27/4/10

MAPOMA 2010: NUNCA CAMINARÁS SOLO



Tercer asalto a la distancia de Filípides más 2,195 gracias a la “graciosa” casa real británica (estos monárquicos….), en esta edición la salida era más solitaria, Antonio ya había hecho sus deberes cum laude en Barcelona y Pili, por su operación de menisco, me haría de liebre desde el km. 23 a meta. Jajajaja.


Con mi habitual puntualidad salgo hacia la salida en lugar de siempre, de camino tengo oportunidad de practicar mis conocimientos de inglés con un paisano vestido con ropa de deporte que me pregunta si hoy es la maratón de Madrid, de donde sale etc. (es increíble mi dominio del inglés), dejo la bolsa en el guardarropa y me voy a la salida, llego a las 8:00. Si Antonio, una hora antes, que impuntualidad, en la larga espera me pongo a hablar, con un tipo que resulta ser de Betanzos y el tiempo va pasando y cada vez se agolpa más gente, total que tras insistir la organización en la hidratación, pues se espera un día caluroso, dan la salida.


No llevaba más de un km, cuando me pongo a la altura de los globos de 3:30 y 3:15 y los adelanto, pienso “este año no me pasas”, y, para mi sorpresa, un poco más adelante al de tres horas, ese si que no, así que regulo un poco y bajo el ritmo, quizá en exceso, pero quería ir calentando poco a poco, los problemas de sobrecarga en el isquio me preocupaban bastante, veo que voy un poco lento y sin molestias, subo el ritmo ayudado por el perfil de la carrera y bien, sin problemas, los km. van pasando, llegamos a Guzmán el Bueno, esperaba escuchar la habitual sintonía de carros de fuego, pero no estaba, preludio de la poca ambientación que hubo este año, me acerco a Fuencarral y allí estaban Menci y Bea, como siempre, berrido, la niña que se asusta y la madre que no es capaz de hacer la foto.


Gran vía, Preciados, Puerta del Sol, mucha gente, muchos ánimos, que se agradecen, aunque aquí todavía las fuerzas están a tope, Palacio Real, Ferraz y se aproxima la media maratón, primera referencia seria, estaba calculando el tiempo que llevaba (todavía no controlo al 100% el nuevo pulsómetro), cuando oigo “ánimo Julio”, coño que casualidad otro como yo (aclaro corría sin gafas), aunque sinceramente la voz no me era desconocida por el “amor” que desprendía, pero yo intentando sumar (si , sé sumar), cuando oigo ÁNIMO PANADERIA DE OSEDO!!!!!!, DIOS MIO, MEU DEUS, MY GOD, eran ellos, Tere y Álvaro, menudo subidón , y lo puedo demostrar ese 1,097 km a “3:37” y sin esfuerzo (picaba hacia abajo jejeje), pero increíble, se me puso la piel de gallina, de verdad. Pintor Rosales y esta vez me toca a mi “sois los mejores” creo que dije algo más.


Parque del Oeste y, salvado , Pili como un clavo clavada en el km. 23, las instrucciones fueron claras, pues sin gafas estábamos como para jugar al escondite, y a partir de ahí el espectáculo, "¿Qué tal vas? Bien, pero queda lo duro", me tomo un pequeño respiro y volvemos a ver a los García González, Pili posa para sus fotos y yo simplemente sonrío, nos espera la puñetera Casa de Campo, veo que su ritmo será difícil seguirlo, el tramo es más duro de lo que parece, tiene sobre un km. de falso llano y un repechito curioso, no me encuentro muy cómodo, empiezan las molestias lumbares y de isquio, pero sigo, me pasa bastante gente y pienso en el año pasado, aquí apareció o Furacán do Miño (gracias de nuevo) pero también el globo de las 3:15, que me pasó como una centella, pero este año ni de coña, no entra en el guión. Aquí casi no hay gente, pero los que están animan “ ale esa chica” “ánimo guapa”, sonrisas a doquier, saluda a su público, corre con una botella de agua, gracias por el papel de aguadora, de vez en cuando, como si de bronceador se tratase, se refresca, baja el ritmo para animarme, choca las manos de todo el público, una agente del orden, en un acto que la honra, dice ánimo a esa chica, vió “lo” que le seguía y añadió ….y chico, Gracias.


Salimos de la Casa de Campo, y más labor psicológica, “venga nos queda el paseo del Burgo ida y vuelta”, joder pero allí son llanos, me recompongo un poco para el perfil duro que se avecina y lo llevo bien, me encuentro fuerte pero los isquios y los lumbares me dicen que no se puede forzar, así que llaneando me acerco un poco a ella, pero subiendo me espera jugando a la mariola, gracias bonitiña.


