9/10/11

V Carreira Popular Coruña 10, 2011

Como ademais de xantar, beber e andar, ás veces (só ás veces) adestramos e participamos en carreiras… o pasado domingo 9 de outubro corremos A Coruña 10. Un dez mil que vaise consolidando grazas á nosa permanente participación.

Inicialmente xuntámonos algúns (O Triatleta, o Comensal Austero e o Cronista) do que da fe a fermosa foto da rúa Xoana de Vega (nome con importante connotación histórica, non si Sobrinoff). Posteriormente apareceu o clandestino de Roberto (sen inscrición mais con camiseta de agasallo e consumo de auga…), tamén vimos ao Frank de Montrove así como a Bernardo. Vamos que ao final éramos unha chea deles. Tamén andiveron por alí un par de fermosas damas acompañadas polo Mestres ciclista.

A carreira foi como todas, O Triatleta pelexándose co ritmo de 4 minutos/quilómetro. O Comensal Austero amosando o dominio do ritmo de 5 minutos/quilómetro ao tempo que adestraba para a Behobia-San Sebastián. O Roberto, sen adestrar pero correndo como sempre. Frank, facendo de mais con chegar á meta (lembrade que… “litros de alcohol corren por mis venas, mujer…”). Bernardo, gardándonos as costas a todos. E o Cronista sufrindo para facer un ritmo de 3,44´´/quilómetro e lembrando que tiña que facer outros 15 quilómetro máis (9º da categoría). A criticar, coma en anos anteriores, a estreitura da saída (así non hai quen corra...)

Foi un día magnífico para tomar o asfalto coruñés, onde puidemos saudar a “todo o mundo” das carreiras populares. Esta proba comeza a ser tan participativa como as mellores de Galicia pero cun nivel… alucinante. Chegaron á meta un total de 1970 atletas inscritos.

Das ausencias, que dicir... que agardamos que moi cedo nos acompañen...

Foto da Avda. Mariña vía La Opinión.

4/10/11

Pola Fraga do Eume


Pois non, non e non. Non son certos os rumores de que o noso club abandonou toda práctica atlética. Ben é certo que faltan as crónicas do fin de semana de terror padecido en Carnota (xantares en Louro), da estadía do Presi na capital do Támesis. Mais tamén poderemos argumentar que o noso Triatleta participou no Campionato de España celebrado en Pontevedra e que Pura Vida continua subindo e baixando montañas.

Para desmentir calquera infundado rumor e proposta do Mestre, o pasado domingo fixemos unha anda ida póla beira do rio Eume no medio da espectacular fraga. E non só camiñamos senón que tres parellas decidiron iniciar a súa actividade deportiva saído desde Montrove en moto para chegar á entrada da Fraga tras pasar por Miño e Perbes.

O dia foi fantástico, soleado e caloroso. A andaina da mañá transcorreu sen novidades, tan só a paradiña obrigada polo Mestre no lugar menos axeitado posible para gozar do seu queixo do pais, galletas variadas, auga e bebida isotónica. Ás 13,30 chegamos ao Mosteiro de Caaveiro. O grupo de avanzadiña puido facer unha visita guiada para comprobar o resultado da recén rematada restauración deste monumento declarado Histórico-Artístico en 1975. O segundo grupo foi aos servizos e encargos as cervexas. Xantamos no taberna do mosteiro e gozamos, especialmente, da sobremesa (requeixo con marmelo e mazá e laranxa; torradas ao viño tinto e mel; torta de laranxa e chocolate) Tras os cafés, infusións e dous groliños de licor café e crema de augardente, iniciamos e regreso póla outra beira do rio.



Para rematar a xornada, o xeneral Sobrinoff ordenou dirixirse á praia de Cabanas, de onde non poñeremos fotos por cuestión de prudencia estética. Tras os baños reparadores, dimos por rematada a deportiva xornada.

Verémonos en Coruña A-10.

1/10/11

Ricardo Abad: 500 maratóns en 500 días

Hoxe sábado o ultrafondista Ricardo Abad entrará no Libro Guinness dos Records ao acadar 366 maratóns en outras tantos días dun xeito consecutivo. O seu obxectivo final será facer 500 maratóns en 500 días. Impresionante.


Tiven a sorte de coñecelo no MAPOMA 2009 cando facía o 42 maratóns consecutivos. Aquel día fixera menos de 3 horas.

26/9/11

Maratón de Berlín: novo récord

O kenyano Patrick Makau gañou este domingo o maratón de Berlín con 2h.03:38 e pulverizó así a marca mundial establecido no 2008 polo etíope Haile Gebrselassie (2h.03:59) tamén na capital alemá.
Makau, de 26 anos e gañador xa na edición do ano pasado, entrou seguido do seu compatriota Stephen Chemley.
A primeira muller en cruzar a liña dos 42,195 quilómetros foi a tamén kenyana, Florence Kiplagat, con 2h.19:36, coa alemá Irina Mikitenko en segunda posición e a británica Paula Radcliffe, plusmarquista mundial, en terceira.
O maratón berlinés foi así unha festa kenyana por partida dobre, especialmente no que respecta a Makau, quen ademais de destronar a Gebre correu un terzo da distancia en solitario.
O atleta kenyano, quen o ano pasado gañou en Berlín cun tempo notablemente superior (2h.5:08) e baixo a choiva, entrou baixo un sol radiante que acompañou toda a proba e que fixo que desde o quilómetro 35 désese por seguro que habería novo plusmarquista.
A Gebrselassie, que ao comezo da carreira mantívose no grupo de cabeza con Makau, falláronlle as forzas pasada a metade da distancia, xusto cando Makau apertou o ritmo.
O etíope retirouse por uns minutos, nos que se temeu ía abandonar, aínda que logo se reincorporou sen opcións xa de vitoria.
Haile era o heroe por antonomasia de Berlín, cuxo maratón gañou nos catro anos anteriores -2006, 2007, 2008 e 2009- e onde estableceu a marca mundial no 2008.
O atleta galego Pedro Nimo, así como o tamén español Ricardo Serrano, logrou no maratón de Berlín a mínima olímpica para participar o próximo ano nos Xogos de Londres 2012.
Serrano, debutante na distancia, foi sexto con 2h13:32, e Nimo sétimo, que volvía tras un longo período de lesións, fixo 2h13:34.
Texto e foto vía A Voz de Galicia.

