08/02/10

Deporte e Literatura: La quinta mujer


Henning Mankel. La quinta mujer. Tusquest, Colección Andanzas, 19 ª ed. 2009, páx. 145.


Nunha das novelas do escritor sueco, e dentro da serie do inspector Kurt Wallander, podemos ler o seguinte texto:


"Pero Lars Olsson era también un entusiasta corredor de campo a través. Vivía para correr por los bosques suecos con mapa y brújula en mano. Corría en un equipo de Malmö y ahora se estaba preparando para una competición nacional de orientación nocturna. Se había preguntado muchas veces por qué dedicaba tanto tiempo a ello. ¿Qué sentido tenía correr por los bosques con un mapa y una brújula buscando controles ocultos? Muchas veces hacía frío y humedad, le dolía el cuerpo y le parecía que nunca acababa de hacerlo bien del todo. ¿Merecía aquello dedicarle la vida? Por otra parte, sabía que era un buen corredor de campo a través. Tenía buen sentido de la orientación y era rápido y resistente. En varias ocasiones había sido él el que había llevado a su equipo a la victoria haciendo un gran esfuerzo en el último tramo. Estaba justo debajo del nivel de la selección nacional. Y aún no había renunciado a la esperanza de dar alguna vez el salto que le permitiera representar al país en competiciones internacionales".

31/01/10

Xaneiro 2010: resume de adestramentos

Co novo ano comencei o plan de dez semanas de adestramentos para o Marató de Barcelona. Aquí tedes o resume do mes de xaneiro:

Días de adestramento 21. Ritmo medio 4,29´´.

Resume por semanas:

1ª: 35 qm.

2ª: 80 qm.

3ª: 64 qm.

4ª: 76 qm.

5ª: 84 qm.

Con seis días de series (300; 500; 1000; 2000 e 4000)


Total : 339


Comparade con anos anteriores:

Xaneiro 2008: 168 qm.

Xaneiro 2007: 215 qm.

Xaneiro 2006: 154 qm.

Estes datos podedes velos no meu Strands (rede social de deportistas)


Valoración persoal: nunca corrín tantos quilómetros nun mes pero teño que facer máis series a pesar de que nas feitas sairon bos tempos.


28/01/10

El maratón más tramposo de la historia

La historia del maratón, la más simbólica y también la más antigua del atletismo (el 31 de octubre Atenas conmemorará los 2.500 años de la agonía de Filipides), está repleta de trampas. Quizás la más conocida de todas, aunque rechazada por algunos historiadores, fue el maratón olímpico de París en 1900, cuando un panadero francés Michel Theato aprovechó el conocimiento de las calles de la capital francesa para evitar el pavés e imponerse en la prueba de 40 kilómetros, que era la distancia que entonces se corría.

No obstante, jamás se había producido una descalificación a mansalva como ha ocurrido en el maratón de Xiamen, que se disputó hace tres semanas en China. Treinta atletas, que consiguieron entrar entre los 100 primeros, fueron descalificados después de analizar el vídeo de la prueba por haber utilizado vehículos o haber cedido su chip a otros atletas que cruzaron la meta con dos puestos. Algunos directamente optaron por ceder su identidad a otros conocidos más veloces que disputaron la prueba por ellos.

Al parecer, el motivo que llevó a este resultado tan adulterado eran los créditos que concedían de entrada a la universidad a aquellos competidores que consiguieran bajar de 2.34. El ganador fue el etíope Feyisa Lilesa con un tiempo de 2.08.47.

Noticia de Marca vía o Strands de Martín Fiz.


26/01/10

10 anos de bromas deportivas

Recompilación de dez anos de bromas, case sempre relacionadas co deporte:

08/01/10

Marató de Barcelona: 7 de marzo de 2010



Pá Barcelona me voy...

Tiña que tomar unha decisión: Barcelona (moi cedo, con poucos quilómetros nas pernas) ou Madrid (incontables problemas familiares e profesionais). Así que a decisión foi participar (ou que carallo, correr) a Marató de Barcelona, o vindeiro 7 de marzo.

Xa sei que ninguén máis do club poderá estar comigo na carreira, que terei que estar na liña de saída so, sen os nervios da Keniata de Montrove, sen os medos do Triatleta, sen a sorpresiva aparición do Furacán do Miño, sen o estreo dos Sobrinoff/Nutria de Montrove. So. Xa sabedes que a miña familia (muller, sobriños, "cuñaos") non estarán listos para tirar algunhas fotos... que pouco valoran a nosa paixón...