Poco a poco llegamos a lo zona de final de cuestas y la verdad que me repongo, consigo avivar el ritmo, incluso veo un reloj que marca las 11:51, faltan 4km. y pico según calculo, es posible entrar en 3:10, me animo, relincho, me dice “piensa en positivo”, coño y que crees que hago desde que empezó, si pienso más me quedo tomando unas cañas con Álvaro y Tere en el Parque del Oeste, pero cuando hay el más ligero repecho , los cuádriceps también se suman a los problemas, pero ya aquí si que no hay dolor hasta meta, aunque la prudencia y los espectáculos de gente reventada acongojan, pero yo no puedo pinchar ahora, atacamos el penúltimo repecho, Alfonso XIII, y en el final del repecho se confirma la alianza disidente, si de nuevo ELLA y él, dándome el último empujón, no podía más que hacerles una reverencia , que menos. Llaneamos un poco y entramos en los dos últimos km., el duro 41, como pica desde la Puerta de Alcalá hasta la entrada en el Retiro y el eterno último km 195 mtrs. Pero ya se acaba. Fiel a la cita Menci y Bea con pancarta nos esperan, los ánimos arrecian, yo quería entrar en meta alzando el brazo con ella, pero todavía llevaba la botella y me chocó la mano, el reloj marca 3.12 poco, ya da igual, me estaba sacando la espina del año pasado, y mejoraba la marca del primero, y en eso me dice tira, y tiré y 3:12:59, oficial, que es menos que 3:13:00.


Visita a los fisios, mucha bebida, también besitos a la bonitiña y agradecimiento supremo a su labor, sin su ayuda sabe Dios que hubiera pasado y …. “nunca digas que estás solo”, otra vez están ellos, en un alarde de compañerismo inenarrable, indescriptible, solo comparable al Furacán, allí estaban de nuevo Tere y Álvaro, sacando instantáneas de un tipo feliz por haber ganado, este año sí, la partida.


You´ll never walk alone, a pesar del President.

RESULTADOS

Vídeo entrando en la meta.



25/4/10

Triatleta: novo éxito no MAPOMA

Crónica minimalista de urxencia: confirmación recibida por vía telefónica. Terceira participación do noso triatleta no Maratón Popular de Madrid e, de novo, pulveriza a súa marca persoal: uns minutos por riba das tres horas.

IMPRESIONANTE.

A pesar dos seus problemas co calzado, das molestias dos isquios e das lumbares, pero co apoio da Keniata de Montrove desde o quilómetro 22 e cos sorpresivos e reiterados ánimos de Tere e Álvaro, o gran Julio acadou un novo éxito persoal e para o Club.

FANTÁSTICO.

Agardamos pola túa crónica, campión.

20/4/10

MAPOMA 2010: ánimo campión


O mellor que temos no club, ademais da calidade humana do noso Presidente, é que cando un de nós participa nalgunha actividade leva o apoio e cariño dos restantes membros do club. Neste 2010 tan só o noso Triatleta está inscrito no Maratón Popular de Madrid mais non se poderá dicir que correrá só: todo o club estará dándolle ánimos e folgos, desexando que acade o seu obxectivo. Para iso decidimos, e o seu Presidente aceptou correr cos gastos, enviarlle una atleta de apoio para os últimos vinte quilómetros.


O Triatleta fai un alto na súa tripla preparación para deixar a pegada do club nas estradas de Madrid. Toda unha honra para a capital e para nós formar parte do seu mesmo club. Non poderemos compartir con el os minutos previos á saída, non terá con quen enganar aos nervios mentres non chegan a 9 en punto… pero a súa cabeza saberá como afrontar ese reto e a distancia: sabe que non debe enviar mensaxes de cansazo, sabe que só pode ter pensamentos de reforzo positivo, sabe que debe lembrar que corre con apoio do todo o club.


Ánimo campión a meta xa está máis preto.

BOA SORTE

13/4/10

Maratón en el infierno

23 de marzo de 2006: la Vig-Bay se corre con vientos en contra de hasta 100 km/h. Es un infierno, pensábamos. Lo era .


11 de abril de 2010: la previsión habla de calor. La realidad es peor: otro infierno. A las 10,30h la temperatura ya ronda los 20º. En plena carrera la cosa se pone más fea, el sol es abrasador; las pocas zonas de sombra que generan las casas y algún árbol están en el carril izquierdo y por ahí se nos prohíbe correr. Aún así , se forman abanicos huyendo del fogón solar, los avituallamientos parece que no llegan nunca, el asfalto cuece los pies y el desgaste físico se multiplica por tres.

En el km. 15 (¿ó sería el 35? ) las ambulancias empiezan a pasar con demasiada frecuencia, la gente se para agotada, los tiempos ya no importan, imposible cumplir las previsiones,l a mente sólo funciona para pensar en los eternos kilómetros que faltan para llegar a la meta .

Km. 21,097: se acabó el suplicio. Todos más ó menos sanos y salvos. Ningún atleta del Club de Atletismo Panadería D´Osedo dejó el escudo que defiende en mal lugar. Esperamos una señal de agradecimiento.