18/9/11

Deporte y literatura: Lorenzo Silva

Dentro de la serie de magníficas novelas de Silva e la que nos relata las andanzas del sargento Bevilacqua y la cabo Chamorro, en “La niebla y la doncella" podemos leer los siguiente:

(…) Cuanto más corres, menos tiempos vives. No porque mueras antes, que normalmente también, sino porque el tiempo pasa más rápido, y sobre todo, le sacas menos provecho". 

Lorenzo Silva. La niebla y la doncella. 2002, pág. 81

5/9/11

V Carreira Canóns do Sil


Hacía tiempo que tenía ganas de hacer la Carreira dos Cañóns Do Sil en Parada de Sil por ser la carrera má importante de las de montaña de Galicia y al mismo tiempo la máas dura, donde hay que hacer 33 km y 2.200 m de desnivel positivo acumulado. Para correr es necesario estar federado en Montaña, ya que en esta prueba se disputa la copa de España de carreras de Montaña y al mismo tiempo es una de las pruebas de la copa gallega de carreras de montaña.


Con una lluvia pertinaz empezamos a sufrir desde Parada de Sil , quedando desde el principio de últimos del pelotón, ya se sabe cuando uno corre con la élite , su lugar es la cola…… la salida en cuesta ,faltaría más, por asfalto para dispersar, para a partir de allí hacer una vertiginosa bajada de 3 km hasta Robacallos y 290 m de altitud, desde allí hacia As Corgas solo nos esperaban unos 800 m de desnivel en 4 k… pensar que en los 50 km de Allariz se hacen 880 de desnivel en toda la prueba, así que a caminar, correr, caminar, caminar... seguir caminando, maldecir “el quién me mandaría a mi venir aquí” … llegamos arriba, así que reponer fuerzas en el avituallamiento, meterse un gel y empezar a bajar hasta casi el punto de partida de este bucle, desde aquí solo queda subir el monte Meda desde el km 13 hasta el 21 pasásemos de 400 m a 1.300… otros 900 para las patas, encima por cortafuegos interminable y con la lluvia de compañera y la nieve... pero aquí uno ya se hace insensible y tira como puede… sabiendo que después de la subida viene la bajada, terreno en el que me defiendo de maravilla… y sin calambres en las piernas… quedan aún 12 km muchos de ellos en bajada castigando los cuádriceps … y después de postre muy cerquita del maravilloso mosteiro de Santa Cristina volver a subir 300 de desnivel en más o menos 1 km … casi na… en Portela ya parece que esta todo terminado por lo menos nos quedan 2km y vamos en el tiempo propuesto, terminar en menos de 5 horas, pero para eso hace falta trotar en una ligera subida y la verdad es que más que piernas lo que me queda es hormigón… pero un poquito de sufrimiento y con mi colega de carrera Manuel entramos juntos en meta, porque él me esperó un minuto… gracias Manuel.

Al final 4:56, en el puesto 79 de 87 finalizadores …. 17 en la categoría de mayores de 45 años de 18,… lo dicho lo importante participar, terminar y volver enterito para casa.


Datos técnicos da carreira nesta ligazón e aquí todas as fotos.

28/8/11

III Carreira Popular da Pobra do Caramiñal


Este domingo participei na III Carreira Popular Concello da Pobra do Caramiñal. O obxectivo era testar as pernas sobre asfalto en competición a pesares de non ter feita case ningunha tirada de series. Quedei sorprendido pola organización. Moitísima xente e institucións implicadas. Máis de novecentas persoas inscritas nas distintas categorías e probas. O percorrido era moi rápido e había que dar dúas voltas a un circuíto. A idea era non saír demasiado alegre, tratando de facer a segunda volta máis rápido ca primeira. Saín cómodo e fun adiantando xente, mesmo nos últimos cincocentos metros subín o ritmo e gañei varios postos.

Na xeral de 41 sobre un total de 291 rexistrados e na categoría (de 41 a 50 anos) 3º cun tempo de 23,15´´, supostamente a 3,34´´ o quilómetro. As xentes dicían que a distancia non eran realmente os 6.500 metros anunciados, senón un 6.320 polo que o ritmo sería de 3,40´´ por quilómetro, algo realmente sorprendente a estas alturas dos meus adestramentos.

Ao chegar á casa as primeiras palabras de Isa foron as habituais “Esa copa espantosa non a quero na casa”. En Louro, fica, pois.














Esta última foto ven desde Correr en Galicia.

22/8/11

XXXIII Carreira de Santa Cruz


Como todos los años tocaba la XXXIII Carreira de Santa Cruz, por algo es la de mi casa.

El día nublado con bochorno y niebla, más unas piernas cansadas después de hacer el sábado 24 km por la zona de Parada de Sil preparando la V Carreira dos Canóns do Sil, lo más duro de Galicia en carreras de montaña con 33,2 km e 2220m de desnivel positivo, pero el día al final no fue tan mal, mejorando en dos minutos el crono del año pasado. Terminé de 116 en la general, 65 en VTAM y un tiempo de 39:46 a 4:46. Como siempre esta carrera es un perfecto rompe piernas con un sube y baja constante. También participó el desaparecido Roberto con su hijo. Por supuesto, como final de fiesta con unas cervezas y unos callos que no todo va a ser correr…. tal y como podéis ver en estas fotos...



