18/5/09
15/5/09
Preparándonos para Allariz: Chanteiro
· inicio domingo a las 9 horas en Montrove.
· fin de la etapa: birras en Mugardos con pulpo a la mugardesa y pimientos de Padrón.
Y vaya tardecita , después de nuestra soleada caminata.
12/5/09
Antonio Vega: sempre correrás con nós
Antonio Vega entrou a formar parte do panorama musical español en 1980 co grupo Nacha Pop do que era considerado a súa alma mater e co que será recordado por temas como "Lucha de gigantes" ou "La chica de ayer" un clásico xa.
Desfeita a banda, inicia a súa carreira en solitario con temas marabillosos como "Tesoros", "Se dejaba llevar"ou o inesquecible "El sitio de mi recreo". O seu último disco publicouse no 2005 "3000 noches con Marga", en homenaxe á que fora a súa compañeira.
11/5/09
1/5/09
30/4/09
29/4/09
28/4/09
Tres crónicas para un héroe (y III)
Amanece el día 26, un día gris y amenazando lluvia que comienza a caer con el pistoletazo de salida, momento en el que ya pierdo de vista a mis dos compañeros, a Julio lo recuperé en meta, pero Antonio llegó tan eufórico que ni la enhorabuena pude darle. La lluvia nos acompaña durante los 30 primeros minutos dándonos después un respiro hasta llegar a meta. A pesar de ella, las calles estaban llenas de gente, animando sin parar, algunos hicieron la maratón de animación, a un grupo de chicas las vi en tres puntos diferentes de la carrera y sin repetir el repertorio. GENIAL!!! IMPRESIONANTE!!! Con una ventaja adicional que tenemos las féminas: contamos con el apoyo de los que nos adelantan, los que nos acompañan, los colaboradores de la carrera, los espectadores (entre ellos Bea y Mencía como un clavo antes de las 10 en Glorieta de Bilbao) ... en fin, casi, casi te llevan en volandas.
Y ahí estaba yo, paseando por la Casa de Campo, Km 25 a 30, la
Gracias a Julio, porque si no llega a ser por él este año no me hubiese inscrito, Gracias a Chema, porque ni se imagina lo que aporta un gesto como el suyo y Gracias a todo el equipo porque creeis más en mi que yo misma. A POR EL 2010!!!!!!!!!!!!!!
Tres crónicas para un héroe (II)
Desde uns dez días previos á carreira andivemos moi preocupados polo tempo. As previsións eran pésimas: frío, vento e chuvia. Non podían ser peores. Logo as previsións foron mudando: que se aumento das temperaturas, que se escasa probabilidade de auga, mais finalmente, dous minutos antes da carreira comezou chover e fíxoo durante media hora.
Axiña, no quilómetro un, engancheime co globo das tres horas. Chegamos á Praza de Castilla e comezamos o descenso. No quilómetro dez os comentarios no nutrido grupo son que o ritmo é moi rápido (quilómetros de 4.00, de 4.04) porque se saíra moi lento e había que gañar tempo para compensar os sete últimos quilómetros en subida. Aguantei con eles comodamente ata q
Reintégrome na carreira e volvo a engancharme ao grupo das tres horas no quilómetro seguinte co que recorro, case sempre na cola, doce quilómetros máis. E a gran alegría, alá polo 27 e de entre o escaso público da Casa de Campo, xurde unha marabillosa figura protexida por un plástico azul, xurde Chema, o Farmacéutico Veloz, o Meu Heroe. Inmensa alegría. Quero abrazalo, quero bicalo (case o consigo). Dáme ánimo, dime que vou cojonudo, co moi bo ritmo. Agradecinlle toda a carreira os seus ánimos. Tiña que chegar, non lle podía fallar.
