6/6/10

Crónica dunha xornada poética: O Courel

Hai xente que pensa que nós, os atletas deste club só servimos para dúas cousas: correr e ir de festa. Para desmentir tal pensamento (lamentando que non nos poiderán acompañar os traballadores e os que andaban celebrando algún cumpreanos), e coma una homenaxe a Uxío Novoneyra, o pasado sábado 5 de xuño, marcharmos a recorrer as terras do poeta do Courel, ese gran home de verso pequeñno pero intenso, ese poeta que nos deu coñecer toda a toponimía da serra, aquel que na súa obra Os Eidos escribira…

COUREL dos tesos cumes que ollan de lonxe!
Eiquí síntese o pouco que é un home…

Tras viaxar con ceo cuberto, chuvia e néboa, chegamos ao Cebreiro (mentres agardamos polos moteiros) e apreciamos como a néboa ía ficar sempre debaixo de nós.
O obxectivo da mañá era pasear pola Devesa da Rogueira, espectacular fraga onde as haxa pero sen facer a subida desde Moreda senón desde o Alto do Couto. Volvemos cometer o erro de deixar a Sobrinoff encabezando a andaina (en realidade non o deixamos senón que foi el que tomou a iniciativa, deixando ás persoas que coñecíamos o camiño máis atrás) polo que houbo que estar atentos aos seus erros nas eleccións dos camiños. Tiñamos que chegar ata a Fonte do Cervo ou da Fame onde apreciamos como a auga pode ter dúas características distintas. Sen dúbida a heroína da mañá foi Elena, non houbo costa que puidera con ela. A natureza inundounos coa súa potencia: acivros, faias, carballos, bidueiros, castiñeiros, erbedeiros... E o silenzo... Paseo IMPACTANTE.



E a Natureza:




Como é habitual no club e tras buscar na nosa GUÍA RAULÍN, achegámonos ata O Pontón onde tiñamos reservado un pouco de xamón da zona, churrasco, leituga e tomate (non había pataca fritidas). A pesar da oposición do de sempre tomamos queixo fresco con mel e torta de castañas ademais de café e licores (mel, herbas e café) Tras o xantar gozamos un pouco do lugar: o coidado nas obras e a fermosura da paisaxe. Antes de continuar o noso recorrido a sorpresa do día: a nosa FORMIGA ATÓMICA (José María dixit) cumpriu o anceio de ir en moto.





Polo serán a primeira parada foi en Vilar. Paseo pola aldea e visita ao castro (INICIARTE xa fixo unha entrada ao respecto).

En Vilar:



Despois descenso ata o Lor para chegar a Froxán. No río, e tras 25 minutos de descenso, os nosos condutores regresaron polos vehículos mentres que as donas e o cronista continuamos ata Froxán. Polo camiño de subida probamos os amorodos silvestres, pequenos pero moi saborosos. Chegados a Froxán paseamos pola aldea, descansamos e comimos unhas cereixas recén collidas da árbores.



Cando chegaron os homes fomos ata Vilamor onde había una feira de artesanía. En realidade o que fixemos foi merendar con sidra asturiana, chourizo, cecina, queixo e touciño para logo visitar a fervenza.
A última parada da xornada foi en Quiroga para probar as augas do río Lor.













Remataremos coas palabras de Novoneyra:
Irei un día do Courel a Compostela por terras liberadas?

19/5/10

Triatlon a golpe de lunes

El Día das letras galegas fue festejado por nuestro Triatleta con su participación en el Triatlón de A Coruña. Mientras ponía a toda su familia a currar como "stewards", el mencionado plurideportista se lanzó al agua, sufriendo un pequeño percance que le puede pasar a cualquiera de los que frecuentamos esta disciplina deportiva: se le cayeron las gafas, detalle sin importancia si viese algo sin ellas, pero como quedó patente en la sala de vapor de los Baños árabes de Sevilla, sin las graduadas anda más perdido que Stevie Wonder en el cuarto oscuro. Salvado este escollo, nos ofreció su habitual dosis de pundonor, aún sin cosechar un resultado tan brillante como hubiese deseado. Una muesca más en su currículum.

Es de justicia destacar la gran actuación de Dani, que tuvo tiempo para ir saludando a los que lo animábamos. Su progresión hace peligrar la hegemonía de Trialberto, que jugó en el grupo de los all stars y llegó en una posición intermedia, en medio del gran nivel de los participantes.

Además de la Keniata de Montrove y de la "pequeña" Martita, se asomaron por allí el Maestro y su jefa y el Furacán do Miño, para animar incansablemente a nuestros compañeros deportistas. Enhorabuena a todos los premiados.

Crónica del Club Triatlón Coruña.

Resultados del V Triatlón de Riazor.

12/5/10

Sevilla 2010: una panda con "duende"

Dentro de las actividades lúdico-festiva de nuestra querida institución atlética, el pasado fin de semana el Presidente tuvo a bien invitarnos a pasar unos días en Sevilla (la invitación era exclusiva para la sección atlética, la única que aporta trofeos, y no para la futbolística).