Santa Cruz 11



20/8/11

Carreira a Pé de Lira e das Areas de Carnota




A pesares de que semella este club ser, ultimemente, un grupo de festeiros e festeiras, a nosa actividade atlética continúa. Por unha banda seguen os adestramentos pola Ría do Burgo do grupiño máis numeroso, o noso montañeiro PURA VIDA, continúa subindo e baixando montañas; o TRIATLETA anda rematando a súa tempada, e o CRONISTA, volve correr. Mentres, todos agardamos polo regreso da nosa KENIATA.

Coma en anos anteriores, en Agosto toca participar na Carreira a Pé de Lira e na das Areas de Carnota. Son as primeiras competicións en seis me
ses do CRONISTA. Na de Lira, pena de nubes que impediron ver o solpor sobre Fisterra, participou tamén Blas. Fixen o mesmo tempo que hai catro anos. Foron uns 7.300 metros. A organización, coma sempre, familiar e perfecta. Churrascada final. Noveno na xeral e cuarto na categoría. Boas sensacións.

Na Carreira das Areas de Carnota tivemos a marea a medio baixar polo que foi máis dura do habitual. A organización tenta sempre mellorar aínda que non sei se a colaboración de Cronotec é o mellor xeito. Na meta, bebidas, roscón e camisetas. Oportunidade de saúdar os participantes habituais destas probas e de coñecer o nacimento do Club Praia de Carnota Runners. Quedei primeiro da categoría e 19 na xeral.

15/8/11

Trotando por Louro



Nestes días de verán continúo facendo quilómetros por Louro (Muros). Debido á abundante presenza de cans tiven que modificar os recorridos habituais por este que vedes na ilustración: subidas suaves a ritmos suaves. Son 9.400 metros que repito dúas ou tres veces.

11/8/11

De concierto a Donostia

Como cualquier excusa vale para ponerse morados de comercio y de bebercio , en esta ocasión una amplia representación de este cada vez menos atlético club , se dirigió a la lejana San Sebastián a escuchar el concierto de un tal Bon Jovi , muchachito este ya entrado en años para andar pegando brincos encima de una tarima , aunque las féminas de nuestra excursión experimentaran una hipersecreción salivar incomprensible.


Tras un viaje en el que la alianza de las civilizaciones se hacía patente en cada área de servicio , llegamos a destino justo para sentarnos a comer modestamente unos pimientitos , tortilla de bacalao, bacalao , chuleta y postres diversos , todo abundantemente regado con un barril de sidra. Tomamos posesión del hotel y...a Anoeta.


Del concierto no hablo porque no entiendo , creo que bien por cómo chillaban las gentes , me recordaban a la matanza de los cochos , años ha.



Desafortunadamente el triatleta y la keniata nos tuvieron que abandonar al día siguiente , mientras el resto del grupo nos dedicamos al penoso trabajo de conocer Donosti , subir a Monte Igueldo , beber cerveza , tomar el sol , comer tapas y otras desgracias varias.

Por la noche , después de una opípara cena , nos obsequiamos con la bebida oficial del club : unos gin-tónics en un lugar de moda , de esos en los que los que tenemos pinta de Vip´s pasamos por el morro y la plebe paga entrada.Y sin Belstaff.

Viaje de vuelta por el norte , con reposición de fuerzas en Villaviciosa . Fabada a esgalla y un plato del día para el General Sobrinoff , que así justifica su ausencia de principios , tomando el postre "porque va incluído en el precio".

En fin, una cruz más en el mapa. La próxima (tampoco) hablaremos de correr.


24/7/11

Cena mexicana

Distinguidos comensales:

Los siguientes platillos, a escepción de los “Tacos al pastor”, forman parte de las recetas habituales en los hogares mexicanos. Existen platillos más elaborados pero son más pesados… siendo más reconmendable su consumo a la comida.


GASTRO CHULETA DE COCINA MEXICANA


1.- MARGARITA: Famoso cóctel elaborado a base de Tequila blanco (2 partes), con un poquito de Cointreau (1 parte), zumo de Lima (1 parte) y sal. Hay muchas historias sobre el origen de este cóctel. Todas y cada una de ellas tienen su encanto.


2.- GUACAMOLE: mezcla de aguacate, cebolla, tomate, cilantro, sal y, de acuerdo con los gustos individuales, unas gotas de limón y chile picado (verde). Distribución geográica nacional. Se utiliza como aperitivo con totopos (triangulitos de toritillas dorados) o bien como guarnición de tacos o carnes a la brasa, a la parrilla, a la plancha, etc.


3.- PANUCHO: el secreto está en la carne que es de cerdo con un aderezo especial, la carne va va sobre o dentro de una tortilla gruesa frita. Típico Yucateco (sureste). Se le pueden poner unas gotas de limón, cebolla morada y la salsa favorita.


4.- TOSTADA DE PINGA: pollo, tomate y especias. Es un guiso tradicional Poblano (Publa de los Angeles –centro del país-), en este caso el guiso se dispone sobre una tortilla dorada y crujiente (tostada), si se desea se puede acompañar con salsa picante.


5.- TACOS AL PASTOR: todo el secreto está en el marinado de la carne y su posterior exposición a fuego lento directo en un “trompo”. Altamente difundidos en toda la República, se acompañan con trocitos de piña, cilantro, cabolla, unas gotas de limón y la salsa de su elección.


5.- POSTRES: surtido de gustación a base de dulces de leche de cabra, plátano, maiz…


GUÍAS GASTRONÓMICOS: Siuatlajtoani y Ketsin (Regina y Bernardo)

21/6/11

Arde Lucus 2011: Días de gloria

Como é de ben-nacidos seren agradecidos, este club, cada día menos atlético e cada día máis festeiro, tivo a ben aceptar a invitación, realizada en Valladolid, de Fernando e Mercedes, para pasar o Arde Lucus 2011 no seu lar de Santa Mariña. Fin de semana intenso e histórico.

