Senda de Cerqueiros- Miradoiro da Carbueira. Monfero

Andaina con frío, na sombra e entre restos orgánicos de diversos seres vivos. Senda de Cerqueiros no Parque Natural das Fragas do Eume.

De Malpica a Barizo, sen baño

Iníciase a andaina co primeiro selfie

Axiña deixamos Malpica atrás

Todo o Golfo Artabro desde o Cabo Santo Hadrián

As Sisargas sempre presentes

O Marical marcando o ritmo

Murallas de Punta do Castro

Fornecendo o estómago na Praia de Beo

Hai que mollar os pes na Praia de Seiruga

No Porto de Barizo

Despois houbo un tempo mínimo para visitar o Castro de Borneiro e xantar, con calma, en Casa Cruz de Baio.

Pola Fraga do Eume

Pois non, non e non. Non son certos os rumores de que o noso club abandonou toda práctica atlética. Ben é certo que faltan as crónicas do fin de semana de terror padecido en Carnota (xantares en Louro), da estadía do Presi na capital do Támesis. Mais tamén poderemos argumentar que o noso Triatleta participou no Campionato de España celebrado en Pontevedra e que Pura Vida continua subindo e baixando montañas.

Para desmentir calquera infundado rumor e proposta do Mestre, o pasado domingo fixemos unha anda ida póla beira do rio Eume no medio da espectacular fraga. E non só camiñamos senón que tres parellas decidiron iniciar a súa actividade deportiva saído desde Montrove en moto para chegar á entrada da Fraga tras pasar por Miño e Perbes.

O dia foi fantástico, soleado e caloroso. A andaina da mañá transcorreu sen novidades, tan só a paradiña obrigada polo Mestre no lugar menos axeitado posible para gozar do seu queixo do pais, galletas variadas, auga e bebida isotónica. Ás 13,30 chegamos ao Mosteiro de Caaveiro. O grupo de avanzadiña puido facer unha visita guiada para comprobar o resultado da recén rematada restauración deste monumento declarado Histórico-Artístico en 1975. O segundo grupo foi aos servizos e encargos as cervexas. Xantamos no taberna do mosteiro e gozamos, especialmente, da sobremesa (requeixo con marmelo e mazá e laranxa; torradas ao viño tinto e mel; torta de laranxa e chocolate) Tras os cafés, infusións e dous groliños de licor café e crema de augardente, iniciamos e regreso póla outra beira do rio.

Para rematar a xornada, o xeneral Sobrinoff ordenou dirixirse á praia de Cabanas, de onde non poñeremos fotos por cuestión de prudencia estética. Tras os baños reparadores, dimos por rematada a deportiva xornada.

Verémonos en Coruña A-10.

Andaina polo Mandeo cun home de pouca fe

Os domingo sabemos que son para facer deporte. Algún para facer a súa tirada longa na bici, outros para trotar algo máis do habitual, e outros, para camiñar.

Deste xeito, o Mestre buscouse dous acompañantes para camiñar ao longo do Mandeo. Temperatura ideal (a Keniata co seu corta-ventos), mochilas ao lombo (como pesará tanto a do Mestre…) e iniciamos o percorrido ás 10.00. A nosa Keniata diante, impoñendo un forte ritmo, especialmente nas escasas costas, o experto-Mestre no medio e o cronista-fotógrafo detrás.

Chegado o momento de beber un grolo (que diría Roberto se isto fose a andaina de Allariz) o Mestre decátase da ausencia dun complemento xa vital da súa existencia. A pesar da importancia do mesmo, teimosamente insistiu en querer continuar a ruta prevista (subida, subida, subida). É tan cabezón como o presidente voluble á hora de modificar os criterios para a elaboración da Xunta Directiva do Club. Finalmente aceptou a nosa decisión de regresar en busca do obxecto perdido: tarefa de escasas posibilidades de éxito, especialmente coa pouca fe, ou convicción, que lle puña o causante da variación do programado.