Tras una hora de espera en Alvedro, aterrizamos en Sevilla a las 01 horas del sábado. Los diecisiete integrantes de la expedición depositamos, ruidosamente, las maletas en el hotel seleccionado y nos dirigimos al inspeccionar la noche sevillana. El general Sobrinoff, de ahora en adelante conocido por don Andrés (le tendrá que dar las pertinentes explicaciones a su santa esposa coruñesa…) nos hizo una selección de sus lugares preferidos. Está claro que cuando él (sólo él) está en la Hispalis frecuenta unos lugares y unas compañías “especiales”. El Presidente disfrutó enormemente con la visón del paisanaje noctuno.

A la mañana del sábado nos levantamos con la noticia de que teníamos Alvedro cerrado, por culpa de no sé que cenizas volcánicas, y que hasta el domingo no se sabría si abriría. Por lo tanto, a relajarse y disfrutar de la ruta marcada por Sobrinoff, uy, perdón, por don Andrés: Catedral, Giralda, Barrio de Santa Cruz, comida, cervezas, rebujitos (una jarra y luego otra y luego …) Tarde relajada, Palacio de san Telmo, Universidad, Reales Alcázares. Hasta el Barça quiso vernos por las calles sevillanas y se acercó por nuestro paseo vespertino.

Para terminar la tarde nos adentramos en los baños árabes donde el silencio era una norma y digo “era” en pasado. La alegría, la cordialidad y la camaradería no conjugan bien con silencio. Hubo quien se hizo unos largos, quien chapoteó, quien se dedicó a localizar parejas y quien se metió en donde no cabía. Total, que tras hora y media de relajación salimos todos agotados de descansar.

Para cerrar el sábado sólo tendríamos que desplazarnos “unos cinco minutitos” hasta la cena árabe reservada. Ya es por todos conocido que a don Andrés el tiempo y la distancia no se le dan bien ya que para él todo está próximo en el espacio y el en tiempo (en las carreras también suele calcular mal dónde se encuentra la meta puesto que tarda bastante en localizarla) La cena… a la altura de casi todos los comensales (no reproduciré alguno de los comentarios realizados por el Presidente por si alguien educado lee esta crónica) Tal fue así que la cocinera salió a saludarnos siendo respondida por dos calurosos aplausos.

Y otra vez a por la noche sevillana, a probar los gin-tónics en otros locales. El resultado de la educación sentimental de nuestro querido patrocinador fue muy positivo: sólo puede mejorar, el futuro le espera (pasado casi no hay)

Amanecimos el domingo con Alvedro cerrado hasta las 11 horas. Desayunamos espléndidamente en el lugar seleccionado por nuestro explorador ferrolano (al allegado de Lugo y compañía aún no le hemos encontrado utilidad práctica), con la ausencia de una pareja (la de siempre, la que nunca es la primera, la que más disfruta de la cama). Horas de incertidumbre estudiando las posibles alternativas de regreso. Teléfonos móviles trabajando a tope. Los contactos funcionaron plenamente por lo que tocaba relajarse hasta media tarde. Tras la experiencia en Koblenza (los últimos en embarcar) ya nada malo no podía suceder. Somos una panda con "duende"

Paseo hasta el Museo de Bella Artes. Gran cola para acceder. Afortunadamente el combate artístico previsto y para el que alguno de los contrincantes estudió robándole horas al sueño, no se produjo y las aguas de río que pasa por Sevilla (¿cual era?) no se tiñeron de rojo. La confrontación histórico-artística no pasó de algunas pequeñas escaramuzas y un gran intercambio de saberes. Que conste que además de correr también conocemos algunas cosillas… Paseo hasta el Parque de María Luisa y la Plaza de España. Comida en el Barrio de Santa Cruz. Y paseo de regreso al hotel con “paradiña” técnica al borde del río, frente a la Torre del Oro.

Como Míster “Dame 50 euros” no quiso gastarse todo el fondo, nos regaló una botellitas de vino en el aeropuerto. Vuelo de regreso sin incidencia. Llegamos con lluvia y frío. Falta de organización en la recogida de vehículos y a dormir…

¿Qué nuevo destino nos preparará el señor Presidente?



2/5/10

California: territorio para entrenar

Una de nuestras atléticas parejas se fue hasta California para hacer algunos kilómetros... cambiaron a Ponte do Burgo por otro, buscaron una cárcel para el Presi, ejercieron de vigilantes de la playa... vamos que esto de ser atleta-fondista de élite es durísimo.


27/4/10

MAPOMA 2010: NUNCA CAMINARÁS SOLO



Tercer asalto a la distancia de Filípides más 2,195 gracias a la “graciosa” casa real británica (estos monárquicos….), en esta edición la salida era más solitaria, Antonio ya había hecho sus deberes cum laude en Barcelona y Pili, por su operación de menisco, me haría de liebre desde el km. 23 a meta. Jajajaja.