La keniata: Nuestro estandarte. Colosal, como siempre, nunca falla. Segunda en su categoría.
Trialberto: Como está a otro nivel, el calor no le afecta. Sobrado.
Bernardo: Buen tiempo en su debut. La próxima vez bajará mucho su marca.
General Sobrinoff: Afectado por el sol , pero en su línea de todoterreno.
La Nutria y su santa: Para ellos, como cualquier otro entrenamiento dominguero.Sin inmutarse.
Dani: Su fortaleza puede con todo.
O furacán: El domingo, ni furacán ni brisilla. Un suplicio para olvidar.

Mención especial para Teresa y Javier,que se acercaron a Vigo para obsequiarnos con su presencia y para convertir su coche en furgoneta de transporte de bolsas , a Moni, por su apoyo moral y físico (desde el km. 15) y para el "cuñao" del General, que le echó un par de bemoles y se merendó toda la carrera a pesar de sus problemas y su falta de entrenamiento. Chapeau.


RESULTADOS E GALERÍA FOTOGRÁFICA


12/4/10

SOBRINOFF PURGA XA

Creo que es el momento de legislar en caliente.
Después de la desfeita organizativa acontecida ayer en la célebre carrera Vigo Bayona, que influyó notablemente en el rendimiento de nuestros esforzados atletas, es hora de que el Presidente tome cartas en el asunto. Estoy seguro de que su pelota Tesorero R.S. no le habrá contado toda la verdad, como le tiene acostumbrado y que por otro lado poco le importa una higa sobre su gestión (continúan sin rendir cuentas). Brevemente los acontecimientos fueron los siguientes:
-Con escaso viento matutino, parte la expedición del club en el coche "A" (pilotado por Alavrito) y coche "B" (pilotado por Sobrinoff), previamente organiza una desfeita de quedada en la estación de tren de Vigo con su cuñado, Para ello desplaza hábilmente al coche "A" para hacer este cometido.
-Falseando los móviles, hace creer a todo el mundo que se pone en contacto con el coche "A" para ver por donde andan y si va todo bien pero no le atiende nadie?, en un golpe maestro recibe la llamad de su cuñado diciendo que ya le han recogido para ordenar que confirmen esta información diceinedo el cuñado que subió a un Volvo de Alvaro, ¿que Alvaro?.
-Se va descubrienda la trama al recibir una llamada de Alvarito, diciendo que está en la estación de Vigo pero solo hay trenes y no su cuñado, lógicamente con el tiempo muy ajustado, lo que provoca un estress innecesario en nuestros atletas y en la mitad del equipo femenino.
-Ya recuperado y agrupado el equipo,lo típico, que si la abuela fuma, que si que casualidad que tenga un amigo que se llame Alvaro y tenga un Volvo, en fin la gente pasada de pulsaciones por su culpa y esto que va a toda pastilla, después claro, debido a este innecesario estress precompetitivo paso lo que pasó y el calor hizo el resto.
-Señor Sobrinoff, ¿cuantas van?, en Berlín vueltas y vueltas para cenar gracias al olfato de Pili.
- Lo más grave, deja tirado a su complice sin interesarse por su salud (Sobrinoff no paga a traidores), espero que lo sepqa Raqui, ¿o tampoco se lo contaste?.
- Finalmente se vanagloria de que amigos suyos ya no van a las carreras por que les jode notar como tiene que esperar por ellos.
Pero de que va este tirano, purga Estalinista XA!!!!!!!!!!!!!


COMUNICADO DEL PRESIDENTE

Tendremos que oir las explicaciones del acusado. En la reunión pre-Sevilla dejaremos que haga sus alegaciones. No me pronuncio a favor de nadie, es la primera noticia que tengo, ayer sólo me dijeron que ninguno había mejorado y que había sido por culpa de la calor ¿¿¿¿¿¿?????? Si es cierto le daremos un toque de atención, pero nada más.
Hay que reconocer que tiene más aciertos que fallos, que cada vez somos más miembros y que es maá dificil organizar todo.
Ahora que se mofe de los que tardan más que él no me parecer ético, más aún que sabe que por él también esperan otros.
NO OS PREOCUPEIS, ESTE ES UN CLUB EJEMPLAR Y SE HARA JUSTICIA. GANARA LA RAZON Y LA VERDAD. El presidente.