O perfil deste maratón, creo, é un pouco máis suave que o Mapoma, aínda que tamén ten as súas subidas nos últimos quilómetros. A miña resposta: desde setembro remato case todos os adestramentos cunha costa de tres quilómetros (da Ponte da Pasaxe á urbanización Montrove)

Desde o día 1 de xaneiro asumín un plan de 8 semanas. Tentarei ser o máis estricto posible no seu comprimento. A pesar de que non levo acumulados moitos quilómetros desde agosto (inicio da temporada), os test sairon ben ou incluso demasiado ben (Media de Ferrol -4´/qm- e Lugo Monumental -3.45´´-qm) e iso foi un factor importante á hora de tomar a decisión de ir a Barna.

O 10 de xaneiro estreo as novas zapatillas: continúo coas Asics Gel Stratus-3. Estaba pensando en pasarme ás Landreth pero as vin a un prezo irresistible. Antes do seu estreo están neste estado, na crónica da carreira poñerei outra foto: veredes como as terei.

Espectativas? Non me creeredes se dixera que con rematar sen problemas estaría contento. Pois esta vez si. Rematando en menos de 3.15´ estaría contento. Entendo que esa crono suporía unha carreira sen demasiados problemas. Pero o que teño pensado, a día de hoxe, é mellorar os 2.59´ do Mapoma-09. Supoño que me sería imposible mellorar un 2.55´, pero se non se intenta...

Agora só queda adestrar (dous días á semana series, otro en progresión e os domingos tiradas de 100´a 110´, é dicir de 22 a 25 quilómetros, e un quinto día se a sorte acompaña), librar das lesións e contar co voso apoio.

07/01/10

Pulsómetros: no todos son iguales

Por alguien aún tenía dudas, no todos los pulsómetros son iguales. Observad en el siguiente vídeo:



Vía Pies para qué os quiero.

31/12/09

Resume gráfico do 2009

Para que tentar resumir todo un ano con palabras... habería que falar das melloras dos tempos na Vig-Bay, das comilonas, da Maratón, das festas, das andainas, do presidente, da equipación, do Osedo Force One, das que non se atreven a correr, das viaxes "culturais", dos "gin-tonics", de Chubasqueiros fóra, de "michu-michu"... En fin, que sería un enorme esforzo. Vexámos unha pequena selección de fotos do 2009.

A gozar!!!

27/12/09

Para rematar o ano: unha san Silvestre

E para rematar o ano… unha san Silvestre: A V Carreira Popular Fin de Ano Mugardos-Ares-Mugardos.

Como a proba non é competitiva, os membros do club participantes decidimos que tan só íamos adestrar, correr amodiño, a un ritmo de 5 minutos ao quilómetro… pero hoxe non o acadamos posto que levábamos con nós a un membro dun prestixioso e ben equipado club atlético de Lugo., quen mesmo se atrevou a chegar tarde á carreira incorporándose á mesma cando xa levábamos os primeiros mil metros Tivemos que ir animándoo e facéndolle compaña porque non podía, non podía... Fixádevos nas fotos como ao chegar á meta o primeiro que fixo foi repoñer potasio comendo un plátano.

A proba foinos divertida, aínda non tanto como a de Berlín. O noso bo humor foise contaxiando pola estrada e polas persoas que nos miraban desde as berairrúas ou dende as vivendas.

Na meta entramos collidos das mans (non tivo éxito a proposta de collernos doutro lugar).

Un bo xeito de rematar o ano.

Outra crónica en Canario do Penedo.


21/12/09

Lugo Monumental baixo cero

Cando aínda o termómetro sinalaba datos en negativo, catro atletas do club e a lesionada Keniata de Montrove iniciamos a viaxe a Lugo para participa na Lugo Monumental, non sen antes comprobar que algún veciño tiñas as luces prendidas cando xa era de día e podían apagarse.

No automóbil os comentarios semellan os cánticos do nenos de san Ildefonso: un grao baixooooo cero, dous graos baixoooooo cero… así ata que en Guitiriz observamos con pavor menos seis grados. Que frío, que inmenso frío.

Mais como este ano, e baixo as
ordes do xeneral Sobrinoff, a organización foi perfecta, o frío semellaba ser menos: Fernando agardaba por nós na porta do seu garaxe, na súa oficina están os dorsais, O Triatleta probou o seu baño; tempo para tomar un café; despedímonos de Pili (canto frío pasou) o quecemento inicial no garaxe, logo polo sol de Lugo.

Aquí temos
que abrir a sección reivindicativa, señor Presidente. Como ben se pode observar na foto hai clubs que agasallan aos seus atletas con magnífico equipamento para evitar lesións ocasionadas polo frío (obsérvese a Fernando), pero tamén hai clubs nos que os atletas son auténticos sufridores que corren sentido os cores do club porque senón o único que sentirían sería o tremendo frío de Lugo. Señor presidente, póñase as pilas. A pesar disto, estamos contentos cos novos pantalóns, mesmo algún xa os estreou en Lugo.