Voume quedando descolgado do grupo. Téñoo á vista pero xa a vinte, trinta metros. Na saída da Casa de Campo xurde (non o lembraba) o Angliru: unha costa tremenda, corta e pero moi dura. Non debo ir moi mal, dígome, cando adianto a xente mentres a subo. Pero o grupo vaiseme marchando. Tras coroar, acelero o paso e na baixada seguinte, engánchome de novo ao grupo. Corro un quilómetro no medio do xa pequeno grupo (unhas 15 unidades). Pouco a pouco empezo, de novo, a distanciarme uns metros.
Xa no quilómetro 30 estou convencido que acadarei o obxectivo, baixar un segundo das tres horas. O tempo de paso é fantástico, 2,05,00´´, máis de dous minutos por baixo do previsto e soñado. Hai marxe de sobra. Tras pasar polo Vicente Calderón chegamos ao 35. Vou no medio do cada vez máis reducido grupo. Sabía que a carreira comezaba alí. Sete quilómetros de subida. Pero había marxe (mantiña os algo máis de dous minutos). O xefe do grupo das tres horas achegóuseme un par de veces nestes quilómetros finais, comenteille cal era o meu obxectivo, deume ánimos e díxome que non me preocupara que podía baixar o ritmo ata 5 minutos por quilómetro (na meta agardoume para felicitarme; grazas, tío).
Era consciente que a partir de Atocha viña o peor (quilómetro 39). Concentración, baixar ritmo, unha perna detrás da outra. Unha perna detrás da outra. Unha perna detrás da outra. Chegamos á parte de abaixo do Retiro (Avenida Afonso XII). Sufro. Última subida. Último quilómetro. De súpeto os berros de Bea (Antonio!, Antonio!). Nunca saberá Bea que inmensa alegría produciume escoitar a súa voz, unha voz de ánimo só para min. Grazas Bea. Logo os berros de Isabel, Eva e Pepe (grazas compas). Vexo a meta...2.59...27´´. A clasificación non me importaba pero... 327 sobre 8.945; na categoría 37 de 1.139.
CHEMAUnha maratón é unha carreira para a cabeza. As pernas deben estar entrenadas pero sen cabeza nin se remata nin se goza. Os obxectivos debe ser realistas, a cabeza debe marcarnos os ritmos, proporcionarnos estímulos positivos, non permitir que o cansazo nos derrote. Pero e o corazón? Onde queda o corazón? Para os tres maratonianos do club o corazón foi Chemaman. Unha persoa capaz de realizar 1.200 quilómetros para dar simplemente un abrazo nunha carreira ten que ser todo corazón. Unha persoa que xurde de entre o público na segunda parte da carreira, nunha zona sen público (Casa de Campo) para dar un abrazo e unhas palabras de ánimo ten que ser todo corazón. Só por non defraudalo puidemos rematar a carreira, se el esforzouse tanto para animarnos, non lle podíamos fallar. Fálase da soidade do corredor de fondo… con Chemaman nunca estivemos sós. Correu con nós. Grazas Chema, O noso Heroe.
Tres crónicas para un héroe (I)
Si la cara es espejo del alma, vean ustedes la fotografía del trío calaveras antes de salir, observen las caras de felicidad de los que no tienen límites conocidos en sus marcas deportivas y el rictus serio y de aco… del que les acompaña y por desgracia así fue.
Entramos en la Casa de Campo y vemos el lago, más adelante el parque de atracciones, y más adelante la BOMBA, oigo a un tipo gritar mi nombre ¿ya voy tan sonado?, me pregunto, para a continuación ver un tipo agachado bajo una bolsa de plástico, ¿que es esto? ¿Un duendecillo que se escapó del parq
Voy al punto de quedada , veo a Antonio flotando y rec
26/4/09
Un heroe e tres maratonianos
Xa están os resultados provisionais: da Keniata de Montrove, do Triatleta e do Cronista.
23/4/09
Novo libro de cabeceira

Como o o título é dabondo expresivo sobre cal é o seu contido, vou citar tres parágrafos do mesmo
Lembras querida amiga algún comentario teu na Estación de Cambre?