Con mi habitual puntualidad salgo hacia la salida en lugar de siempre, de camino tengo oportunidad de practicar mis conocimientos de inglés con un paisano vestido con ropa de deporte que me pregunta si hoy es la maratón de Madrid, de donde sale etc. (es increíble mi dominio del inglés), dejo la bolsa en el guardarropa y me voy a la salida, llego a las 8:00. Si Antonio, una hora antes, que impuntualidad, en la larga espera me pongo a hablar, con un tipo que resulta ser de Betanzos y el tiempo va pasando y cada vez se agolpa más gente, total que tras insistir la organización en la hidratación, pues se espera un día caluroso, dan la salida.


No llevaba más de un km, cuando me pongo a la altura de los globos de 3:30 y 3:15 y los adelanto, pienso “este año no me pasas”, y, para mi sorpresa, un poco más adelante al de tres horas, ese si que no, así que regulo un poco y bajo el ritmo, quizá en exceso, pero quería ir calentando poco a poco, los problemas de sobrecarga en el isquio me preocupaban bastante, veo que voy un poco lento y sin molestias, subo el ritmo ayudado por el perfil de la carrera y bien, sin problemas, los km. van pasando, llegamos a Guzmán el Bueno, esperaba escuchar la habitual sintonía de carros de fuego, pero no estaba, preludio de la poca ambientación que hubo este año, me acerco a Fuencarral y allí estaban Menci y Bea, como siempre, berrido, la niña que se asusta y la madre que no es capaz de hacer la foto.


Gran vía, Preciados, Puerta del Sol, mucha gente, muchos ánimos, que se agradecen, aunque aquí todavía las fuerzas están a tope, Palacio Real, Ferraz y se aproxima la media maratón, primera referencia seria, estaba calculando el tiempo que llevaba (todavía no controlo al 100% el nuevo pulsómetro), cuando oigo “ánimo Julio”, coño que casualidad otro como yo (aclaro corría sin gafas), aunque sinceramente la voz no me era desconocida por el “amor” que desprendía, pero yo intentando sumar (si , sé sumar), cuando oigo ÁNIMO PANADERIA DE OSEDO!!!!!!, DIOS MIO, MEU DEUS, MY GOD, eran ellos, Tere y Álvaro, menudo subidón , y lo puedo demostrar ese 1,097 km a “3:37” y sin esfuerzo (picaba hacia abajo jejeje), pero increíble, se me puso la piel de gallina, de verdad. Pintor Rosales y esta vez me toca a mi “sois los mejores” creo que dije algo más.


Parque del Oeste y, salvado , Pili como un clavo clavada en el km. 23, las instrucciones fueron claras, pues sin gafas estábamos como para jugar al escondite, y a partir de ahí el espectáculo, "¿Qué tal vas? Bien, pero queda lo duro", me tomo un pequeño respiro y volvemos a ver a los García González, Pili posa para sus fotos y yo simplemente sonrío, nos espera la puñetera Casa de Campo, veo que su ritmo será difícil seguirlo, el tramo es más duro de lo que parece, tiene sobre un km. de falso llano y un repechito curioso, no me encuentro muy cómodo, empiezan las molestias lumbares y de isquio, pero sigo, me pasa bastante gente y pienso en el año pasado, aquí apareció o Furacán do Miño (gracias de nuevo) pero también el globo de las 3:15, que me pasó como una centella, pero este año ni de coña, no entra en el guión. Aquí casi no hay gente, pero los que están animan “ ale esa chica” “ánimo guapa”, sonrisas a doquier, saluda a su público, corre con una botella de agua, gracias por el papel de aguadora, de vez en cuando, como si de bronceador se tratase, se refresca, baja el ritmo para animarme, choca las manos de todo el público, una agente del orden, en un acto que la honra, dice ánimo a esa chica, vió “lo” que le seguía y añadió ….y chico, Gracias.


Salimos de la Casa de Campo, y más labor psicológica, “venga nos queda el paseo del Burgo ida y vuelta”, joder pero allí son llanos, me recompongo un poco para el perfil duro que se avecina y lo llevo bien, me encuentro fuerte pero los isquios y los lumbares me dicen que no se puede forzar, así que llaneando me acerco un poco a ella, pero subiendo me espera jugando a la mariola, gracias bonitiña.