RESPUESTA DE SOBRINOFF

Estoy realmente impactado. Lo del Juez Garzón al lado de lo mío es un juego de niños. Se ve a las leguas quien está organizando todo esto y con que fines, pero, al final, se va a producir un efecto boomerang que ni ellos mismos son capaces de imaginar. En el viaje a Sevilla, quedará todo aclarado y, que conste, que si espero tanto tiempo es porque el Sr. Presidente me ha pedido paciencia y que siga los trámites procesales que establecen los estatutos del Club, ya que, si no fuera por el respeto que le tengo al Sr. Presidente, esto lo arreglaba yo al estilo Sobrinoff. Sr. Presidente, esté usted tranquilo que, si no lo solucionamos por lo civil, se arregla por lo..., eso sí, respetando los estatutos, no mintiendo, ni tergiversando, siempre con la verdad por delante. Mientras esta pandilla de desaprensivos conspiradores de tres al cuarto pierden el tiempo con sus mentiras y descalificaciones, nosotros a lo nuestro, esta mañana he cerrado la reserva de los baños árabes de Sevilla y ya contacté con los Reales Alcázares, también estoy estudiando una posible comida o cena en restaurante formal, salvo que la gente prefiera el estilo tapeo que en Sevilla está muy bien. También estoy pensando en algo especial para los conspiradores.


Seguiremos informando.



Vig-Bay: 1ª Crónica

Lekhili y Abel ganan la edición más sofocante

Más de tres mil personas concluyeron una media maratón marcada por el asfixiante calor

Enviar
Imprimir
Aumentar el texto
Reducir el texto

J.C.ALVAREZ - VIGO El marroquí afincado en Ourense Hassan Lekhili y la lucense María Abel se impusieron ayer por la mañana en la undécima edición de la media maratón Vig-Bay que batió ayer dos récords: el de la participación y el de la tempetatura, lo que convirtió la carrera en una prueba de supervivencia para buena parte de los corredores que se aventuraron a recorrer los 21.097 metros de los que consta la prueba.


El asfixiante calor hace más meritorio el hecho de que más de tres mil participantes (de los 3.500 inscritos) hayan concluido una carrera disputada a comienzos de abril en unas condiciones más propias del verano, lo que empeoró la mayoría de las marcas y añadió un punto de dificultad a todos los que ayer se calzaron unas zapatillas para competir en la media maratón más importante de cuantas se disputan en Galicia.


La carrera no tuvo mucha historia. Lekhili, el indiscutible favorito a la victoria final, se marchó de sus compañeros en el kilómetro ocho y se acabó la fiesta. De Samil había salido un grupo en el que estaban Lekhili, el portugués Vitor Santos, Rubén Castro, Geralavicius, Rafa Fuentes e incluso Elías Domínguez, ganador hace un año, que regresaba a su competición favorita después de superar una mononucleosis. Pero en el kilómetro ocho Lekhili decidió que había llegado la hora de dejar al resto de favoritos e imponer su mejor ritmo. No le hizo falta forzar demasiado. Empezó a poner tierra de por medio con el resto de atletas y en la meta de Baiona, con una marca discreta de 1:06.51 aventajó en más de medio minuto al portugués Vitor Santos (1:08.32) que también había dejado la compañía de sus compañeros de grupo. Rubén Castro, tras la descalificación de Akka Essaadaqui, completó el podio. Destacar el sexto puesto de Elías Domínguez e incluso el décimo de Alejandro Gómez que no corría esta prueba desde la segunda edición. Daniel Bargiela, uno de los aspirantes al podio, no participó finalmente.


En la prueba femenina María Abel, que se estrenaba en esta carrera, ganó con un tiempo de 1:19.24, con bastante margen por delante de la segunda clasificada, Pilar Viñuela que terminó con un tiempo de 1:21.13. Tercera fue la canguesa María Jesús Gestido, una de las grandes favoritas, que se tomaba la carrera como un entrenamiento de cara al Campeonato de España de maratón en el que tratará de revalidar el título. Y tras ellos la sucesión de atletas que ayer vencieron al calor veraniego que les castigó sin piedad durante la aventura que cada uno de ellos emprendió.

Crónica do Faro de Vigo.

24/3/10

¡No todo va a ser correr!

Con nocturnidad y alevosía. Así, secretamente, con la complicidad de sus hijos, sus compañeros y amigos, la nutria de Montrove preparó una espléndida celebración de cumpleaños a su santa, la incansable devoramillas Tere, cuya cara de incredulidad queda fielmente retratada en los documentos gráficos adjuntos.

Todo milimétricamente
organizado, estupenda cena, regalos, tarta...y sonrisa de oreja a oreja de la homenajeada, ajena en todo momento a lo que se le estaba preparando. Incluso un leve desliz de nuestro avezado triatleta fue salvado al instante con su habitual agilidad.












La nutria de Montrove cuidando de su joven santa


El posterior baile demostró
la inmejorable forma física de los integrantes del club, que llegaron a poner en evidencia al grupo de "profesionales" presentes en el Pantalán, más técnicos quizá, pero menos resistentes que nuestros/as incansables atletas.






Jornada festiva a tope y es que... no todo va a ser entrenar. FELICIDADES CAMPEONA.


20/3/10

Sexismo publicitario: Reebok

É a segunda ocasión que poñemos anuncios de carácter sexista. Cómpre amosar tanto cú para vender unhas zapatillas destinadas ás deportistas?






