19/07/09

Visitamos santo André de Hío


Coa escusa de asistir ao concerto de KEANE en Vigo (crónica na Voz) e mentres varios membros do club estaban concentrados preparando o triatlón de Oleiros, a sección golfa da Panadería d´Osedo pasou a fin de semana en Vigo e arredores. Como todo non ía ser música e gin tonics, achegámonos ata Cangas para admirar a ría de Aldán, o cabo Home e o castro e santuario galaico romano de Borebreus.

O conxunto parroquial de santo André de Hío está situado na incomparable ría de Aldán, na vertente noroeste da pontevedresa península do Morrazo. Este conxunto está formado pola igrexa, o cruceiro e a casa reitoral. É un conxunto impresionante nun contorno de beleza impactante.

Dos tres elementos, o máis salientable é o teatral e barroco cruceiro. Labrado en 1872, e practicamente todo nun único bloque de granito, o seu autor foi, probablemente, Xosé Cerviño Cerviño, coñecido como Pepe da Pena aínda que tamén hai quen afirma que en realidade foi Ignacio Cerviño Quinteiro. Ubicado sobre unha escaleira de tres chanzos octogonais, representa os momentos máis salientables, desde unha visión cristiá da vida, do home: da creación á redención pola morte de Cristo.

Na parte superior está representado o descravamento da cruz de Cristo por Xosé de Arimatea e Nicodemo que levan o corpo ata san Xoán, a Virxe e María Magdalena. Esta escena, o Calvario, está representada sobre unha ménsula, a xeito de monte, que se apoia en catro anxos.

Continuando o descenso polo circular fuste vemos un arcanxo pisando unha serpente e outro arcanxo recollendo a un neniño. Debaixo a Virxe tamén pisando a outro animal que representa ao demo E, finalmente, Adán e Eva que tras ser expulsados do paraíso, cobren os seus sexos.

A basa ábrese polos catro lados representando ás ánimas do purgatorio, a Cristo resucitado, a Adán e a Eva.



Máis información na wikipedia.



Pola súa banda, a igrexa de santo Andrés amosa varios estilo arquitectónicos, correspondentes a distintos momentos da súa edificación ou reforma. Ten unha estrutura románica de planta de cruz latina, potentes contrafortes, entrada con porta abucinada con arquivoltas de medio punto, capiteis de decoración vexetal, tímpano co anagrama de Cristo e interesante colección de canzorros baixo a cornixa. No interior, a cuberta de bóvedas gótica de aresta e casetóns barrocos sobre a capela maior e o cruceiro. Conta cun espléndido reloxio solar. É a única igrexa de Galicia que ten unha representación feminina do demo (unha dema)

A vivenda do párroco é un conxunto habitacional típico dos pazos rurais galegos: vivenda, pombal, fonte... Espectacular.



9/07/09

O deporte en Milennium 3


Na terceira novela de Stieg Larsson, La reina en el palacio de las corriente de aires, unha nova personaxe, a atlética policía Monica Figuerola, fállalle deste xeito ao protagonista Mikael Blomkvist, sobre o deporte:

"Si hago ejercicio es porque me resulta placentero. Es un fenómeno normal entre los que nos entrenamos mucho. El cuerpo desarrolla una sustancia analgésica que te crea adicción. Al cabo de un tiempo te produce síndrome de abstinencia si no sales a correr todos los días. Es un subidón enorme de bienestar darlo absolutamente todo. Casi tan bueno como el sexo."


Stieg Larsson. La reina en el palacio de las corriente de aires. Barcelona, Destino, 2009. 498.

6/07/09

Gómez Noya volve reinar en Europa

O ferrolán recuperou o trono continental ao imporse con autoridade ao británico Brownlee en Holanda.

Javier Gómez Noya recuperou o seu cetro continental. O galego, campión no 2007 en Copenhague, asinou onte o seu segundo triunfo no Campionato de Europa. Superou en Holten, Holanda, ao gran valor emerxente do tríatlon mundial, o británico Alistair Brownlee, cun ritmo demoledor nos últimos quilómetros de carreira. Con este resultado, Gómez Noya volveu todo o máis alto dun podio internacional logo dun ano e encara como líder a recta final das series do Mundial. Tras o seu terceiro posto en Madrid e a súa segunda praza en Wáshington, este é o seu regreso oficial á cima.