Poco a poco llegamos a lo zona de final de cuestas y la verdad que me repongo, consigo avivar el ritmo, incluso veo un reloj que marca las 11:51, faltan 4km. y pico según calculo, es posible entrar en 3:10, me animo, relincho, me dice “piensa en positivo”, coño y que crees que hago desde que empezó, si pienso más me quedo tomando unas cañas con Álvaro y Tere en el Parque del Oeste, pero cuando hay el más ligero repecho , los cuádriceps también se suman a los problemas, pero ya aquí si que no hay dolor hasta meta, aunque la prudencia y los espectáculos de gente reventada acongojan, pero yo no puedo pinchar ahora, atacamos el penúltimo repecho, Alfonso XIII, y en el final del repecho se confirma la alianza disidente, si de nuevo ELLA y él, dándome el último empujón, no podía más que hacerles una reverencia , que menos. Llaneamos un poco y entramos en los dos últimos km., el duro 41, como pica desde la Puerta de Alcalá hasta la entrada en el Retiro y el eterno último km 195 mtrs. Pero ya se acaba. Fiel a la cita Menci y Bea con pancarta nos esperan, los ánimos arrecian, yo quería entrar en meta alzando el brazo con ella, pero todavía llevaba la botella y me chocó la mano, el reloj marca 3.12 poco, ya da igual, me estaba sacando la espina del año pasado, y mejoraba la marca del primero, y en eso me dice tira, y tiré y 3:12:59, oficial, que es menos que 3:13:00.


Visita a los fisios, mucha bebida, también besitos a la bonitiña y agradecimiento supremo a su labor, sin su ayuda sabe Dios que hubiera pasado y …. “nunca digas que estás solo”, otra vez están ellos, en un alarde de compañerismo inenarrable, indescriptible, solo comparable al Furacán, allí estaban de nuevo Tere y Álvaro, sacando instantáneas de un tipo feliz por haber ganado, este año sí, la partida.


You´ll never walk alone, a pesar del President.

RESULTADOS

Vídeo entrando en la meta.



25/4/10

Triatleta: novo éxito no MAPOMA

Crónica minimalista de urxencia: confirmación recibida por vía telefónica. Terceira participación do noso triatleta no Maratón Popular de Madrid e, de novo, pulveriza a súa marca persoal: uns minutos por riba das tres horas.

IMPRESIONANTE.

A pesar dos seus problemas co calzado, das molestias dos isquios e das lumbares, pero co apoio da Keniata de Montrove desde o quilómetro 22 e cos sorpresivos e reiterados ánimos de Tere e Álvaro, o gran Julio acadou un novo éxito persoal e para o Club.

FANTÁSTICO.

Agardamos pola túa crónica, campión.

20/4/10

MAPOMA 2010: ánimo campión


O mellor que temos no club, ademais da calidade humana do noso Presidente, é que cando un de nós participa nalgunha actividade leva o apoio e cariño dos restantes membros do club. Neste 2010 tan só o noso Triatleta está inscrito no Maratón Popular de Madrid mais non se poderá dicir que correrá só: todo o club estará dándolle ánimos e folgos, desexando que acade o seu obxectivo. Para iso decidimos, e o seu Presidente aceptou correr cos gastos, enviarlle una atleta de apoio para os últimos vinte quilómetros.


O Triatleta fai un alto na súa tripla preparación para deixar a pegada do club nas estradas de Madrid. Toda unha honra para a capital e para nós formar parte do seu mesmo club. Non poderemos compartir con el os minutos previos á saída, non terá con quen enganar aos nervios mentres non chegan a 9 en punto… pero a súa cabeza saberá como afrontar ese reto e a distancia: sabe que non debe enviar mensaxes de cansazo, sabe que só pode ter pensamentos de reforzo positivo, sabe que debe lembrar que corre con apoio do todo o club.


Ánimo campión a meta xa está máis preto.

BOA SORTE

13/4/10

Maratón en el infierno

23 de marzo de 2006: la Vig-Bay se corre con vientos en contra de hasta 100 km/h. Es un infierno, pensábamos. Lo era .


11 de abril de 2010: la previsión habla de calor. La realidad es peor: otro infierno. A las 10,30h la temperatura ya ronda los 20º. En plena carrera la cosa se pone más fea, el sol es abrasador; las pocas zonas de sombra que generan las casas y algún árbol están en el carril izquierdo y por ahí se nos prohíbe correr. Aún así , se forman abanicos huyendo del fogón solar, los avituallamientos parece que no llegan nunca, el asfalto cuece los pies y el desgaste físico se multiplica por tres.

En el km. 15 (¿ó sería el 35? ) las ambulancias empiezan a pasar con demasiada frecuencia, la gente se para agotada, los tiempos ya no importan, imposible cumplir las previsiones,l a mente sólo funciona para pensar en los eternos kilómetros que faltan para llegar a la meta .

Km. 21,097: se acabó el suplicio. Todos más ó menos sanos y salvos. Ningún atleta del Club de Atletismo Panadería D´Osedo dejó el escudo que defiende en mal lugar. Esperamos una señal de agradecimiento.

La keniata: Nuestro estandarte. Colosal, como siempre, nunca falla. Segunda en su categoría.
Trialberto: Como está a otro nivel, el calor no le afecta. Sobrado.
Bernardo: Buen tiempo en su debut. La próxima vez bajará mucho su marca.
General Sobrinoff: Afectado por el sol , pero en su línea de todoterreno.
La Nutria y su santa: Para ellos, como cualquier otro entrenamiento dominguero.Sin inmutarse.
Dani: Su fortaleza puede con todo.
O furacán: El domingo, ni furacán ni brisilla. Un suplicio para olvidar.