Partimos de Montrove o sábado pola mañá para dirixirnos ás posesións do nosos anfitrións. A súa perfecta organización permitiunos nun tempo de atletas tomar posesión dos nosos apousentos e, sobre todo, das nosas vestimentas: desde centurión a senadores, de castrexos a unhas espectaculares romanas. O fin de semana prometía: Lucus Augusti agardaba por nós, a residencia do fin de semana era magnífica, e a parella de autóctonos parecía disposta, coa súa xenerosidade e a súa permanente preocupación, a que todo saía mellor que as expectativas máis esixentes.

Velaí unha mostra da marabillosa selección de vestiario realizada por Mercedes, complementos femininos incluídos:




Xa camuflados como lugareños, dirixímonos a percorrer a rúa dos viños de Lucus (cantas veces teremos pasado pola rúa da Cruz?), para agradecerlle ao deus Baco que tivera a ben agasallar aos “incultos galicrecos” (Estrabón dixit) cos froitos das uvas. As rúas estaban ateigadas de xentes con vestimentas de hai dous mil anos. Os homes semellaban especialmente encantados por levar unha gran ventilación entre as pernas (que listos eran estes castrexos e estes romanos…) Xantamos de forma contundente e tradicional no Kotá, onde demos conta de callos, carnes de diversos xeitos preparadas, sobremesas, viños e licores. Estivemos estupendamente tratados agás Fernando quen deixou mostras do seu pouco encanto cunha das autóctonas encargadas de darnos servizo.


Tras o xantar e o paseo polo cardo e o decumano, contemplamos o inicio oficial da festa coa cerimonia do lume. Logo, fomos gozar do espectáculo circense: carreiras de cuadrigas, probas de habilidade con armas e cabalos, loitas de gladiadores (pouco faltou para que o noso centurión baixase á area para demostrar como se pelexa de verdade…)


Mentres a temperatura ía baixando, a nosa fame e a nosa sede ía en aumento, polo que os nosos anfitrións dirixíronnos ata o Fonte do Rei para amosar o poderío das nosas dentaduras co polbo lugués, navallas, zamburiñas e churrasco. O Mestre Juan lembrounos que non só é magnífico facendo sprints atléticos senón que tamén é quen de facer unha carreira de fondo diante dunha boa churrascada. Toda unha mágoa non terlle feito unha foto ao seu prato… Como as temperaturas seguían indo a menos, dona Mercedes ofreceu roupa para os necesitados: momento ideo para comprobar a calidade da roupa interior dalgún castrexo.

Finalmente, percorremos, como se estivéramos nos caixóns de saídas dunha multitudinaria maratón, as rúas de Lucus para darlle máis liquido aos nosas gorxas. Moreas e moreas de xente. Xa non lembrábamos ningunha manifestación nocturna tan abundante. Lucus Augusti chea de indignados… Por tramos nin se podía camiñar. Rematamos nunha Irish Tavern fermosa, fermosa, fermosa. Que ben viven estes lugueses .

Regresamos ao noso lar, sen facer parada no Tritón para comprobar a certeza da oferta nocturna…, e pendentes do almorzo da mañá seguinte xa que había unha certa tensión por saber se as expectativas alimenticias serían cubertas pola domina Mercedes. Tiñamos que cualificar a residencia de Santa Mariña e o ientaculum almorzo sería o elemento determinante…

Tras unas horas de repouso nos respectivos lecti, erguémonos para comprobar o estado da mesa da cociña: sen palabras. Torradas, mel, varias marmeladas, manteiga, varios tipos de queixo, zumes, froitas frescas en abundancia, biscoitos caseiros (moi bo, Álvaro) e de Vilalba, pavo, xamóns, café… IMPRESIONANTE. Ao dicir de Teresa, “un cinco estrelas plus”.

Tras un almorzo tan xeneroso non quedou máis remedio que tratar de facer un oco no estómago e o xeito que temos por costume e saír a facer algúns quilómetros. O lugar escollido polo cursaris foi o paseo do río Rato. Un total de 9.300 metros nunha hora cun ceo despexado de nubes. Ben é certo que houbo quen non podía soportalo e tivo que sentar no medio da saída (moito estómago e pouca perna) tal é como se pode comprobar nas fotos. Previamente á tirada, o noso Comensal Austero atreveuse a afirmar que pode facer unha seriede mil metros por baixo de catro minutos. O Farmacéutico Veloz apostoulle unha mariscada que só foi aceptada polo Sobrinoff no caso de acadar o obxectivo posto que se non o acada, el non aposta nada (cando alguén do GRUPO se perda…) e é que desde que correu (habería que dicir participou?) na Behovia está dun sobrao…


Ao regresar pasamos preto duns campos deportivos o que permitiu afirmar ao noso Comensal Austero que neses campos dera “días de gloria ao fútbol facendo de catalizador do equipo tal e como demostran as hemerotecas”. Impresionante: DÍAS DE GLORIA… menos mal que non dixo en que categoría xogaba nin a idade dos contrarios… ou serían contrarias?




Mentres algún corríamos, outras se dedicaron a pasear por Santa Mariña, comprobando a fermosura do lugar… ou iso din, posto que cando os atletas regresamos estaban tomando café sen síntomas de esgotamento…

Tras as obrigadas duchas, percorremos de novo, as rúas dos viños e dirixímonos camiñando ata o barrio da Milagrosa para o xantar, con sorpresa incluída. Que tipo de xantar…? Pois non, non acertáchedes, nada de cociña típica, senón manxares de tradición árabe no Mesón do Forno. Na sobremesa, achegouse onda nós, Pepe, demostrando as súas cualidades de mago. Aínda andamos tratando de explicar como carallo averiguou a carta de Teresa, como aparecían as cartas debaixo da botella (de viño, por suposto)… moi divertido e sorprendente.