Esta vez non houbo unha telaraña táctica, como a deseñada polos franceses no Europeo de Lisboa. Gómez Noya saíu da auga nas primeiras posicións tras asinar 1.500 metros de natación no Lago Domelaar. No segmento ciclista meteuse na escapada boa xunto aos rusos Polyansky, Vasiliev e Malyshev, os británicos Brownlee e Graves, e o francés Belaubre. Os sete fuxidos colaboraron e alcanzaron con vantaxe a segunda transición.

Exhibición na carreira

Na carreira, Gómez Noya asinou unha das súas exhibicións. Él e Brownlee quedaron sos. Nos dous últimos duelos protagonizados polos dous deportistas, en Madrid e Wáshington, o británico conseguira deixar atrás ao español e onte tamén foi o primeiro en atacar, aínda que sen éxito. Nesta ocasión os papeis investíronse. A falta de tres quilómetros para a meta, na última subida, o galego acelerou o ritmo e deixou atrás ao seu gran rival. O campión completou os 10.000 metros en 31 minutos e no cómputo total da proba avantaxou ao segundo clasificado en 27 segundos. Grazas á súa superioridade saboreou unha ansiada vitoria. Tivo tempo de chocar a súa man cos afeccionados na recta final.

Gómez Noya, tras superar unha etapa marcada polos problemas físicos, ostenta a dobre coroa do tríatlon. é o novo rei europeo e o vixente campión mundial logo do seu triunfo do 2008 en Vancouver. Afrontará a súa próxima cita deportiva esta mesma semana en Kitzbuhel, Austria, onde se disputará o domingo a cuarta proba das series do Campionato do Mundo. E farao co obxectivo de que o seu gran palmarés siga engordando.

Texto vía La Voz de Galicia.

29/06/09

I Media Maratón de A Coruña: as nosas fotos

22/06/09

I Media Maratón de A Coruña


El arzuano Lolo Penas y Soledad Castro, corredora del club Comesaña, certificaron su calidad en la primera edición del Medio Maratón A Coruña 21 al proclamarse campeones gallegos de la distancia. Penas fue el más rápido en el circuito coruñés, que discurrió desde Puerta Real hasta el puerto pesquero de Oza -7 kilómetros-. Se llevó el oro con un tiempo de 1h06.29. Por su parte, Castro no logró imponerse a la corredora portuguesa Patricia Mendes, pero con un crono de 1h19.54 superó a María Jesús Gestido, se llevó la plata y revalidó el título de campeona gallega que consiguió el pasado año en Vilagarcía.

En su primera edición, el torneo coruñés congregó a más de mil participantes, había 1.071 inscritos, que tuvieron que recorrer tres veces el trazado para completar los 21 kilómetros bajo un caluroso sol, aunque la brisa matutina ayudó a la labor de los atletas. Tras el disparo de salida, Jesús de la Fuente y Lolo Penas tomaron el mando de la prueba, manteniendo una considerable distancia con Daniel Bargiela, que acabó tercero. Penas supo aprovechar el buen trabajo realizado por su rival durante toda la carrera para atacarle justo al final y proclamarse vencedor. En la prueba femenina hubo menos emoción para conocer a la vencedora, ya que la portuguesa Patricia Mendes supo dejar atrás a sus rivales en la última vuelta. Una lucha más interesante fue la que protagonizaron Soledad Castro y María Jesús Gestido para alzarse con el cetro de mejor gallega en la distancia. La atleta del Comesaña, que buscaba revalidar el título, fue poco a poco recortando distancia con la cabeza de carrera y atacó a su rival durante un momento de debilidad -Gestide se detuvo un instante por problemas- para cruzar la meta segunda. Gestido se conformó con la medalla de bronce. En la categoría júnior, Javier Castro se proclamó campeón con un tiempo de 1h39.25, mientras que el Academia Postal Ourense, en hombres, y el Comesaña, en mujeres, se llevaron el título por equipos. El Cimans Comarca Coruña fue el segundo mejor equipo masculino.