Eu non son competitivo. Non somos competitivos. Só queremos mellorar.
Quen isto escribe leva case trinta maratóns rematados (a un tempo medio de 3,30, moitos triatlóns e algunha proba de cen quilómetros en pouco menos de 11 horas)
20/4/09
Increíble documento prehistórico.

19/4/09
Novo récord mundial en 10 quilómetros
O atleta galego fixo a proba en 1 hora, 11 minutos e 50 segundos.
O atleta nonagenario de Ferrol Julián Bernal Medina bateua marca mundial de dez quilómetros en ruta na categoría de veteranos cunha marcade 1 hora 11 minutos 50 segundos. Fuentes da organización do primeiro campionato de España de dez quilómetros en ruta na categoría absoluta e veteranos confirmaron que Bernal Medina, de 90 anos, logrou reducir a marca nesa categoría de idade en seis minutos e 58 segundos.
En categoría absoluta, o lucense do Azkar, Gustavo Pratas Vidal, foi terceiro. O campionato que contou cunha participación duns 300 atletas, disputouse por vez primeira a nivel nacional nas inmediacións do río Avia, nocircuíto da Veronzá, en Ribadavia, nunha mañá soleada e conboa temperatura.
Texto e foto vía La Voz de Galicia.
16/4/09
Preparándonos para o Mapoma: vídeos
Como os "expertos" sabemos que non é para tanto, vexamos outros vídeos:
8/4/09
Arquivo fotográfico de LIFE: maratón
2/4/09
30/3/09
Vig-Bay 2009: Dúas crónicas.
O pasado domingo 20 de marzo e coas ausencias xustificadas por varios motivos (que se “teño que traballar”, que se “estou lesionado”, que se “estou perdido en Lugo”, ou que “non vou porque non teño ánimos”) nove espectaculares atletas do club desprazáronse a Vigo a pesar dos enormes problemas materiais que case impiden a nosa participación na décima edición da Vig-Bay.
Problemas ocasionados polo cambio horario (houbo un que se ergueu ás 4.40 da madrugada), pola dura competencia da Fórmula 1 e, sobre todo, polos problemas ocasionados debido ao estado técnico do transporte: unha furgoneta de aluguer que tiña máis sede que Fran no Támesis. Moito piloto para tan pouca máquina. Os atletas pensando que a furgoneta estreaba o novo sistema para aumentar a potencia dos coches de Fórmula 1, o kerst, e en realidade a furgoneta perdía máis auga que o Nilo no seu esteiro.
A X Vig-Bay, Vigo-Baiona a toda costa, sería a posta de longo a nova equitación do club. O señor Presidente tivo a ben dotar de novas camisetas e dun cortavento a todos os seus esforzados atletas, amosando unha vez máis o seu cariño polo atletismo popular, o seu cariño polos seus sufridos atletas e a súa xenerosidade case sen límites.
Tras os consellos madrugadores do atleta coñecido ata o pasado domingo como “O comensal austero”, o xefe da expedición ordenou a saída ás 07.30 horas. Horario escrupulosamente cumprido por todos os membros da expedición, incluído Roberto.
Chegamos a Samil con tempo dabondo para recoller dorsais, facer augas menores e maiores e quentar o mínimo imprescindible. Cunha temperatura fresca e cun vento de 10 nus do norte, emprendiamos a carreira segundo as indicacións do novo estratega atlético do club, do gran catalizador do xogo: o coñecido ata entón como “O comensal austero” destapouse como un auténtico distribuidor do xogo, como un Xabi (peza fundamental no Barça) das carreiras populares (din as crónicas históricas que nos seus tempos mozos, alá polo Lugo romano, inventara o fútbol de calidade) enviando a:
-Teresa (a nosa heroína da xornada) e a Álvaro a cubrir as costas a todos os membros do equipo, impedindo ataques a traizón. A pesar do catarro da atleta, fixeron o seu labor dun xeito sobresaliente.