19/3/10

Julián Bernal, sempre correrás con nós



Esta semana Julián Bernal deixou de correr en Galicia. Sabemos que onde estea estará dando exemplo coa súa humildade e coa súa xenerosidade. Tamén sabemos que sempre correrá onda nós.


Fotos vía La Voz de Galicia.

13/3/10

Utilizados polo MAPOMA




Imaxe aparecida na páxina web oficial do Maratón Popular de Madrid.
Presidente, tes un club famoso e que é utilizado como reclamo publicitario.
Somos do que non hai.

E por se fora pouco, o Tanino Xosé Manuel Carrera envíanos este segundo e impresionante documento gráfico pola Rúa Maior, tras deixar a Porta do Sol.

9/3/10

Marató de Barcelona (e II): maratoniano e republicano

DOS ADESTRAMENTOS ÁS EXPECTATIVAS
Lembraredes que tras tomar á decisión de irme á Marató, iniciei un plan de adestramentos de dez semanas. Xaneiro foi un mes historicamente magnífico: marca no número de quilómetros e bos tempos nas series. Febreiro foi todo o contrario, desde o dia tres dores na cadeira que me obrigaban a volver á casa camiñando, días de repouso e masaxes (bendita sexa Paloma). Á semana seguinte a mesma historia, dores na cadeira e retornar camiñando. Non fago tiradas longas os domingos. Nove días antes da proba, de novo, dor na cadeira. Todo o mes con molestias musculares en repouso. Remato o mes coa metade de quilómetros de xaneiro. Preocupación.
Tempo a facer: cambio de plans. Abandono a idea de 2.50´. Con rematar estarei contento. Se melloro un segundo o tempo do MAPOMA de 2009 (2.59.27´´), estarei feliz.

BARCELONA: MOLTES GRÁCIES
Viaxamos o venres. Que dicirvos de Isa: impresionante, preocupándose constantemente polas miñas necesidades…
O venres avión, aeroporto e hotel na Praza de España, case na saída/meta (excelente elección Isa, grazas). Pretenden cobrarme 40 euros se deixo a habitación despois das doce. Coméntoo con outros participantes. Finalmente a dirección do hotel cede ás nosas pertensións. Pola tarde baixamos ao centro polo recorrido dos últimos quilómetros da carreira. Desexo comprobar a pendente de ascenso. Nada que ver con Madrid. Alégrome un montón. Cea con Iria e Xabi. Un par de cervexas (non foron gin-tonics, Sobrinofff). Regresamos camiñando polo mesmo recorrido. Pendente moi suave.

A cidade está chea de maratonianos e das súas familias e amigos. As equipacións dan envexa. Clubs de todas as provincias, de toda Europa, de USA, Nova Zelandia, Australia, Xapón (3ª idade). Impresionante.
O sábado: recollida de dorsais e visita á Expo Marató (máis pequena ca de Madrid). Confírmase que hai máis de doce mil inscritos. Logo visita á Pedrera. Jordi nos recolle e polo barrio de Gracia subimos ao Tibidavo. Os Pirineos están espectaculares: os cumios son unha mancha branca no horizonte. Recorremos Collserola. Xantamos en La Floresta. Solombo de tenreira. Espectacular. Á sobremesa chega Angels. Alegrámonos moito de vela. Ás cinco da tarde déixannos no hotel. Sesta. Preparo a equipación. Logo, cine e espaguetes ao carón duns italianos que cearon paella.

Agradezo un montón as mensaxes de ánimo e as chamadas telefónicas. Correr con este apoio e cariño non ten mérito. Sinto que todo o club e moitas amigas van correr ao meu carón. Grazas.
He d'agrair el suport i afecte de Iria, de Xabi i els seus pares, Jordi i Angels, Montse i Antonio. Van Saber suportar-me abans de la prova i/o després de la mateixa. Van patir el fred de la meta encara que creo que no els vaig fer esperar molt. Moltes gràcies.
CARREIRA: A CADEIRA NON EXISTE, A DOR NON É UNHA OPCIÓN.
Se para os/as maratonianos o cansazo non pode ser unha opción xa que ten que estar asumido/derrotado ao cruzar a liña de saída, nesta oportunidade estaba disposto a non facerlle caso á dor. Só nun caso extremo abandonaría (cinco euros no peto do novo pantalón do club para retornar en metro).
Dormín moi mal. Ás sete baixei a almorzar (a saída era ás 8,30). Cando chegáramos o venres ao hotel dixérannos que o comedor abría ás 7. Manifestei a miña decepción. Finalmente deberon de abrir ás 6.30. Retorno á habitación. Unto as pernas coa crema máxica de Paloma. Ás 7,30 cruzo a Praza de España, pido que me saquen algunha foto e vou á consigna. No caixón de saída de menos de tres horas vin a Xosé e a Edu dos Taninos. Saudámonos e desexámonos sorte. Colocáronse un pouquiño máis adiante. Tardaría máis de 41 quilómetros en volvelos ver.