Texto e fotos vía La Opinión de A Coruña.

5/06/09

Quen non viu Lisboa non viu cousa boa


Nuevo viaje cultural y gastronómico de una nutrida representación del club,en la que se sintieron las bajas del cronista y sra. Y de nuestro amado presidente.

A bordo de 2 lujosos monovolúmenes arribamos a la capital del país vecino, donde pudimos disfrutar de los manjares de la célebre Cervejaría Trindade, en la que su maître estuvo a punto de tener que enfrentarse con una demanda interpuesta por nuestra abogada por haber colado a un grupo de nativos antes que a nós. Magnífica cerveza, buena comida y excelente conservación del antiguo monasterio, decoradas sus paredes con mosaicos de señoras ligeritas de ropa, detalle chocante que,sin duda , nos hubiera aclarado nuestro ausente catedrático.

Al día siguiente tras adquirir un bono de transporte en unas máquinas puestas a tal fín en el Metro (en las que el infalible gastrónomo comprobó que por la ranura de los billetes caben monedas…), recorrimos en los clásicos tranvías buena parte de la ciudad guiados en un puntual momento de duda por un lugareño, Manuel, que descubrió cómo unas sencillas indicaciones pueden ser una fuente excelente de ingresos. Hoy en día posee la empresa “Manuel tours”, dedicada a indicar a los turistas por dónde se va al castillo.

Visita a Belém para degustar unos insuperables pastelillos, admirar el Monasterio de los Jerónimos y ver zarpar el Quenn Elisabeth 2 , y por la noche, cena espectacular en Cascais, en “Os praceres da carne”, a donde llegamos milagrosamente a pesar de la torrija de nuestro GPS Supratech (Fernanda,para los amigos), que nos hizo dar más vueltas que una peonza. Sensacional el entorno,el servicio y la comida, todo abundantemente regado con vinos del Alentejo e incluso con mojitos y vinho do Porto, lo que hizo que alguno/a del los comensales se atreviera a poner en duda que su situación documental sea la más idónea. Lágrimas en todos los comensales y no de pena.

De regreso, parada cultural en una bodega de vino de Porto en Gaia , con cata y charla incluída para ampliar los conocimientos enológicos de los viajeros .

En resumen, otra excursión para recordar, con mucha suerte en todos los ámbitos: viaje, hotel, restaurantes, turismo… Y hasta la próxima, que confiamos en que no se haga esperar.


23/05/09

Clasificación Definitiva do Maratón de Madrid 2009

Por fin chegou a Clasificación Definitiva do MAPOMA 2009. Clicade nas ligazóns e veredes os resultados:

Clasificación Absoluta.


A Keniata, máis keniata que nunca, de Montrove: 3,25,52.


O Triatleta: 3,20,51.


O Cronista: 2,59,27.

20/05/09

Antonio Vega: concentración-homenaxe


O vindeiro sábado 23 de maio, á medianoite, realizarase unha concentración homenaxe na glorieta dos surfistas do Orzán para lembrar a memoria de Antonio, de Antonio Vega. Un lugar a medio camiño entre os dous locais nos que dera os seus últimos concertos na Coruña.
Gran parte do noso club no poderá asistir por realizar unha concentración atlética en Lisboa neses días, mais en espírito todo o club está presente.




18/05/09

Portada del AS

15/05/09

Preparándonos para Allariz: Chanteiro

Para los que los domingos se quedan en la cama : Fotos entreno Allariz :
· inicio domingo a las 9 horas en Montrove.
· fin de la etapa: birras en Mugardos con pulpo a la mugardesa y pimientos de Padrón.

Y vaya tardecita , después de nuestra soleada caminata.

12/05/09

Antonio Vega: sempre correrás con nós

Hoxe coñecimos a noticia que fai que este sexa un día moi triste para todos os que amamos a música. Antonio Vega faleceu esta mañá.

Antonio Vega entrou a formar parte do panorama musical español en 1980 co grupo Nacha Pop do que era considerado a súa alma mater e co que será recordado por temas como "Lucha de gigantes" ou "La chica de ayer" un clásico xa.