Mención especial para Teresa y Javier,que se acercaron a Vigo para obsequiarnos con su presencia y para convertir su coche en furgoneta de transporte de bolsas , a Moni, por su apoyo moral y físico (desde el km. 15) y para el "cuñao" del General, que le echó un par de bemoles y se merendó toda la carrera a pesar de sus problemas y su falta de entrenamiento. Chapeau.


RESULTADOS E GALERÍA FOTOGRÁFICA


12/4/10

SOBRINOFF PURGA XA

Creo que es el momento de legislar en caliente.
Después de la desfeita organizativa acontecida ayer en la célebre carrera Vigo Bayona, que influyó notablemente en el rendimiento de nuestros esforzados atletas, es hora de que el Presidente tome cartas en el asunto. Estoy seguro de que su pelota Tesorero R.S. no le habrá contado toda la verdad, como le tiene acostumbrado y que por otro lado poco le importa una higa sobre su gestión (continúan sin rendir cuentas). Brevemente los acontecimientos fueron los siguientes:
-Con escaso viento matutino, parte la expedición del club en el coche "A" (pilotado por Alavrito) y coche "B" (pilotado por Sobrinoff), previamente organiza una desfeita de quedada en la estación de tren de Vigo con su cuñado, Para ello desplaza hábilmente al coche "A" para hacer este cometido.
-Falseando los móviles, hace creer a todo el mundo que se pone en contacto con el coche "A" para ver por donde andan y si va todo bien pero no le atiende nadie?, en un golpe maestro recibe la llamad de su cuñado diciendo que ya le han recogido para ordenar que confirmen esta información diceinedo el cuñado que subió a un Volvo de Alvaro, ¿que Alvaro?.
-Se va descubrienda la trama al recibir una llamada de Alvarito, diciendo que está en la estación de Vigo pero solo hay trenes y no su cuñado, lógicamente con el tiempo muy ajustado, lo que provoca un estress innecesario en nuestros atletas y en la mitad del equipo femenino.
-Ya recuperado y agrupado el equipo,lo típico, que si la abuela fuma, que si que casualidad que tenga un amigo que se llame Alvaro y tenga un Volvo, en fin la gente pasada de pulsaciones por su culpa y esto que va a toda pastilla, después claro, debido a este innecesario estress precompetitivo paso lo que pasó y el calor hizo el resto.
-Señor Sobrinoff, ¿cuantas van?, en Berlín vueltas y vueltas para cenar gracias al olfato de Pili.
- Lo más grave, deja tirado a su complice sin interesarse por su salud (Sobrinoff no paga a traidores), espero que lo sepqa Raqui, ¿o tampoco se lo contaste?.
- Finalmente se vanagloria de que amigos suyos ya no van a las carreras por que les jode notar como tiene que esperar por ellos.
Pero de que va este tirano, purga Estalinista XA!!!!!!!!!!!!!


COMUNICADO DEL PRESIDENTE

Tendremos que oir las explicaciones del acusado. En la reunión pre-Sevilla dejaremos que haga sus alegaciones. No me pronuncio a favor de nadie, es la primera noticia que tengo, ayer sólo me dijeron que ninguno había mejorado y que había sido por culpa de la calor ¿¿¿¿¿¿?????? Si es cierto le daremos un toque de atención, pero nada más.
Hay que reconocer que tiene más aciertos que fallos, que cada vez somos más miembros y que es maá dificil organizar todo.
Ahora que se mofe de los que tardan más que él no me parecer ético, más aún que sabe que por él también esperan otros.
NO OS PREOCUPEIS, ESTE ES UN CLUB EJEMPLAR Y SE HARA JUSTICIA. GANARA LA RAZON Y LA VERDAD. El presidente.


RESPUESTA DE SOBRINOFF

Estoy realmente impactado. Lo del Juez Garzón al lado de lo mío es un juego de niños. Se ve a las leguas quien está organizando todo esto y con que fines, pero, al final, se va a producir un efecto boomerang que ni ellos mismos son capaces de imaginar. En el viaje a Sevilla, quedará todo aclarado y, que conste, que si espero tanto tiempo es porque el Sr. Presidente me ha pedido paciencia y que siga los trámites procesales que establecen los estatutos del Club, ya que, si no fuera por el respeto que le tengo al Sr. Presidente, esto lo arreglaba yo al estilo Sobrinoff. Sr. Presidente, esté usted tranquilo que, si no lo solucionamos por lo civil, se arregla por lo..., eso sí, respetando los estatutos, no mintiendo, ni tergiversando, siempre con la verdad por delante. Mientras esta pandilla de desaprensivos conspiradores de tres al cuarto pierden el tiempo con sus mentiras y descalificaciones, nosotros a lo nuestro, esta mañana he cerrado la reserva de los baños árabes de Sevilla y ya contacté con los Reales Alcázares, también estoy estudiando una posible comida o cena en restaurante formal, salvo que la gente prefiera el estilo tapeo que en Sevilla está muy bien. También estoy pensando en algo especial para los conspiradores.