Tras unha hora de lento camiñar, atopouse o obxecto perdido. Incrible. Desde entón, aumentamos fortemente o ritmo da camiñata, chegando a Betanzos ás 13.30. Fermoso día, fermosa andaina.


Deixamos unha fotos da beira do Mandeo, para relaxarse e gozar.

Subida ao Monte Pindo

Consideracións previas:

Con vento moi duro do nordeste (que diría aquel ministro innomeable), faltando os dous andaríns do grupo: o Mestre e Pura Vida e saíndo media hora máis tarde do previsto...

Feitos:

Ás 10.07 minutos do pasado domingo 30 de setembro, seis membros e mebras do club iniciamos a subida ao mítico Monte Pindo (Red Natura 2000).

Existían tres posibles hipóteses para ver ao Comensal Austero poñerse diante do grupo na subida: intención de marcar o seu característico ritmo de diesel incansable e constante dos seus entrenos correndo, tratar de desfondar ao grupo, ou subir ata rebentar. Efectivamente, querido lector ou lectora, a terceira hipótese foi a correcta. Media hora dando caña ata que non puido máis.

Pero a continuación deixámoslle coller a dianteira ao noso Triatleta, caracterizado pola súa forza e non pola súa boa visión nin capacidade de orientación (lembrade a Andaina de Allariz e o tempo que nos fixo perder). E, como non, tamén fixo varios intentos para perdernos polo camiño.

A Keniata de Montrove coma sempre, ao seu, a subir, subir, subir. Tan só de cando en vez botaba en falta ao Mestre (“como lle gustaría a el esta subida…”)

Que dicir de dona Teresa. Todo un espectáculo… nos seus nocellos: que se os torzo para a dereita,que se os torzo para a esquerda, que se me resbalo un pouquiño por aquí ou por alá. Pura fantasía, pura elasticidade. Tamén se lembraba do Mestre e do pouco que a el lle gusta ir e voltar a un lugar polo mesmo recorrido. Seguro que lle encantaría facer unha “ampliación” ou unha variante” ao Pindo.

A cola de pelotón foi case sempre o reporteiro gráfico. O pobre non daba feito, non sabía se camiñar o fotografar, mesmo chegou a separarse, temporalmente, da súa dona. Máis vale unha boa foto que unha boa compaña (debía pensar)

Ás 11.27 fixemos cume na Moa. (641 m.) Fotografías. Bebidas isotónicas. O forte nordeste case non nos deixa gozar das espectaculares vistas sobre Fisterra, Carnota, o Ézaro ou Paxareiras. Que espectáculo.

Tras unha hora e dez minutos completamos o descenso. Pera nos deron as persoas que ían subindo a pesar do forte sol (moito nos preguntaron canto faltaba para o ascensor…)

Remate:

Ao chegar ao vehículo atopámonos cunha advertencia escrita dun ser cheo de envexa por non poder camiñar (disque que ten unha fascite plantar, cando en realidade o que ten é medo ás alturas, medo de non seguir o ritmo do grupo, medo ao non estar ao seu nivel). A advertencia… pura maledicencia. Nin caso. Polo tanto non será reproducida pero será gardada no arquivo histórico documental do Club.

Rematamos a maña descansando na praia de san Francisco e xantando churrasco acompañando de un tal “Ribera del Duero” e dunha pequena colección de sobremesas (mesmo o ex-Comensal Austero estivo tan educado que probou case todos…)

Preparándonos para Allariz: Chanteiro

Para los que los domingos se quedan en la cama : Fotos entreno Allariz :
· inicio domingo a las 9 horas en Montrove.
· fin de la etapa: birras en Mugardos con pulpo a la mugardesa y pimientos de Padrón.

Y vaya tardecita , después de nuestra soleada caminata.