Desfeita a banda, inicia a súa carreira en solitario con temas marabillosos como "Tesoros", "Se dejaba llevar"ou o inesquecible "El sitio de mi recreo". O seu último disco publicouse no 2005 "3000 noches con Marga", en homenaxe á que fora a súa compañeira.

11/05/09

Maratón de Madrid 2009: segunda selección de vídeos

1/05/09

Maratón de Madrid: Fotos da organización

30/04/09

Maratón de Madrid: unha selección de vídeos

29/04/09

Maratón de Madrid: e agora os vídeos de Bea





Moitas grazas, Bea e Mencía.

Próximamente máis vídeos.

28/04/09

Tres crónicas para un héroe (y III)



Llegó y pasó el día!! Qué rápido!! Una semana consultando el tiempo, pensando qué ropa sería la adecuada y las comeduras de tarro para afrontar de nuevo los 42 km, esta vez con conocimiento de causa, que tiene más delito. Al final, después de múltiples mensajes de ánimo entre ellos uno me recordó que me relajase y disfrutase el momento y creo que fue lo que me llevó a cambiar el chip.

Amanece el día 26, un día gris y amenazando lluvia que co
mienza a caer con el pistoletazo de salida, momento en el que ya pierdo de vista a mis dos compañeros, a Julio lo recuperé en meta, pero Antonio llegó tan eufórico que ni la enhorabuena pude darle. La lluvia nos acompaña durante los 30 primeros minutos dándonos después un respiro hasta llegar a meta. A pesar de ella, las calles estaban llenas de gente, animando sin parar, algunos hicieron la maratón de animación, a un grupo de chicas las vi en tres puntos diferentes de la carrera y sin repetir el repertorio. GENIAL!!! IMPRESIONANTE!!! Con una ventaja adicional que tenemos las féminas: contamos con el apoyo de los que nos adelantan, los que nos acompañan, los colaboradores de la carrera, los espectadores (entre ellos Bea y Mencía como un clavo antes de las 10 en Glorieta de Bilbao) ... en fin, casi, casi te llevan en volandas.

Y ahí estaba yo, paseando por la Casa de Campo, Km 25 a 30, la
parte más árida de toda la carrera, calculando cuanto me quedaría en el peor de los casos, cuando apareció, como en las películas en medio del desierto, primero pensé que era un espejismo propio de mi miopía, pero no el oasis era real, no era simplemente una cara conocida, allí estaba un amigo: CHEMA, en ese momento entre la sorpresa, la alegría y el subidón que me dio, los KM dejaron de hacerse eternos, excepto del 38 al 40 que fueron interminables, pero ha sido GENIAL entrar en el Retiro acompañada, saludar a la familia y cruzar la meta en un tiempo que hubiese firmado antes de salir, porque aún hoy me resulta increíble y sinceramente, el sufrimiento que recuerdo es ínfimo comparado con lo que he y estoy disfrutando.

Gracias a Julio, porque si no llega a ser por él este año no me hubiese inscrito, Gracias a Chema, porque ni se imagina lo que aporta un gesto como el suyo y Gracias a todo el equipo porque creeis más en mi que yo misma. A POR EL 2010!!!!!!!!!!!!!!

Tres crónicas para un héroe (II)

SACANDO PEITO
Meses de entreno cun obxectivo: MAPOMA 2.59.59´´. A Vig-Bay como un test: perfecto, asumo posibilidades reais de acadar o obxectivo. A semana seguinte parado por unha lumbalxia. Nos vinte días previos a Madrid non me saen moitos quilómetros nin bos tempos nas series. Na cabeza: coller axiña ao grupo sub tres horas e aguantar con el todo o posible. O día anterior mensaxes e chamadas telefónicas de ánimo. Grazas.


Desde uns dez días previos á carreira andivemos moi preocupados polo tempo. As previsións eran pésimas: frío, vento e chuvia. Non podían ser peores. Logo as previsións foron mudando: que se aumento das temperaturas, que se escasa probabilidade de auga, mais finalmente, dous minutos antes da carreira comezou chover e fíxoo durante media hora.