Seguiremos informando.



Vig-Bay: 1ª Crónica

Lekhili y Abel ganan la edición más sofocante

Más de tres mil personas concluyeron una media maratón marcada por el asfixiante calor

Enviar
Imprimir
Aumentar el texto
Reducir el texto

J.C.ALVAREZ - VIGO El marroquí afincado en Ourense Hassan Lekhili y la lucense María Abel se impusieron ayer por la mañana en la undécima edición de la media maratón Vig-Bay que batió ayer dos récords: el de la participación y el de la tempetatura, lo que convirtió la carrera en una prueba de supervivencia para buena parte de los corredores que se aventuraron a recorrer los 21.097 metros de los que consta la prueba.


El asfixiante calor hace más meritorio el hecho de que más de tres mil participantes (de los 3.500 inscritos) hayan concluido una carrera disputada a comienzos de abril en unas condiciones más propias del verano, lo que empeoró la mayoría de las marcas y añadió un punto de dificultad a todos los que ayer se calzaron unas zapatillas para competir en la media maratón más importante de cuantas se disputan en Galicia.


La carrera no tuvo mucha historia. Lekhili, el indiscutible favorito a la victoria final, se marchó de sus compañeros en el kilómetro ocho y se acabó la fiesta. De Samil había salido un grupo en el que estaban Lekhili, el portugués Vitor Santos, Rubén Castro, Geralavicius, Rafa Fuentes e incluso Elías Domínguez, ganador hace un año, que regresaba a su competición favorita después de superar una mononucleosis. Pero en el kilómetro ocho Lekhili decidió que había llegado la hora de dejar al resto de favoritos e imponer su mejor ritmo. No le hizo falta forzar demasiado. Empezó a poner tierra de por medio con el resto de atletas y en la meta de Baiona, con una marca discreta de 1:06.51 aventajó en más de medio minuto al portugués Vitor Santos (1:08.32) que también había dejado la compañía de sus compañeros de grupo. Rubén Castro, tras la descalificación de Akka Essaadaqui, completó el podio. Destacar el sexto puesto de Elías Domínguez e incluso el décimo de Alejandro Gómez que no corría esta prueba desde la segunda edición. Daniel Bargiela, uno de los aspirantes al podio, no participó finalmente.


En la prueba femenina María Abel, que se estrenaba en esta carrera, ganó con un tiempo de 1:19.24, con bastante margen por delante de la segunda clasificada, Pilar Viñuela que terminó con un tiempo de 1:21.13. Tercera fue la canguesa María Jesús Gestido, una de las grandes favoritas, que se tomaba la carrera como un entrenamiento de cara al Campeonato de España de maratón en el que tratará de revalidar el título. Y tras ellos la sucesión de atletas que ayer vencieron al calor veraniego que les castigó sin piedad durante la aventura que cada uno de ellos emprendió.

Crónica do Faro de Vigo.

24/3/10

¡No todo va a ser correr!

Con nocturnidad y alevosía. Así, secretamente, con la complicidad de sus hijos, sus compañeros y amigos, la nutria de Montrove preparó una espléndida celebración de cumpleaños a su santa, la incansable devoramillas Tere, cuya cara de incredulidad queda fielmente retratada en los documentos gráficos adjuntos.

Todo milimétricamente
organizado, estupenda cena, regalos, tarta...y sonrisa de oreja a oreja de la homenajeada, ajena en todo momento a lo que se le estaba preparando. Incluso un leve desliz de nuestro avezado triatleta fue salvado al instante con su habitual agilidad.












La nutria de Montrove cuidando de su joven santa


El posterior baile demostró
la inmejorable forma física de los integrantes del club, que llegaron a poner en evidencia al grupo de "profesionales" presentes en el Pantalán, más técnicos quizá, pero menos resistentes que nuestros/as incansables atletas.






Jornada festiva a tope y es que... no todo va a ser entrenar. FELICIDADES CAMPEONA.


20/3/10

Sexismo publicitario: Reebok

É a segunda ocasión que poñemos anuncios de carácter sexista. Cómpre amosar tanto cú para vender unhas zapatillas destinadas ás deportistas?






19/3/10

Julián Bernal, sempre correrás con nós



Esta semana Julián Bernal deixou de correr en Galicia. Sabemos que onde estea estará dando exemplo coa súa humildade e coa súa xenerosidade. Tamén sabemos que sempre correrá onda nós.


Fotos vía La Voz de Galicia.

13/3/10

Utilizados polo MAPOMA




Imaxe aparecida na páxina web oficial do Maratón Popular de Madrid.
Presidente, tes un club famoso e que é utilizado como reclamo publicitario.
Somos do que non hai.

E por se fora pouco, o Tanino Xosé Manuel Carrera envíanos este segundo e impresionante documento gráfico pola Rúa Maior, tras deixar a Porta do Sol.

