-Ibercaja. Houbo algunhas has modificacións do trazado con respecto ao ano pasado. Que fixemos?:

-O Comensal Austero saíu a adestrar a Behobia-San Sebastián, ao seu ritmo pero sen os seus compañeiros de costas (Teresa e Álvaro)

-O farmacéutico veloz quixo lucirse no primeiro quilómetro cunha saída meteórica para rematar fenomenalmente ben.

-Albertoman quixo lucir a súa nova camiseta: pequena para tanto corpo e dunha cor un pouco especial.

-A Keniata de Montrove, ao marcar a posibles rivais, saíu rapidísima acompañada polo noso Triatleta, mentres que o Cronista os acompañaría despois dos primeiros mil metros. A Keniata, foi, pois, de máis a menos, pero coa tranquilidade de non ter rivais desde o segundo quilómetro. Así acadou o primeiro posto absoluto entre as mulleres. Xa nos ten acostumados pero continua sendo IMPRESIONANTE.

Resultados e información do Club de atletismo Coruña Comarca.

Carreiras das Areas: correndo na praia de Carnota

Non sei se dicir “Que pracer participar nunha carreira sen ánimo competitivo” ou ben “Non competín pero tiven premio”. Explícome.

Desde febreiro co piramidal dereito cabreado pola caña que lle din. Tras visitar ao trauma, 20 sesións de fisio, 2 sesións de masaxe quiropráctico e unha sesión de físio-osteópata. Hai mes e medio que comecei, de novo, a trotar: nada de series, todas as costas parécenme portos de primeira categoría e as tiradas longas dos domingos son utopías case inimaxinables. Pois nesas estou cando saín, hoxe sábado ás 9,30 horas (cuestión de mareas), a participar na fermosa carreira das Areas de Carnota (cita obrigada dos meus veráns e oportunidade fantástica para saudar aos mesmos corredores da zona de todos os anos) Partín desde a cola do grupo para probar un novo xoguete (mini cámara de vídeo) con resultado negativo. Polo tanto amodiño, amodiño. A finais do primeiro quilómetro vou collendo ritmo e adiantando participantes. Na primeira baliza chego de 28, na segunda de 23. Vou moi cómodo, case ao trote. Gozo da carreira, da praia e das vistas. Adiántanme só dous atletas. No último quilómetro subo algo o ritmo, por aquelo de ver como responde a cadeira (non se queixou)

A sorpresa final foi que, sen esforzarme, quedei de 3º da categoría (1955-1965) e pensar que o pasado ano corrín todo o que puiden e non pillei premio…

¿Intento de fichaje?

El pasado domingo ,una representación del club se desplazó a la vecina Sada para participar en la carrera pedestre de aquella localidad,con un gran éxito de nuestras féminas, la keniata de Montrove y la baby-keniata Marta, y un gran esfuerzo del triatleta y el Furacán do Miño.

Al final de la competición cayó (accidentalmente) en nuestras manos una circular interna del Club de Atletismo Sada, en la que se expresa claramente la voluntad de fichar a cualquier precio a lo más granado del atletismo del eje Oleiros-Sada, es decir, a los miembros de nuestro afamado club.

Algo de ello debió llegar a oídos de nuestro presidente, al que visitamos tras la carrera y que hizo entrega en el acto de una "suculenta" prima a los cuatro participantes en la cita sadense, desmontando hábilmente, una vez más, cualquier posibilidad de motín ó reivindicación de sus esforzados atletas.

Pero, ojo, estamos en el punto de mira de otros clubes. Y el mercado se mueve...

Para rematar o ano: unha san Silvestre

E para rematar o ano… unha san Silvestre: A V Carreira Popular Fin de Ano Mugardos-Ares-Mugardos.

Como a proba non é competitiva, os membros do club participantes decidimos que tan só íamos adestrar, correr amodiño, a un ritmo de 5 minutos ao quilómetro… pero hoxe non o acadamos posto que levábamos con nós a un membro dun prestixioso e ben equipado club atlético de Lugo., quen mesmo se atrevou a chegar tarde á carreira incorporándose á mesma cando xa levábamos os primeiros mil metros Tivemos que ir animándoo e facéndolle compaña porque non podía, non podía... Fixádevos nas fotos como ao chegar á meta o primeiro que fixo foi repoñer potasio comendo un plátano.

A proba foinos divertida, aínda non tanto como a de Berlín. O noso bo humor foise contaxiando pola estrada e polas persoas que nos miraban desde as berairrúas ou dende as vivendas.

Na meta entramos collidos das mans (non tivo éxito a proposta de collernos doutro lugar).

Un bo xeito de rematar o ano.

Outra crónica en Canario do Penedo.

Lugo Monumental baixo cero

Cando aínda o termómetro sinalaba datos en negativo, catro atletas do club e a lesionada Keniata de Montrove iniciamos a viaxe a Lugo para participa na Lugo Monumental, non sen antes comprobar que algún veciño tiñas as luces prendidas cando xa era de día e podían apagarse.

No automóbil os comentarios semellan os cánticos do nenos de san Ildefonso: un grao baixooooo cero, dous graos baixoooooo cero… así ata que en Guitiriz observamos con pavor menos seis grados. Que frío, que inmenso frío.