Foi un fin de semana de marcado carácter histórico cuns anfitrións que lle deron un novo significado á palabra magnanimitas (xenerosidade) e que colocaron o listón demasiado alto mesmo para un club tan atlético coma o noso. MOITAS GRAZAS.

4/6/11

Nunha Harley sen pasar pola bici...

Hai xente que é quen de montarse nunha Harley Davison sen ter pasado por unha bicicleta. Puro atrevemento.
Tamén hai xente que afirma que non toma sobremesa pero conta cunha moreas de fotos que testemuñan o contrario.
Igualmente hai xente que conta unha batallas tan incribles que só os documentos gráficos poden confirmar as súas verbas.

25/5/11

Últimas viaxes do Mestre



Coma ultimamente non quere correr, O Mestre estase dedicando a viaxar. Mirade as fotos tiradas en Niágara, Marraquesh e Bruxelas e Nova York. Axiña estarán no papel lateral do blog.






























22/5/11

Andaina polo Mandeo cun home de pouca fe



Os domingo sabemos que son para facer deporte. Algún para facer a súa tirada longa na bici, outros para trotar algo máis do habitual, e outros, para camiñar.

Deste xeito, o Mestre buscouse dous acompañantes para camiñar ao longo do Mandeo. Temperatura ideal (a Keniata co seu corta-ventos), mochilas ao lombo (como pesará tanto a do Mestre…) e iniciamos o percorrido ás 10.00. A nosa Keniata diante, impoñendo un forte ritmo, especialmente nas escasas costas, o experto-Mestre no medio e o cronista-fotógrafo detrás.

Chegado o momento de beber un grolo (que diría Roberto se isto fose a andaina de Allariz) o Mestre decátase da ausencia dun compl
emento xa vital da súa existencia. A pesar da importancia do mesmo, teimosamente insistiu en querer continuar a ruta prevista (subida, subida, subida). É tan cabezón como o presidente voluble á hora de modificar os criterios para a elaboración da Xunta Directiva do Club. Finalmente aceptou a nosa decisión de regresar en busca do obxecto perdido: tarefa de escasas posibilidades de éxito, especialmente coa pouca fe, ou convicción, que lle puña o causante da variación do programado.

Tras unha hora de lento camiñar, atopouse o obxecto perdido. Incrible. Desde entón, aumentamos fortemente o ritmo da camiñata, chegando a Betanzos ás 13.30. Fermoso día, fermosa andaina.


Deixamos unha fotos da beira do Mandeo, para relaxarse e gozar.

20/5/11

Crónica del viaje a Pucela



El pasado fin de semana el Club de Atletismo Panadería D´Osedo y simpatizantes se trasladó en una visita, en principio cultural-gastronómica, a la ciudad de Valladolid y su entorno.
Sobre el traslado de todos los miembros del Club en dos vehículos de alquiler, uno de ellos muy por encima de las posibilidades del Club (el que fue contratado por el Tesorero, por supuesto) , destacaremos la parada técnica en la localidad de Astorga a media tarde a reponer fuerzas (hay varias fotografías que ilustran este momento ) saboreando la exquisita empanada y bica elaboradas por el Sr. Presidente con el cariño y dedicación que siempre muestra con los demás miembros del Club y que, de forma tan desinteresada, ofrece en todos los traslados cultural-gastronómicos.
Es de destacar que el Presidente, con la humildad que le caracteriza, decidió viajar en el vehículo de pero calidad y confort a pesar de estar acostumbrado a viajar en el Osedo´s Fource One
La llegada a la capital pucelana se produjo sin incidentes gracias a los excelentes conductores que manejaron los vehículos con gran destreza, especialmente el Furacán do Miño que hubo de meter el vehículo (convendría en este momento introducir una fotografía del vehículo para mejor comprensión del esfuerzo a realizar por el conductor) en un ascensor para introducirlo en el garaje del Hotel.
Adjunto varias explicaciones sobre el origen del término pucelano para ilustración de los mas ignorantes, o sea, excepto Antonio, el catedrático, TODOS.

( ES UN CORTA Y PEGA…NO FLIPEIS)
El itinerario, de Antonino, ubica en Valladolid una mansio o posada romana donde se repostaba y descansaba. Se llamó Pintia o Puntea, y es posible la evolución de Puntea a puteum (pozo), cuyo diminutivo es pucelum. El origen de Valladolid es "valle de Ulid, del árabe walid (gobernador), de donde valiatum (dignidad de este cargo), en recuerdo de Wali Abu-I-Abbas, fundador de la ciudad a finales del siglo X.
En cuanto a llamar Pucela a la ciudad, se trata de una costumbre popular producida, según Camilo J. Cela, por mera creación, sin que se corresponda con dato, hecho histórico o documento alguno. No parece razonable adscribir el término al francés pucelle (doncella), en alusión a Juana de Arco, por haber acudido a socorrerla caballeros vallisoletanos.
El gentilicio "puzolano" es término que ya se empleaba en el siglo XIX. A finales de esa época, el industrial cántabro Eloy Silió introdujo en España la fabricación del llamado cemento puzolónico, con lo que forjó su fortuna.
El cemento en cuestión se vendía en sacos de papel grueso y se anunciaba con el nombre de "cemento puzolánico" o "puzolano" para abreviar. Como era producto identificado con la ciudad de Valladolid, no sorprende que el adjetivo se empleara también en relación con los naturales de la capital castellana, lo que unido al auge que a principios del XX tomaba el fútbol consolidó la costumbre al relacionarla con los seguidores del Valladolid C.F.
Dos teorías (meras suposiciones) puedo aportar acerca del posible origen de este término aplicado a Valladolid. La primera apunta a una vinculación francesa y medieval. Unos caballeros vallisoletanos se trasladarían a Francia, a finales del primer tercio del siglo XV, para ponerse al lado de Juana de Arco frente a los ingleses, que ocupaban medio territorio francés. Dada la rivalidad de la Corona Castellana con la inglesa y la tradicional amistad con la francesa, en principio no cabría descartar tal posibilidad. Según esta teoría, a partir de 1429 estos vallisoletanos estarían al lado de la doncella de Orleans ("pucellee en francés; a su vez del latín 'pullicella'; 'pucela' castellano antiguo). Dichos caballeros, después de coronarse Carlos VII y finalizar la denominada Guerra de los Cien Años, regresarían a Valladolid con el sobrenombre de los 'pucelanos' como recuerdo y timbre de gloria de sus gestas.
La otra hipótesis es puramente personal, en línea con los topónimos de origen geográfico. Pienso que el término 'pucela' podría hacer referencia a la concavidad (valle) en que se halla ubicada esta Venecia de la Meseta, que es Valladolid; pues frente al entorno de secano es un lugar de 'aguas': Pisuerga, Esgueva, Duero -y el artificial Canal de Castilla desde el XIX- que no sólo atraviesan estas tierras, sino que incluso se traduce en una capa freática muy superficial, que ha causado más de un problema e incluso transmisión de epidemias en el pasado. Esta 'poza' ('charca o concavidad en que hay agua detenida') se transformaría en una 'pozuela' (pequeña poza) o pucela.