9/3/10

Marató de Barcelona (e II): maratoniano e republicano

DOS ADESTRAMENTOS ÁS EXPECTATIVAS
Lembraredes que tras tomar á decisión de irme á Marató, iniciei un plan de adestramentos de dez semanas. Xaneiro foi un mes historicamente magnífico: marca no número de quilómetros e bos tempos nas series. Febreiro foi todo o contrario, desde o dia tres dores na cadeira que me obrigaban a volver á casa camiñando, días de repouso e masaxes (bendita sexa Paloma). Á semana seguinte a mesma historia, dores na cadeira e retornar camiñando. Non fago tiradas longas os domingos. Nove días antes da proba, de novo, dor na cadeira. Todo o mes con molestias musculares en repouso. Remato o mes coa metade de quilómetros de xaneiro. Preocupación.
Tempo a facer: cambio de plans. Abandono a idea de 2.50´. Con rematar estarei contento. Se melloro un segundo o tempo do MAPOMA de 2009 (2.59.27´´), estarei feliz.

BARCELONA: MOLTES GRÁCIES
Viaxamos o venres. Que dicirvos de Isa: impresionante, preocupándose constantemente polas miñas necesidades…
O venres avión, aeroporto e hotel na Praza de España, case na saída/meta (excelente elección Isa, grazas). Pretenden cobrarme 40 euros se deixo a habitación despois das doce. Coméntoo con outros participantes. Finalmente a dirección do hotel cede ás nosas pertensións. Pola tarde baixamos ao centro polo recorrido dos últimos quilómetros da carreira. Desexo comprobar a pendente de ascenso. Nada que ver con Madrid. Alégrome un montón. Cea con Iria e Xabi. Un par de cervexas (non foron gin-tonics, Sobrinofff). Regresamos camiñando polo mesmo recorrido. Pendente moi suave.

A cidade está chea de maratonianos e das súas familias e amigos. As equipacións dan envexa. Clubs de todas as provincias, de toda Europa, de USA, Nova Zelandia, Australia, Xapón (3ª idade). Impresionante.
O sábado: recollida de dorsais e visita á Expo Marató (máis pequena ca de Madrid). Confírmase que hai máis de doce mil inscritos. Logo visita á Pedrera. Jordi nos recolle e polo barrio de Gracia subimos ao Tibidavo. Os Pirineos están espectaculares: os cumios son unha mancha branca no horizonte. Recorremos Collserola. Xantamos en La Floresta. Solombo de tenreira. Espectacular. Á sobremesa chega Angels. Alegrámonos moito de vela. Ás cinco da tarde déixannos no hotel. Sesta. Preparo a equipación. Logo, cine e espaguetes ao carón duns italianos que cearon paella.

Agradezo un montón as mensaxes de ánimo e as chamadas telefónicas. Correr con este apoio e cariño non ten mérito. Sinto que todo o club e moitas amigas van correr ao meu carón. Grazas.
He d'agrair el suport i afecte de Iria, de Xabi i els seus pares, Jordi i Angels, Montse i Antonio. Van Saber suportar-me abans de la prova i/o després de la mateixa. Van patir el fred de la meta encara que creo que no els vaig fer esperar molt. Moltes gràcies.
CARREIRA: A CADEIRA NON EXISTE, A DOR NON É UNHA OPCIÓN.
Se para os/as maratonianos o cansazo non pode ser unha opción xa que ten que estar asumido/derrotado ao cruzar a liña de saída, nesta oportunidade estaba disposto a non facerlle caso á dor. Só nun caso extremo abandonaría (cinco euros no peto do novo pantalón do club para retornar en metro).
Dormín moi mal. Ás sete baixei a almorzar (a saída era ás 8,30). Cando chegáramos o venres ao hotel dixérannos que o comedor abría ás 7. Manifestei a miña decepción. Finalmente deberon de abrir ás 6.30. Retorno á habitación. Unto as pernas coa crema máxica de Paloma. Ás 7,30 cruzo a Praza de España, pido que me saquen algunha foto e vou á consigna. No caixón de saída de menos de tres horas vin a Xosé e a Edu dos Taninos. Saudámonos e desexámonos sorte. Colocáronse un pouquiño máis adiante. Tardaría máis de 41 quilómetros en volvelos ver.

Non hai avións nin
hai paracaidistas como no MAPOMA. Lémbrome de Pili e Julio. Estou a feito a correr só. A carreira non me importa facela en solitario pero agardar con eles ata a hora da saída, compartir con eles os instantes previos, sería outra historia.

Á hora en punto, 8,30, e con confeti, dáse a saída.