Na liña de saída a nosa Keniata que tiña reservado un espazo supervip (dorsal 47) preferiu compartir os últimos instantes cos seus dous compañeiros, xesto que agradecemos profundamente. Bicos desexándonos sorte (o triatleta e o cronista tamén nos bicamos porque o cortés non quita o valente) e pistoletazo. A polas tres horas.

Axiña, no quilómetro un, engancheime co globo das tres horas. Chegamos á Praza de Castilla e comezamos o descenso. No quilómetro dez os comentarios no nutrido grupo son que o ritmo é moi rápido (quilómetros de 4.00, de 4.04) porque se saíra moi lento e había que gañar tempo para compensar os sete últimos quilómetros en subida. Aguantei con eles comodamente ata que descenderon un pouco o ritmo, ala polo 17 e deixándome ir, os adiantei. Un xemelgo comeza a cargarse, aguanto. Pasamos a media maratón en 1,27,08´´ (que loucura). Aparecen as gañas de evacuar líquido e tras pasar Ferraz e nunha pronunciada costa achégome a unha árbore. Perdo 40 segundos. Ao evacuar asústome un poco ao ver o gran número de atletas que corremos no grupo das tres horas, facilmente seríamos uns 50.

Reintégrome na carreira e volvo a engancharme ao grupo das tres horas no quilómetro seguinte co que recorro, case sempre na cola, doce quilómetros máis. E a gran alegría, alá polo 27 e de entre o escaso público da Casa de Campo, xurde unha marabillosa figura protexida por un plástico azul, xurde Chema, o Farmacéutico Veloz, o Meu Heroe. Inmensa alegría. Quero abrazalo, quero bicalo (case o consigo). Dáme ánimo, dime que vou cojonudo, co moi bo ritmo. Agradecinlle toda a carreira os seus ánimos. Tiña que chegar, non lle podía fallar.


Voume quedando descolgado do grupo. Téñoo á vista pero xa a vinte, trinta metros. Na saída da Casa de Campo xurde (non o lembraba) o Angliru: unha costa tremenda, corta e pero moi dura. Non debo ir moi mal, dígome, cando adianto a xente mentres a subo. Pero o grupo vaiseme marchando. Tras coroar, acelero o paso e na baixada seguinte, engánchome de novo ao grupo. Corro un quilómetro no medio do xa pequeno grupo (unhas 15 unidades). Pouco a pouco empezo, de novo a distanciarme uns metros.

Xa no quilómetro 30 estou convencido que acadarei o obxectivo, baixar un segundo das tres horas. O tempo de paso é fantástico, 2,05,00´´, máis de dous minutos por baixo do previsto e soñado. Hai marxe de sobra. Tras pasar polo Vicente Calderón chegamos ao 35. Vou no medio do cada vez máis reducido grupo. Sabía que a carreira comezaba alí. Sete quilómetros de subida. Pero había marxe (mantiña os algo máis de dous minutos). O xefe do grupo das tres horas achegóuseme un par de veces nestes quilómetros finais, comenteille cal era o meu obxectivo, deume ánimos e díxome que non me preocupara que podía baixar o ritmo ata 5 minutos por quilómetro (na meta agardoume para felicitarme; grazas, tío).

Era consciente que a partir de Atocha viña o peor (quilómetro 39). Concentración, baixar ritmo, unha perna detrás da outra. Unha perna detrás da outra. Unha perna detrás da outra. Chegamos á parte de abaixo do Retiro (Avenida Afonso XII). Sufro. Última subida. Último quilómetro. De súpeto os berros de Bea (Antonio!, Antonio!). Nunca saberá Bea que inmensa alegría produciume escoitar a súa voz, unha voz de ánimo só para min. Grazas Bea. Logo os berros de Isabel, Eva e Pepe (grazas compas). Vexo a meta...2.59...27´´. A clasificación non me importaba pero... 353 sobre 8.373; na categoría 28 de 1.207

OBXECTIVO CUMPRIDO: non hai cansazo só alegría e emoción.