Non hai avións nin
hai paracaidistas como no MAPOMA. Lémbrome de Pili e Julio. Estou a feito a correr só. A carreira non me importa facela en solitario pero agardar con eles ata a hora da saída, compartir con eles os instantes previos, sería outra historia.

Á hora en punto, 8,30, e con confeti, dáse a saída.






Non teño asumido, aínda, todo que me aconteceu na carreira. Non podo escribilo. Moito tempo, moita dor, moitos pensamentos, moito sufrimento asumido. Polo tanto tan só farei os seguintes apuntamentos:
O recorrido máis plano que o de Madrid, moita avenida longa (duro para a miña cabeza). Máis ambiente, dentro e fóra, en Madrid. Non houbo apoio sanitario.
Saín rápido pero moi cómodo con quilómetros a 4,02, 4,08. Os globos cos tempos de referencia saíron voando. Non hai quen marque ritmo con referencia temporal. Tiro máis de dez quilómetros dun pelotón numeroso a ritmo de 4 minutos por quilómetro. No 19 comezo a pensar que as pernas están faltas de adestramentos. Comezo a baixar o ritmo amodiño. Sigo a cola de grupo ata o 25. No 26 asumo o cambio de ritmo. Paro a mexar sen gañas. Adiántame moita xente (ao ver os resultados sorprendinme posto que pensara que foran moitísimos máis porque en realidade só foron uns 130) pero non me importa. Hai un cambio no meu cerebro e no meu corpo. Os dous, deduzo, asumen que forman un todo, un todo dun maratoniano. Os corredores que me adiantan non me provocan o sentimento de derrota. Non vou derrotado. O cerebro só emite pensamentos de reforzo positivo. As pernas continúan correndo, non paran. Son incribles.
A vitoria, a meta, só agarda por min. Sei que vou chegar e que serei maratoniano. Este será o meu cuarto maratón pero por vez primeira síntome maratoniano de verdade. Polo tanto, marco un ritmo cómodo, sufrindo, pero as pernas seguen correndo, non paran, non paran. As dores deben ser importantes pero o cerebro non quere recibir mensaxes de ese estilo. A dor non se pode ter en conta. Un dedo tamén pretende queixarse. O ritmo vai baixando ata o 4,40.
No Barrio Gótico saúdo con ilusión aos compañeiros/as de Comisións (tamén o fixera con anterioridade cuns animadores que reclamaban unha biblioteca para o seu barrio). No 38 ou 39 un voluntario da organización dime que vou para 2.55. Sei que non, que o meu ritmo é nese punto de case de 5 minutos por quilómetro pero convénzome de que mellorarei marca. O cansazo non é unha opción, repíteme o cerebro, non é unha opción, non é unha opción. Tiro para arriba, coñezo o perfil dos últimos quilómetros. Continúa adiantándome xente, non me importa. Vou noutra carreira. Unha carreira na que só participo eu. O trunfo é a meta e sei que vou gañar.
A forza é o apoio do club. É o meu corpo contra a razón. É a ilusión contra os quilómetros.
Rematando o 41 Edu e Xosé adiántame. Interiormente alégrome por eles, penso que fixeron moi ben a carreira (logo comprobei que a fixeron perfecta con dúas medias idénticas). Instantes despois desato a bandeira que levo no brazo. A bandeira republicana. Collo forzas. Hai xente que me anima pola bandeira. Incriblemente (cousa que non debería facer, nunha maratón non se esprinta, coño) as pernas marcan un sprint de 300 metros coa bandeira levantada. Escoito máis berros de ánimo para min só e para a bandeira. Vexo á familia e os amigos. Case non poden nin tirar unha foto. META.
Parte de guerra: unha uña destrozada e as pernas son unha pedras. Non podo estirar porque inmediatamente aparecen os calamabres. Teño que pedir cita co traumatólogo.
Qm 5: 20,43 Posición363
Qm 10: 40,29 Posición 324
Qm 15 1,00,33 Posición 298
Qm 20: 1,20,32 Posición 298
M. M.: 1,24,54 Posición 295
Qm 25: 1,40,42 Posición 299
Qm 30: 2,02,35 Posición 356
Qm 35 2,24,28 Posición 362
Qm 40 2,47,34 Posición 408
Meta 2,57,17 Posición 430
1ª Media: 1,25
2º Media: 1, 32
Ritmo medio 4,13´´/qm. Posto na categoría (de 45 a 55) 50º.

TRAS CRUZAR A META
A rapaza que me quita o chip rise de min cando lle quero dar unha aperta. Consígoo. A rapaza/voluntaria que me pon a medalla agasállame/roubolle cun bico. Collo bebida e plátano. Subo ata a consigna. Estou moito máis ledo que canso e o cansanzo é brutal. Baixar as escaleiras da consigna é case imposibe. Sácanme máis fotos. Recibo a felicitación das sete persoas que agardan por min.
Dores nas pernas. Non podo estirar. Cada vez que o intento xurden calambres. Ducha no hotel. Cervexas. Xantar coa familia catalana no Elche: paella e fideguá. Estou tan canso que non tomo sobremesa. Baixo e subo toda a avenida do Paralelo camiñando. As pernas comezan a responder.