Una vez perfectamente instalados, Club y allegados ( unos señores de Lugo, muy simpáticos ellos, y ciertamente cariñosos, especialmente ella, dado que él tiene una pequeña manía de meterse con el Presidente del Club, SIN RAZON ALGUNA, con insinuaciones continuas sobre su incorrecta llevanza o dirección del mismo, no solo desde el punto de vista económico-financiero ( no me extraña con ese Tesorero….) sino también desde el punto de vista deportivo (su atleta mas privilegiada, Pilar, no ostenta ningún cargo en el Club, no hay reconocimiento), nos dirigimos a una céntrica calle vallisoletana a disfrutar de nuestro primer momento cultural-gastronómico tomando una cañitas de buena cerveza y esperando a encontrarnos con Nuria, nuestra anfitriona.
El periplo de actos cultural-gastronómicos fue el siguiente: cenita con productos de la tierra en el mesón Rio Tinto y posterior disfrute de la noche pucelana al aire libre GINTONIC EN MANO hasta altas horas. La parte prudente y ordenada del Club se retiró a una hora moderada, y los de siempre (tesorero y sra, presidente, y otros…) no han dejado constancia ni registro alguno de su entrada en el Hotel.

Os sorprenderá que hasta este momento no haya hecho ningún comentario referido a nuestra excepcional anfitriona NURIA. Pues bien, me reservo, porque entiendo se lo merece, para dedicarle un párrafo al final de la crónica ( más que nada para que así se la lea entera…)

En la mañana del sábado otro acto cultural-gastronómico, desayuno frugal a base de unos churritos, con chocolate los mas golosos y con café con leche la gente decente del Club. Hubo un pequeño incidente interregional con la pucelana que se encargaba de servir las mesas del exterior del local ( “¡¡ los de fuera, fuera!!”) pero es que algunos de los miembros del Club, ya se sabe, no están quietos ni para desayunar, corren y corren y corren, es un vicio, no tiene remedio ( en este caso era uno que estaba entrando y saliendo de la cafetería sin ton ni son, era el Triatleta, el de verdad, quizás para ver en cual de las dos mesas había mas churros…cualquier excusa les vale para no dejar de moverse.

Una vez digerido el frugal desayuno iniciamos ruta a nuestro primer destino importante, según programa : Las bodegas Arzuaga. Llagamos tarde a nuestra cita…, sin comentarios… pero lo cierto es que fuimos amablemente integrados en el grupo de visitantes que nos habría de seguir si hubiésemos llegado a nuestra hora e iniciamos la visita a las bodegas de Ribera del Duero D.O. bajo la simpática? explicación de todo el proceso de cultivo, cuidado y recolección de la uva realizada por la guía (hermosa pucelana que provocó en el Presidente ciertas inquietudes propias de su condición masculina) continuamos las explicaciones dentro de las bodegas dónde, además de explicarnos el interesante proceso de elaboración del vino D.O. Ribera del Duero, con todas sus fases de exprimido( pisado que ya no se hace), meneo (separación de las pepitas y las pieles, reposo, etc..) , mezcla (vino madurado en barrica de roble americano+ vino madurado en barrica de roble francés), clarificado proceso de retirada de los posos del vino que se llama así por ser realizado con claras de huevo que facilitan el precipitado de los posos dentro de los depósitos) y embotellado y nuevo reposo del fruto de la uva, aprendimos cuál es el precio del mercado de segunda mano de las barricas de roble americano y francés y porqué hay algunos Ribera del Duero que se llaman Pago de….

La visita fue ciertamente entretenida e ilustrativa, y además terminó con una pequeña degustación de dos ejemplos del buen hacer de la Bodega.

La comida que teníamos concertada en la propia Bodega prefiero no describirla (me vuelven los jugos solo de recordarla) y creo que las fotografías de los platos y el comedor hablan por sí solos.

Por la tarde iniciamos viaje a Peñafiel, con visita guiada y bastante fresquita (soplaba el viento de forma endemoniada) de su Castillo. Aquí me vais a permitir un pequeñito inciso dirigido a mi santo O Furacán Do Miño pues hace dieciocho años que, cada vez que pasábamos por Peñafiel y os aseguro que fueron unas cuantas decía “cuantas ganas tengo de conocer ese Castillo..” , pues ya ves Jose Mª, todo llega, este fin de semana has hecho realidad dos de tus sueños “ conducir un microbús y conocer el Castillo de Peñafiel”.

Posteriormente visita al Coso, la plaza de toros de Peñafiel, preciosa y muy castellana (existe reportaje fotográfico ) me sorprendió que el Sr. Tesorero no osase comentar que la plaza de toros de A Coruña es más antigua que esa., ¿será quizás que se ha vuelto prudente? Y de allí de vuelta al Hotel a descansar.