-As novas fichaxes recibiron o consello de que o tomaran con calma e que fixeran o que poideran que isto non échegar e encher (ou que carallo se pensaban)
-José Antonio e Raúl foron enviados a dominar o segundo bloque de corredores amosando un ritmo de diésel que xa lles é característico.
- Chema recibias ordes de “sangue, suor e bagoas” para intentar mellorar os seus tempos: a orde foi cumprida con auténtica submisión pois mellorou seis minutos a pesar das súas crónicas dores.
-Roberto recibiu a seguinte indicación . “Fai o que poidas” pois tras as duras xornadas de cata etílica á que foi sometido polas súas amizades era a única orde que podía cumprir.
-Pili, correu como nunca e gañou como sempre, mellorando o seu rexistro na distancia e na carreira, cun resultado de primeira na súa categoría e novena muller na clasificación absoluta.
-Julio tivo como indicacións as de protexer a Pili de atletas femininas inesperadas e gardarlle as costas a Antonio. Estivo inconmensurable.
-Antonio “Fai test para o Maratón de Madrid”. Comprobación do seu bo estado de forma ao mellorar en case tres minutos, o seu mellor resultado.
Do xantar, que dicir? Figurará como un novo éxito gastronómico do club. O xantar máis que aceptable, os postres inmellorables, as vistas insuperables e o menta-poleo con pingas de anís, magnífico. A factura foi graciosamente cargada na visa do señor Presidente, quen tivo a ben aceptar o cargo na súa conta bancaria tras un intercambio de sms. Moitas grazas, señor Presidente.
SEGUNDA CRÓNICA
Menudo espectáculo el pasado domingo en Baiona, dentro de poco nos harán el pasillo al hacer acto de presencia en las carreras.
Impresionante carrera del cronista, pulverizando récords y dejándose ir en el último km. para tener margen de mejora. No cabe duda que va camino de las 3 h. en Madrid. Ánimo.
La Keniata, en su linea, bajando registros, llegando con sonrisa para la foto finish y que le quiten lo "cobrado", gracias a esto sigue vivo/a la que le animó al grito de "señora". (no ejerce ni de señora de Souto).
Mención especial a Tere, en sus condiciones otros no hubiesemos llegado, eso es tesón y no lo del mariqui.... de su marido.
El farmaceútico, pues eso, a su bola le duele todo pero no para, (creo que las forellas era lo único que no le dolía).
Raúl, tirando de conocidos hasta la meta, la generosidad del catalizador del trigocar fútbol sala con la gente de Lugo es indescriptible.
O futboleiro, ben, despoís de 25 viños o venres, pero solo duas cervexas o sábado non perde a sua capacidade reivindicativa.
Álvaro sin comentarios y aún encima no se ducha bien....... y yo .................
Mención especial a la afición, que en un acto generoso, y por conocer un nuevo restaurante de la guía raulín, se desplazaron hasta Baiona para animarnos.
Y a todo esto Juan en el banquillo.
(Continuará)
Os resultados provisionais xa están nesta ligazón.
A carreira en El Faro de Vigo, na Voz de Galicia e na TVG.
Fotos vía Correr en Galicia:
13/3/09
Maratón de Barcelona 2009: resultados
27/2/09
La "Familia" toma la noche.
¿Y qué decir de ellas?. Su sola vestimenta ya delata las vampíricas intenciones de este grupo de "viudas negras", más peligrosas que una tarántula a dieta.
Croquetas, pollo de corral recién asesinado, huevos con chorizo, carne asada leche frita... su apetito es insaciable. Mejor no cruzarse con ellos, el American Corner puede dar fé de su implacable autoridad, con el "canionieri De Osedo" al frente son temibles, implacables.
Y aún dicen que faltaban los peores...