O Mestre Juan é o primeiro en chamar, logo, Pachu, Chema, Álvaro, Tere, Julio, Pili… ¿quen falta? Grazas a todos e todas. Poder compartir a experiencia é o mellor.

Clicando sobre os meus resultados (dorsal 1172) poderedes acceder aos vídeos. Permitídeme que vos aconselle o do paso pola media, cruzando a meta, máis de preto. Se vedes algún, na opción "cámara" podedes escoller outros.



8/3/10

Marató de Barcelona (I) Crónica das axencias.

El atleta keniano logra la mejor marca de un maratón en España, con un registro de 2h.07:30

La etíope Debola Wudnesh se adjudica la carrera femenina

El fondista keniano Jackson Kotut, con un registro de 2h.07:30, cuarta mejor marca mundial del año, se ha impuesto en el 30 Maratón de Barcelona, pulverizando el récord de la prueba, vigente desde 1998, y marcando el mejor crono de todos los tiempos en un maratón disputado en España. La etíope Debola Wudnesh se ha impuesto con un crono de 2h.31:51, logrando la mejor marca sobre el actual circuito barcelonés, tras superar en 37 segundos a su compatriota Roman Gebre.

Kotut, de 21 años, ha superado en una gran recta final a su compatriota Felix Keny por siete segundos, batiendo también su mejor marca personal de 2h.08:07 que logró en enero de 2009 en Tiberias (Israel). Una extraordinaria carrera de toda la 'legión keniana' ha llevado a superar el gran registro de 2h 09:34, logrado por el keniano Timothy Cherigat (KEN) el 24 de noviembre de 2002 en el maratón de San Sebastián, hasta hoy el maratón más rápido corrido en territorio español. Además, también ha rebajado en más de dos minutos el récord absoluto del Maratón de Barcelona, vigente desde el 15 de marzo de 1998 y en poder del marroquí Abdesalam Serrock, con un registro de 2h.09:48.

El dominio africano en esta edición ha sido asombroso. Durante casi toda la carrera un grupo formado por trece kenianos, dos etíopes y un marroquí afincado en Barcelona, Mohamed Blal, han marcado un ritmo demoledor. El ritmo en cabeza de la prueba empezó a aumentar al llegar al kilómetro 30 y poco después, el paso por kilómetro era de menos de tres minutos. No sería hasta los últimos cien metros cuando Jackson Kotut cambió de nuevo el ritmo y Keny ya no pudo seguirle, entrando en la segunda posición. La tercera plaza del podio era para el etíope Samuel Woldeamanuel, seguido por los kenianos Toek, Yator y Kiplagat. El marroquí de la Agrupació Atlética Catalunya, Mohamed Blal era décimo con un registro de 2h.13:07, su mejor marca personal, y el primer español era el fondista de Sant Pol de Mar (Barcelona) Marc Roig, clasificado en la decimoquinta posición.

También extraordinaria fue la carrera femenina, que finalizó con la victoria de la etíope Debola Wudnesh con un registro de 2h.31:51, pulverizando la mejor marca sobre el actual recorrido del maratón barcelonés, que acreditaba su compatriota Tadelech Biru con 2h.39:41 desde el año pasado. María Raquel Miras, con un registro de 2h.56:51, fue la primera española en la general, en la undécima posición.

Resultados y Clasificaciones:

Categoría Masculina
.1. Jackson Kotut (KEN) Kenia 2h.07:30
.2. Félix Keny (KEN) Kenia 2h.07:37
.3. Samuel Woldeamanuel (ETI) Etíopia 2h.08:45
.4. Silasc Toek (KEN) Kenia 2h.09:10
.5. Bellor Yator (KEN) Kenia 2h.09:23
.6. Raymond Kiplaga (KEN) Kenia 2h.09:24
.7. Siyoum Debele (ETI) Etíopia 2h.11:26
.8. Gebresselasie Tsgay (ETI) Etíopia 2h.12:17
.9. Hailo Mekonnen (ETI) Etíopia 2h.12:36
10. Mohamed Blal (MAR) AA Catalunya 2h.13:07

Categoría femenina
.1. Debola Wudnesh (ETI) Etíopia 2h.31:51
.2. Roman Gebre (ETI) Etíopia 2h.32:28
.3. Serkalem Bist (KEN) Kenia 2h.33:52
.4. Yenealem Ayano (ETI) Etíopia 2h.34:11
.5. Salomé Kimuti (KEN) Kenia 2h.38:28
....
11. María Raquel Miras (ESP) Espapack 2h.56:51

Esta crónica foi publicada en Mundo Deportivo.