En la tarde-noche del sábado realizamos una visita al centro de Valladolid partiendo de la Plaza Mayor cuyo primer monumento que hemos admirado (no podía ser de otra manera) ha sido la Dulcería Cubero con muchossss años de antigüedad y un museo de reproducciones de edificios y monumentos de la ciudad en chocolate y dulces varios ¡ impresionante ¡ . El trayecto continuó con la visita a la antigua plaza de toros de Valladolid felizmente reconvertida en una patio de viviendas con jardín en medio en una envidiable reutilización de la arquitectura convirtiendo lo que fue una plaza de toros en un agradabilísimo entorno habitable y el patio de vecinos más bonito que he visto en mi vida….barrio judío de Berlín aparte.

De allí nos dirigimos, siempre guiados por la excepcional guía pucelana Nuria, a la plaza de San Pablo, antes plazuela del Palacio, presidida por la Iglesia conventual de San Pablo, de la orden de los dominicos, con una portada espectacula, adosada al Colegio de San Gregorio , sede principal del museo nacional Colegio de San Gregorio, es uno de los mejores ejemplos de la arquitectura del periodo de los Reyes Católicos. En particular, su patio y su portada son célebres por su refinada ornamentación, las elegantes proporciones y una ostensible simbología del poder. Igualmente interesante es su historia como institución docente. Destinado a colegio de Teología para frailes dominicos, adquirió una notable autoridad doctrinal y actuó como un semillero espiritual y político de la España renacentista y barroca.

El Museo Nacional Colegio de San Gregorio, perteneciente al Ministerio de Cultura, es un museo español situado en el centro de la ciudad de Valladolid (Castilla y León). Alberga esculturas desde la Baja Edad Media hasta inicios del siglo XIX, así como un buen número de pinturas de gran calidad (Rubens, Zurbarán o Meléndez, entre otros). Es la colección escultórica española más importante de la Península y una de las más destacadas europeas de este ámbito temático. Llamado, por ello, Museo Nacional de Escultura hasta julio de 2008, modernizó su nombre, como otros museos, para resaltar el edificio histórico en el que se halla su núcleo expositivo. El 18 de septiembre de 2009, tras la completa remodelación de su sede principal —obra maestra de la arquitectura del siglo XV—, y la reestructuración y ampliación de su colección, abrió de nuevo sus puertas.
Se recomienda entrar en el siguiente enlace, para apreciar la labor de restauración llevada a cabo por la acción conjunta de la Cosejería de Cultura y Turismo de Castilla y León y Cajamadrid entre los años 2004 y 2007. Es un templo que alberga auténticas obras de arte y mucha historia.

En la iglesia de San Pablo, fue proclamado rey de Castilla el emperador Carlos I de España y V de Alemania. Aquí habría de ser bautizado en 1527 Felipe II, nacido en el cercano Palacio de Pimentel, hoy sede de la Diputación Provincial de Valladolid. También en este templo fue bautizado Felipe IV. En 1276 se fundó este convento y a mediados del siglo XV el cardenal Torquemada costeó la reconstrucción del edificio. Continuó su obra fray Alonso de Burgos, obispo de Palencia. Su fachada constituye un monumental retablo de escultura en piedra.

La fachada es obra de Simón de Colonia y tiene dos partes: la primera hasta la imposta situada encima del rosetón. Sus límites laterales quedan determinados por dos agujas. La puerta se envuelve con arco conopial. Un gran arco carpanel forma a manera de colosal guardapolvo.

Sobre la puerta esta la escena de la Coronación de la Virgen, en presencia de Fray Alonso de Burgos y de los Santos Juanes. Sobre ésto tenemos unos ángeles tenantes con escudos del Duque de Lerma. La segunda parte de la fachada se eleva sobre la imposta que aparece señalada con gárgolas. Esta parte está compartimentada en espacios rectangulares. El fondo de estrellas se refiere al emblema de los Rojas.
La fachada se remata con un frontón. Sobre un fondo de escamas hay un escudo de los Reyes Católicos. Pero en cambio la decoración que envuelve el frontón no es gótica sino renacentista.

La iglesia es del tipo de las habituales en tiempos de los Reyes Católicos: una sola nave con capillas abiertas entre los estribos y coro alto a los pies.

Todavía puede verse la portada dórica y el balcón encima, desde donde oían misa los duques. El proyecto fue diseñado por Francisco de Mora y su ejecución corrió a cargo de Juan de Nantes.

En los testeros del crucero hay dos portaditas de estilo Reyes Católicos, elaboradas también por Simónde Colonia. Tiene también la iglesia dos pequeñas capillas absidales, donde se venera la imagen de Santo Domingo, labrada por Gregorio Fernández. Hay otras muchas obras de arte como las estatuas de Santa Catalina de Siena, Santa Teresa, San Pedro Mártir y San Vicente Ferrer, un cristo yaciente de un seguidor de Gregorio Fernández y un cristo en la cruz del Siglo XVII.

Tras el empacho cultural, vino el cisma. Una parte del club optó por cumplimentar la agenda cultural con el concierto de gospel (sorpresa) que se celebró dentro de la capilla del complejo artístico y la otra parte decidió recorrer de nuevo el entorno de la Plaza Mayor degustando los manjares de la zona para terminar en una cena a base de huevos fritos con patatas y agradable compañía.

Tras la satisfacción de los sentidos, mas espirituales unos que otros, se produjo el reencuentro de los miembros del Club en el Pub ( no recuerdo el nombre, que alguien lo ponga) para tomar el primer Gin-Tonic de la noche, tras rechazar la primera y cutrosa oferta hecha por el Sr. Tesorero de ir al pub El Penicilino. Sugerencia hecha desde el recuerdo romántico de sus años mozos por aquellos lares (a saber la vida que llevaba entonces el hoy Comensal Austero “a veces”, y Sr. Tesorero del Club de forma permanente e inamovible) pero faltaba el Sr. Presidente que aquejado de un repentino dolor de estómago y ante la aparición de dos hermosas pucelanas, amigas de nuestra privilegiada guía turística, tomó las de Villadiego.