Non teño asumido, aínda, todo que me aconteceu na carreira. Non podo escribilo. Moito tempo, moita dor, moitos pensamentos, moito sufrimento asumido. Polo tanto tan só farei os seguintes apuntamentos:
O recorrido máis plano que o de Madrid, moita avenida longa (duro para a miña cabeza). Máis ambiente, dentro e fóra, en Madrid. Non houbo apoio sanitario.
Saín rápido pero moi cómodo con quilómetros a 4,02, 4,08. Os globos cos tempos de referencia saíron voando. Non hai quen marque ritmo con referencia temporal. Tiro máis de dez quilómetros dun pelotón numeroso a ritmo de 4 minutos por quilómetro. No 19 comezo a pensar que as pernas están faltas de adestramentos. Comezo a baixar o ritmo amodiño. Sigo a cola de grupo ata o 25. No 26 asumo o cambio de ritmo. Paro a mexar sen gañas. Adiántame moita xente (ao ver os resultados sorprendinme posto que pensara que foran moitísimos máis porque en realidade só foron uns 130) pero non me importa. Hai un cambio no meu cerebro e no meu corpo. Os dous, deduzo, asumen que forman un todo, un todo dun maratoniano. Os corredores que me adiantan non me provocan o sentimento de derrota. Non vou derrotado. O cerebro só emite pensamentos de reforzo positivo. As pernas continúan correndo, non paran. Son incribles.
A vitoria, a meta, só agarda por min. Sei que vou chegar e que serei maratoniano. Este será o meu cuarto maratón pero por vez primeira síntome maratoniano de verdade. Polo tanto, marco un ritmo cómodo, sufrindo, pero as pernas seguen correndo, non paran, non paran. As dores deben ser importantes pero o cerebro non quere recibir mensaxes de ese estilo. A dor non se pode ter en conta. Un dedo tamén pretende queixarse. O ritmo vai baixando ata o 4,40.
No Barrio Gótico saúdo con ilusión aos compañeiros/as de Comisións (tamén o fixera con anterioridade cuns animadores que reclamaban unha biblioteca para o seu barrio). No 38 ou 39 un voluntario da organización dime que vou para 2.55. Sei que non, que o meu ritmo é nese punto de case de 5 minutos por quilómetro pero convénzome de que mellorarei marca. O cansazo non é unha opción, repíteme o cerebro, non é unha opción, non é unha opción. Tiro para arriba, coñezo o perfil dos últimos quilómetros. Continúa adiantándome xente, non me importa. Vou noutra carreira. Unha carreira na que só participo eu. O trunfo é a meta e sei que vou gañar.
A forza é o apoio do club. É o meu corpo contra a razón. É a ilusión contra os quilómetros.
Rematando o 41 Edu e Xosé adiántame. Interiormente alégrome por eles, penso que fixeron moi ben a carreira (logo comprobei que a fixeron perfecta con dúas medias idénticas). Instantes despois desato a bandeira que levo no brazo. A bandeira republicana. Collo forzas. Hai xente que me anima pola bandeira. Incriblemente (cousa que non debería facer, nunha maratón non se esprinta, coño) as pernas marcan un sprint de 300 metros coa bandeira levantada. Escoito máis berros de ánimo para min só e para a bandeira. Vexo á familia e os amigos. Case non poden nin tirar unha foto. META.
Parte de guerra: unha uña destrozada e as pernas son unha pedras. Non podo estirar porque inmediatamente aparecen os calamabres. Teño que pedir cita co traumatólogo.
Qm 5: 20,43 Posición363
Qm 10: 40,29 Posición 324
Qm 15 1,00,33 Posición 298
Qm 20: 1,20,32 Posición 298
M. M.: 1,24,54 Posición 295
Qm 25: 1,40,42 Posición 299
Qm 30: 2,02,35 Posición 356
Qm 35 2,24,28 Posición 362
Qm 40 2,47,34 Posición 408
Meta 2,57,17 Posición 430
1ª Media: 1,25
2º Media: 1, 32
Ritmo medio 4,13´´/qm. Posto na categoría (de 45 a 55) 50º.

TRAS CRUZAR A META
A rapaza que me quita o chip rise de min cando lle quero dar unha aperta. Consígoo. A rapaza/voluntaria que me pon a medalla agasállame/roubolle cun bico. Collo bebida e plátano. Subo ata a consigna. Estou moito máis ledo que canso e o cansanzo é brutal. Baixar as escaleiras da consigna é case imposibe. Sácanme máis fotos. Recibo a felicitación das sete persoas que agardan por min.
Dores nas pernas. Non podo estirar. Cada vez que o intento xurden calambres. Ducha no hotel. Cervexas. Xantar coa familia catalana no Elche: paella e fideguá. Estou tan canso que non tomo sobremesa. Baixo e subo toda a avenida do Paralelo camiñando. As pernas comezan a responder.










O Mestre Juan é o primeiro en chamar, logo, Pachu, Chema, Álvaro, Tere, Julio, Pili… ¿quen falta? Grazas a todos e todas. Poder compartir a experiencia é o mellor.

Clicando sobre os meus resultados (dorsal 1172) poderedes acceder aos vídeos. Permitídeme que vos aconselle o do paso pola media, cruzando a meta, máis de preto. Se vedes algún, na opción "cámara" podedes escoller outros.