21/2/10

Preparando as eleccións á Presidencia



Hoxe o comité electoral do Clube de Atletismo Panadería d´Osedo reuniuse a fin de establecer as bases das vindeiras eleccións á presidencia do clube.


Os efectos, trasladouse a unha casiña de turismo rural, sita no concello de Arzúa, na parroquia de Portimaño, onde poideron degustar un plato tipico catalán (calçots) -trátase dun clube de altas miras e no que prima o intercambio cultural- acompañados das bebidas espirituosas axeitadas (cava ós aperitivos-calçots- e viño mencía no xantar consistente en escalibada, butifarra con fabas, y chuletiñas de año con patacas e postre: crema catalana caseira (frugal). O traxecto ata a casa de turismo rural (casa Assumpta) foi moi agradable e o coordinador cultural do clube propuso visitar unha igrexa románica no lugar de Mezonzo, mais por motivos de axenda do candidato á presidencia, O Furacán Do Miño, no puido ser e quedou a visita posposta ata a próxima viaxe que, sen dúbida, efectuará o clube a Casa Assumpta.


No comité electoral encóntrase un dos candidatos á presidencia mais iso non é un atranco tratándose do clube que se trata, e mais tendo en conta as artes pouco democráticas mantidas polo presidente actual dende o inicio das andainas do clube coma tal (autonomeamiento, dirixente déspota e machista, rexidor insidioso,….)


Ante a convocatoria da reunión pre-electoral- na casa do actual presidente, que por non variar, intenta xa dende o primeiro acto influir na votación anunciando que convida a unha merenda- e a fin de establecer as bases electorais (definición do censo electoral, proclamación dos candidatos a presidencia, período e reglas de campaña electoral, día da votación, reconto dos votos e proclamación do elexido), o comité electoral acordou propoñer os seguintes puntos-bases da elección:

- o censo electoral estará formado só por atletas que acrediten a participación en alomenos tres carreiras (haberá de requerirse o actual presidente en funcións que acredite dito extremo, pois coa súa deriva nos últimos tempos – namais pensa nas copas e nas titis- fainos pensar que de atleta só lle restan as zapatillas) Queda claro que a nai do actual presidente non poderá votar.

- os candidatos á presidencia haberán de acreditar ter participado en probas atléticas de envergadura – media maratón, maratón, triatlón,…)

- o período de campaña electoral se extenderá dende o vindeiro 1 de marzo e ata o día 15 de maio, a xornada de reflexión –amplia- será durante a fin de semana que o clube se trasladará Sevilla previsto para o mes de maio.

- a elección farase en urna pechada e por voto secreto, e a urna estará instalada no atrio de igresia de Lians durante dúas horas o día 17 de maio-festivo Dia das Letras Galegas- entre as 9 e as 11 da mañá.

- o reconto dos votos efectuarase ese mesmo día nun xantar, a celebrar en lugar aínda por decidir, e o candidato electo convidará os cafés e ás copas de sobremesa.


En Oleiros a 20 de febreiro de 2.010

(Acta by Elena)


14/2/10

Cea do Entroido 2010

Aprovechando la ya habitual cena do Entroido, el señor presidente ha tenido a bien realizar una Asamblea General Extraordinaria del Club. El orden del día sólo lo conocía él. Y a pesar de sus múltiples preparaciones técnicas (notebook, etc., etc.) puede ser considerada como un fracaso más.


Pero vayamos por partes: el motivo del disfraz es obvio. Es cierto que hay dos intrusos que no debieron comprender muy bien las órdenes recibidas. ¿Serían la princesita y su fiel escudero? O más bien ¿la joven cristiana y su príncipe dispuestos a dejarse secuestrar por las hordas infieles?


Tras las primeras cañas y la suculenta cena, el señor nos presidentes nos comunica lo siguiente:


1º Ha decidido que el próximo viaje cultura del club será a Dublín. La asamblea no lo acepta y estudia otras posibilidades (rutas enológica por la Ribera del Duero, Sevilla…)

2º Para la siguiente competición internacional proporcionará a sus atletas una nueva camiseta (blanca, emblema del club y bandera gallega)

3º Anuncia la convocatoria de elecciones generales: a la presidencia y a la directiva. Gran revuelo. Cree que las tiene ganada nada más anunciarlas puesto que los habituales pelotas se atreven a decir que ello votarán, como siempre, a Baltar. Inmediatamente, el Farmacéutico Veloz, ahora conocido por o Huracán do Miño, anuncia su candidatura. La pelea por hacerse con miembros del club comienza con urgencia: promesas de cargos y prebendas; ofertas de equipación y dietas; curas de reposo en SPA y desplazamientos en Osedo Force One… ¡Qué vergüenza!


Este cronista puede informar, según fuentes habitualmente bien informadas y que prefieren mantenerse en el anonimato, que tras la cena ya se comenzó a hablar de la redacción de un programa electoral…