CHEMA
Unha maratón é unha carreira para a cabeza. As pernas deben estar entrenadas pero sen cabeza nin se remata nin se goza. Os obxectivos debe ser realistas, a cabeza debe marcarnos os ritmos, proporcionarnos estímulos positivos, non permitir que o cansazo nos derrote. Pero e o corazón? Onde queda o corazón? Para os tres maratonianos do club o corazón foi Chemaman. Unha persoa capaz de realizar 1.200 quilómetros para dar simplemente un abrazo nunha carreira ten que ser todo corazón. Unha persoa que xurde de entre o público na segunda parte da carreira, nunha zona sen público (Casa de Campo) para dar un abrazo e unhas palabras de ánimo ten que ser todo corazón. Só por non defraudalo puidemos rematar a carreira, se el esforzouse tanto para animarnos, non lle podíamos fallar. Fálase da soidade do corredor de fondo… con Chemaman nunca estivemos sós. Correu con nós. Grazas Chema, O noso Heroe.

Tres crónicas para un héroe (I)

CRÓNICA DE UN SUFRIMIENTO ANUNCIADO

Si la cara es espejo del alma, vean ustedes la fotografía del trío calaveras antes de salir, observen las caras de felicidad de los que no tienen límites conocidos en sus marcas deportivas y el rictus serio y de aco… del que les acompaña y por desgracia así fue.


Salida con lluvia chispeante, con una ligera pérdida de tiempo, con respecto al año pasado, para pasar por encima del control del chip (a otros/as eso les dio igual), salgo algo lento más, de lo que quería, pues me cuesta coger un ritmo bueno, supongo que le frío influiría, aunque poco a poco voy entrando en carrera, además cuento con la compañía de una persona que resulta ser de Boiro y vamos charlando un poco, pasamos el globo de las 3:15, aparece la lluvia y charcos por todos lados (menudo asfalto se gasta Gallardón) que trataba de evitar para empapar lo menos posible los pies y no reverdecer las ampollas recientemente curadas. El caso es que me voy encontrando mejor y voy recuperando tiempo así hasta ver por primera vez a los animadores esperados (mi familia, la hermana blanca de la Keniata y mi sobrina), no corría muy alegre, pero esos ánimos se agradecen, y pienso que la próxima vez que las vea será en META.

Hasta le media voy bien, pues me despisté y no me dí cuenta de su paso cuando un correlega me dice que ya estábamos en el km22 (como cambia la perspectiva de los km en esto), sobre el 23 me meto el gel que tomé (cada vez soy más excéptico sobre ellos) y en ese momento me alcanza el paisano de Boiro y volvemos a correr juntos (ahí todavía corría, pero esto era indicativo de lo que llegaría).

Entramos en la Casa de Campo y vemos el lago, más adelante el parque de atracciones, y más adelante la BOMBA, oigo a un tipo gritar mi nombre ¿ya voy tan sonado?, me pregunto, para a continuación ver un tipo agachado bajo una bolsa de plástico, ¿que es esto? ¿Un duendecillo que se escapó del parque de atracciones? o es que el gel incluía alucinógeno, no, no era un hombre , no era un pájaro era él….. CHEMAMAN, menudo subidón , en ese momento me empezaba a cargar un cuádriceps pero del tirón adelanté a unos cuantos, no sé que hicimos pero el de Boiro se quedó sorprendidó y me dijo la aficción no?, pues no, es algo más ha dejado de ser un crake para ser un superhéroe con capa y todo.

Más adelante aparece de nuevo y me dice que se queda a esperar a Pili, y eso fue lo último agradable hasta la llegada, me empecé a encontrar sin buenas sensaciones me pasa el globo de las 3:15 , al que no soy capaz de engancharme y veo que se va, se va, se va……, me quedo sin compañía, así que tío, ajo y agua, los del Club no se retiran nunca, a marcar un ritmo de llegada de urgencia, y toma recortes y almacena datos, por cada 50 que me pasan yo solo paso cadáveres ( yo entre ellos), menos mal que suavizaron el recorrido, por que los km van cayendo al mismo ritmo que yo, el caso es que no sé como, voy llegando al km. 40 y marco un ritmo de 6 min. Km y 6´11´´ el 41, camino de record, al entrar en el Retiro me animo un poco y subo algo el ritmo (es cuesta abajo) y lo de siempre donde diablos está la meta, que largo es esto, veo a mi familia, en un arranque de dignidad saludo con una sonrisa (estaba yo para reírme), pero se lo merecen todo y no tienen culpa de mi mala leche, por fin veo la meta y se acabó.