O Val de Loureda e subida a santa Leocadia

Co obxectivo de preparar a Andaina de Allariz, cinco camiñantes do noso club fixeron trinta quilómetros polo fermoso val de Loreda así como a subida ao monte de santa Leocadia. IMPRESIONANTE

X Andaina Vila de Allariz. 50 quilómetros en 12 horas

O pasado sábado 26 de maio, mentres as compoñentes do Club de Natación Montrove acadaban no Campionato Galego de Natación Sincronizada sete trofeos (fantástico rapazas, parabéns para a súa entrenadora), sete membros do noso club participaron na “X Andaina Vila de Allariz, 50 quilómetros en 12 horas”.

Con ameza de chuvia, temperatura non superior aos 19 graos, unha alta humidade e todo un mundo por subir e baixar, estes ultrafondistas tamén arrasaron na Andaina.

A pesar dos consellos do Comensal Austero (levou aos nosos participantes a unha abundantísima cea chea de graxas e proteínas, regadas con abundante viño e ramatada con gintonics...), do pouco que se durmiu no hotel, almorzaron puntualmente ás 7,15.

Posteriormente e coa vestimenta axeitada, iniciaron a camiñata. No primeiro quilómetro formaron os dous grupos previstos: os veteranos do grupo, o Mestre (hai que rendirlle pleitesía por ter superadas as seis participacións) e o Comensal Austero co seu impresionante báculo, paseniño paseniño, dominaron a clasificación dos camiñantes (cruzaron a meta ás oito horas e nos postos 90 e 91).

O grupo de tolos (e unha tola) que pretendían facer os 50 quilómetros correndo, foron deixando escapar a grupos de inexpertos participantes (habería tempo de darlles caza) ao tempo que collían unha marcheta lenta pero constante. A primeira etapa, isa na que para empezar habería que subir e subir e logo subir e subir, (16 q.) fixérona en 1 hora e 43 minutos, a pesar da caida do exmaratoniano; a segunda (22 q.) rematárona en 2 horas e 47 minutos, coa parada incluída do avituallamento e o descolge do Camiñante de Melide (“parade oh, que isto é unha costa”, “parade, oh, que quero beber un grolo”); e a terceira de 12 q., onde a Keniata de Montrove amosou a súa fortaleza mental e guiados polo Sendeirista de Bastiagueiro (o servizo de guía do Triatleta foi rexeitado despois de equivocar a ruta nun par de ocasións), en 1 hora e 17 minutos. Tempo total 5 horas, 47 minutos e 36 segundos. Chegaron á meta nos postos 8, 9, 10 e 11 sobre un total de 800 inscritos. ¡Sen comentarios!

Só 40 minutos despois, entraría na meta o Camiñante de Melide, tras facer máis da metade da proba en solitario e mellorando a súa anterior marca en case dúas horas. Impresionante.

Dedemos felicitar á organización polo seu magnífico traballo. Esmerado trato aos participantes, avituallamentos impecables, ambiente magnífico. Empanadas, bicas e cañas extraordinarias. Parabens

REFLEXIÓN FINAL: E AGORA QUE?

¿Lembrades Allariz 2006?

Mirade a cara de felicidade tras rematar os 50 quilómetros

TODO@S A ALLARIZ

O vindeiro 26 de maio teremos os xa nosos 50 quilómetros de Allariz.

Temos que ir a arrasar:

A keniata de Montrove a consolidar o seu primeiro posto feminino.

Blas a demostrar o seu poderío camiñando.

O cronista a intentar rebaixar nunha hora a súa mellor marca.

O mestre a facer o que lle dea a gana.

O Roberto a facer o que poida.

E o comensal austero, Álvaro e Teresa a estrenarse.

O patrocinador e o farmacéutico veloz, atreveránse a vir?

O prazo de inscrición comeza o 2 de maio. Lembrade que só hai oitencentas prazas.


Debemos enviar a documentación xa o 2 de maio.

A Panadería D´Osedo tamén arrasará este ano en Allariz.