Mais como este ano, e baixo as ordes do xeneral Sobrinoff, a organización foi perfecta, o frío semellaba ser menos: Fernando agardaba por nós na porta do seu garaxe, na súa oficina están os dorsais, O Triatleta probou o seu baño; tempo para tomar un café; despedímonos de Pili (canto frío pasou) o quecemento inicial no garaxe, logo polo sol de Lugo.

Aquí temos que abrir a sección reivindicativa, señor Presidente. Como ben se pode observar na foto hai clubs que agasallan aos seus atletas con magnífico equipamento para evitar lesións ocasionadas polo frío (obsérvese a Fernando), pero tamén hai clubs nos que os atletas son auténticos sufridores que corren sentido os cores do club porque senón o único que sentirían sería o tremendo frío de Lugo. Señor presidente, póñase as pilas. A pesar disto, estamos contentos cos novos pantalóns, mesmo algún xa os estreou en Lugo.


Posteriormente cada quen foi ao seu caixón e desexámonos sorte.

Fernando e Sobrinoff fixeron a carreira conxuntamente, por algo son amigos desde hai moitos anos; o Furacán do Miño atopouse como nunca (por algo corría na casa); o Triatleta fixo un adestramento de calidade marcándose un ritmo de 4 minutos quilómetro; o Cronista foi a testar o estado de forma e mellorou a súa marca na carreira e na distancia. Todos rematamos contentos.

Na meta estábanos agardando Pili e Elena cos nosos polares. Nós non pasamos frío… e pero elas… moito pasaron. GRAZAS.

Tras a carreira que mellor que deixarnos atender por Fernando: non fomos tan maleducados de rexeitar a súa invitación de ducharnos na súa casa, onde, dona Mercedes, insistiu en que tomáramos leite quente con mel. Deste xeito conseguirán que todos os anos participemos na carreira. MOITAS GRAZAS Fernando e Mercedes.
















Unha vez lavadiños e acicalados, dirixímonos ao encontro cos resto do club, onde? Na rúa dos viños: alí estaban Pili, Elena,Teresa, Álvaro, Raquel, Isabel e o señor presidente, quen chegou á cidade da muralla no OSEDO FORCE ONE (novo vehículo presidencial) Tras os viños… a polo cocido en Terras do Miño: magnífico restaurante no río Rato nun contorno espectacularmente fermosos. Sobremesa abundante e licores estupendos. Temos que “vender” máis e mellor Lugo.

En total houbo 1114 participantes. Os tempos foron os seguintes:

Cronista 36,37.

Triatleta 40,10.

Furacan do Miño 42,35.

Fernando Ríos e Sobrinoff 49,17.

Outras atléticas crónicas en A Carreira dun Kan, e en Khenesfera. Crónica e foto no Progeso de Lugo. RESULTADOS.

San Martiño: as fotos de Mónica

Ás veces penso que non imos a Ourense a correr... senón a darnos eses alucinantes e relaxantes baños nas súas termas e a xantar nos seus restaurantes...



Por certo, tamén podedes ver os nosos vídeos entrando na meta.

Na San Martiño: Nunca chovou que non escampara

Crónica de Sandra (gracias):

El día 15 de Noviembre se celebró en Orense la XXXIII Carreta Pedestre Popular do San Martiño a la que acudió el equipo de Atletismo de la Panadería Osedo (Antonio, José María, Raúl y Fran) y tres adosados (Alberto, Mónica que ejerció de fotógrafa y Sandra).

La carrera consistía en 10 km por el centro de la citada ciudad.

A las 08:30 estábamos todos en Montrove dispuestos a mejorar o por lo menos intentarlo, nuestras marcas personales pero contábamos con un enemigo: el tiempo.

Sobre las 10:00 llegamos, con tiempo suficiente para coger los dorsales y calentar un poquito. 10 minutos antes de comenzar la carrera, la lluvia cesa permitiendo que los participantes puedan disfrutar del recorrido.

A las 11 estábamos todos en la salida, en la cual se observa una para mujeres y otra para hombres, pero les diré que eso sólo lo indicaban los carteles porque el número de hombres triplicaba al de mujeres.

La carrera discurre sin inconvenientes siendo el 1º en llegar del Club Atletismo Panadería D´Osedo Antonio en un tiempo de 38 minutos. Dos minutos más tarde llega Alberto. 44 minutos le lleva a Chema, 48 a Fran y en 50 llega Raúl.

Siguen llegando corredores a la meta y cuando todos ellos estaban cansados de esperar llega Sandra, llevándole el recorrido 1h y 6 minutos, pero con alegría porque ha finalizado el reto establecido ese día: terminar la carrera.

Como podrán observar, después de un gran esfuerzo debe llegar el relax, por lo que nos dirigimos a las Termas a lucir nuestros cuerpitos esculturales y a darles envidia a los allí presentes cuando Raúl se acerca con una botella de Champán y 6 copas.

Con el cuerpo descansado, pero el estómago gritando que le diésemos algo de comer, nos dirigimos a Cea donde disfrutamos del siguiente menú: 2 raciones de pulpo y una de gulas y, de 2º plato Conejo, Capón y Cordero. Lógicamente hubo postre, (aunque no para todos...), café y chupitos.

Después de un día “tan duro” decidimos regresar a casa .

Fotos vía La Región.

RESULTADOS

A San Martiño en Telemiño