Voy al punto de quedada , veo a Antonio flotando y recogiendo el paracaídas que utilizó para frenar en meta, una vez más enhorabuena, es tiempo de élite, nos despedimos y me pongo a la cola para los físios (aunque lo que más me duele no se masajea), y veo a Pili y a CHEMAMAN, Pili me da su tiempo y flipo, una vez más, ¿dónde está su límite?. Empiezo a notar frio antes de entrar en el físio pero pensando el año que viene estoy aquí y os vais a cagar.

26/04/09

Un heroe e tres maratonianos


Hoxe participamos e corrimos no Maratón Popular de Madrid. Nuns días poderedes ler as crónicas, mais, urxentemente, os tres atletas queremos darlle as grazas ao FARMACÉUTICO VELOZ, quen desde hoxe, e polo menos para mín cambiou de nome, agora será:

O N O S O H E R O E


Xa están os resultados provisionais: da Keniata de Montrove, do Triatleta e do Cronista.


G R A Z A S C H E M A

23/04/09

Novo libro de cabeceira


Unha amiga moi especial vén de agasallarme con este libro dun famoso escritor xaponés: Haruki Marakami. Do que estou a falar cando falo de correr. 2009, Galaxia.

Como o o título é dabondo expresivo sobre cal é o seu contido, vou citar tres parágrafos do mesmo

Non é que non teña espírito de competición. Mais, non sei por que nunca me importou o feito de gañar ou perder contra alguén. Esa tendencia miña non mudou case nada cando me tornei adulto. Non me importa moito gañar ou perder fronte a alguén, en calquera asunto. Non entanto, o meu interese céntrase máis en se podo superar ou non os obxectivos que establezo para min mesmo. Visto deste xeito, as carreiras de fondo son un deporte que se axusta perfectamente á miña mentalidade.

Lembras querida amiga algún comentario teu na Estación de Cambre?
Eu non son competitivo. Non somos competitivos. Só queremos mellorar.


Se corredes un maratón enteiro, decatarédesvos de que para correr non é tan importante gañar ou perder contra alguén na carreira. Evidentemente, superar o rival que está diante tórnase nun asunto primordial para os corredores que van en cabeza e que aspiran a conseguir a vitoria, mais para os corredores comúns da cidadanía o feito persoal de gañar ou perder non é unha cuestión importante. Talvez haxa alguén que teña unha motivación especial, como “non quero perder contra ese”, que pode servir de estímulo para o adestramento. Mais no caso de que ese rival determinado non poida participar na carreira por algunha razón, a motivación desaparece (ou redúcese á metade) como resultado, e daquela non se poderá continuar moito tempo como corredor.

A maioría dos corredores medios afronta a carreira establecendo unha meta persoal de antemán; por exemplo: “hoxe fareino neste tempo”. Se conseguen correr nese tempo, el/ela lograrán algo, e no caso de non o superar, non lograrán ese algo. Aínda que non poidan cumprir co tempo, haberá unha satisfacción porque fixeron todo o que puideron, e o logro talvez non sexa chegar a sentir unha resposta positiva que se conservará para a próxima carreira, ou calquera especie de gran descuberta. Dito doutra maneira, o criterio máis importante para un corredor de fondo é se sente ou non orgulloso de si mesmo ao rematar a carreira (ou tal vez algo semellante ao orgullo)

Quen isto escribe leva case trinta maratóns rematados (a un tempo medio de 3,30, moitos triatlóns e algunha proba de cen quilómetros en pouco menos de 11 horas)

Por certo aínda non está traducido ao castelán, pero podedes ler a versión orixinal Hasbiru koto ni tsuite kataru toki ni boku no kataru koto ou ben a inglesa “What i talk about when i talk about running”. Un bo libro para ler na viaxe ao Maratón de Madrid.


GRAZAS LOLY