La noche concluyó con charla animada (lo que habla Nuria…..) y degustación de uno de los mejores gin-tonics que hemos tomado en los últimos tiempos “puro arte” sí señor….¡viva Valladolid!, el cual nos sirvieron en otro pub en los conocidos Corredores de Gutierrez, calle cubierta en el centro de Valladolid que , a modo de galería, alberga alberga locales de ocio y parece ser que también alguna oficina.

El domingo el catedrático madrugó, los demás NO.

Y muestra de su visita al museo nacional de arte sacro son las espléndidas fotografías que graciosamente nos ha ofrecido esta mañana y que ha decidido colgarlas en su blog de arte ( sabia decisión), son impresionantes, sin duda.

Tras otros frugal desayuno en la dulcería Cubero, salimos en ruta, dirigidos por Nuria hacia su pueblo: Portillo, todo un ejemplo de organización cívica, esto es : un Castillo en lo alto de un cerro desde el que se divisa toda la provincia de Valladolid, que digo, toda Castilla…en serio, con construcciones sencillas alrededor del castillo y restos arqueológicos de épocas pasadas……Y para pasadas cómo se las gastan los porteños o portillenses, los cuales, no recuerdo muy bien en que época del año, pero a eso de las cinco de la tarde, en vez de echarse la siesta tradicional española tenían la costumbre de tirarse prioras unos a otros en pura competición entre los habitantes de Portillo de Arriba y Portillo de Abajo ó Arrabal. Dada la orografía del terreno las piedras las lanzaban “con honda”.

Es curioso el episodio vivido por la ciudadanía de Portillo que, al parecer sufrió de una manera un tanto brusca o agresiva los efectos de la especulación con obras de arte sacro, pues, al parecer o presuntamente (hay que andar con cuidado…) hubo un señor que distrajo sutilmente todas las imágenes existentes en la iglesia del pueblo con la excusa de su restauración pero que, desgraciadamente, no volvieron a su sacro santo lugar de origen. Consecuencia: el pueblo se reveló, tomo por asalto pacífico la iglesia y el señor (que era cura…) no opuso resistencia (como pa enfrentarse a los de las hondas y las piedras…) y ahora, en la misma se sirven copas en el ala este y unas comidas en el ala norte que son “ la gloria”.

En el acto de degustación de la maravillosa comida típica castellana de pro (rabo de toro incluido) el Presidente del Club, a sugerencia del cien por cien de los miembros y allegados, tuvo a bien conceder a nuestra anfitriona, Nuria, el reconocimiento y título de “ Madrina de Honor” . El comensal Austero, en ese momento y embargado por la emoción del acto (sólo por eso….) decidió probar uno de los múltiples postres deliciosos que honraban la mesa.

Dedicatoria a Nuria: Es bonito compartir momentos de alegría y los de ocio así suelen ser. Esperábamos la máxima eficacia de nuestra estrella atlética del Club, Pilar Caínzos (ya que sabemos que es una number one) cuando nos sugirió llamar a una jefa suya, oriunda de Valladolid, para que nos ayudase con el programa del viaje. Las sugerencias de los menús que recibimos antes de iniciar viaje nos hicieron intuir que lago bueno nos esperaba pero, de verdad, Nuria, nos has hecho sentir comodísimos en tu tierra, has sido la guía perfecta. Nos gustaba tu tierra pero ahora ocupará un espacio especial en nuestros recuerdos y, sobretodo, estamos muy contentos de haberte descubierto y esperamos te apuntes, cuando el programa te resulte sugerente, a nuestras andanzas cultural-gastronómicas.

Sin más y hasta la próxima…..
A Coruña a 16 de mayo de 2.011.




12/5/11

Triatlón de Riazor 2011

Ahí va una pequeña crónica:




Natación: sin duda se nadó bastante más que 750 metros, se comentaba que posiblemente fuesen 100 metros más de regalo, en el trayecto a la primera boya, me vi muy atascado por lo que me abrí hacia la derecha para ir más solo y eso hizo que me fuese alejando de la boya y nadase un poco de más, cosa que se repitió de la segunda hacia la salida, pues me orienté hacia el Playa Club cuando debí hacerlo más a la izquierda, así que al final otra vez a rectificar. Por lo que una vez más flojillo, me dieron 15´20´´, aunque la alfombra del chip estaba arriba y la transición es larga, aún así creo recordar que al poner el pie a tierra estaba en 14 y pico.




Bici: llaneado bien, pero en las subiditas al Milenium, la tercera y sobre todo la cuarta, muy justito (fueron cuatro), quiero pensar que algo tuvo que ver el efecto “Lisboa” y la dureza de la rampa, pues no tenía las mismas sensaciones que tuve en Santiago, circuito comparable en la rampa del Monte do Gozo. Según mi velocímetro fueron 18,78 km. con un tiempo de 36´50´´, con una velocidad media 30,59 km/h.




Carrera: Una vez más me salvó un poco los muebles, pues fui bien tanto de sensaciones como de tiempo 19´13´´, no creo que fuesen 5 km de verdad, pues me saldría una media de 3´51´´ que me parece excesivo, hubo mucha gente que corrió por debajo de 20 min. que me parece un poco extraño, pero sí creo que andaría sobre 4 min/km. o un poco por debajo.




Otra cosa positiva es que conseguí plaza para el campeonato de España de Vigo.







Y esto es todo.









NOTA: Las fotos son de la participación de nuestro Triatleta en Lisboa International Triathlon 2011. RESULTADOS.