Posteriormente cada quen foi ao seu caixón e desexámonos sorte.

Fernando e Sobrinoff fixeron a carreira conxuntamente, por algo son amigos desde hai moitos anos; o Furacán do Miño atopouse como nunca (por algo corría na casa); o Triatleta fixo un adestramento de calidade marcándose un ritmo de 4 minuto
s quilómetro; o Cronista foi a testar o estado de forma e mellorou a súa marca na carreira e na distancia. Todos rematamos contentos.

Na meta estábanos agardando Pili e Elena cos nosos polares. Nós non pasamos frío… e pero elas… moito pasaron. GRAZAS.


Tras a carreira que mellor que deixarnos atender por Fernando: non fomos tan maleducados de rexeitar a súa invitación de ducharnos na súa casa, onde, dona Mercedes, insistiu en que tomáramos leite quente con mel. Dest
e xeito conseguirán que todos os anos participemos na carreira. MOITAS GRAZAS Fernando e Mercedes.
















Unha vez lavadiños e acicalados, dirixímonos ao encontro cos resto do club, onde? Na rúa dos viños: alí estaban Pili, Elena,Teresa, Álvaro, Raquel, Isabel e o señor presidente, quen chegou á cidade da muralla no OSEDO FORCE ONE (novo vehículo presidencial) Tras os viños… a polo cocido en Terras do Miño: magnífico restaurante no río Rato nun contorno espectacularmente fermosos. Sobremesa abundante e licores estupendos. Temos que “vender” máis e mellor Lugo.

En total houbo 1114 participantes. Os tempos foron os seguintes:

Cronista 36,37.

Triatleta 40,10.

Furacan do Miño 42,35.

Fernando Ríos e Sobrinoff 49,17.


Outras atléticas crónicas en A Carreira dun Kan, e en Khenesfera. Crónica e foto no Progeso de Lugo. RESULTADOS.

19/12/09

Frío en Lugo?

Mañá corremos en Lugo, na VIII Carreira Solidaria Lugo Monumental. Seguro que alguén se queixa do frío. Pois mirade esta foto do venres en Odessa, tras dous días fríos de verdade.



Foto vía Fogonazos.

13/12/09

No XXIV Memorial Adolfo Ros. Volta á Ría



Nunha mañá fría, con pingas de auga antes da saída, participei na Media de Ferrol. Practicamente só (vin a Alberto cando chegaba á meta) posto que temos á nosa Keniata convalecente, ao Mestre en proceso de recuperación, ao Triatleta iniciando a temporada e ao resto gardando forzas para Lugo. A saída e a meta estaban en san Valetín, en Fene.

A idea da carreira era facer un adestramento longo (tres semanas sen facelo) e poder comparar o estado de forma con decembro do 2007. Hai dous anos rematara moi contento a proba porque pasara na distancia de 1.28 a 1.24 (aquel ano saíamos e chegábamos a Narón). Pero tras máis de catro mil quilómetros de rodaxe, tendo xa como mellor marca na media 1.22 (Vig-Bay de abril de 2009) agardaba poder baixar de 1.24. Xa sei que levo poucas series pero non poucos quilómetros e que non consigo enlazar máis de dúas semanas boas de adestramentos. Así que... saín gardando forzas no primeiro mil, dando dúas voltas por san Valentín (como na milla, lembras Chema?) collendo axiña o ritmo polas Pías e localizando a un grupo como referente.

Primeira sorpresa: quilómetro 5 en 17,3
0´´. Non pode ser. Ten que estar mal medido. Os atletas e as poucas atletas vanse estirando. Entramos en Ferrol. Quilómetro 10, constatación de que está mal medido: 37,17´´. Sáeme un tempo dun dez mil magnífico. Non pode ser. Rodo cun grupo. Ao cruzar o Xubia, comeza de verdade a proba, o rompe-pernas de subidas. Perdo o contacto con grupo. No 15 teño a certeza de que non mellorarei o crono na distancia. Algún problemiña nun xemelgo. Nin caso. Xa vou só. Desde o quilómetro 10 puidéronme adiantar uns quince atletas, só adianto a un.

Marco ritmo de supervivencia. Chegar sen sufrir moito. Unha vez en Fene trato de subir o ritmo, creo que non adiantarei a ninguén e intento que a respiración que me persegue non me adiante. Nos marcamos un último quilómetro rápido. Entro con forza na meta pero descontento polo tempo: 1.24.23´´na posición 73 de 528. Tan só nove segundos menos que hai dous anos. Como pequeno consuelo Pazmasajes di que a distancia supera en 270 metros o percorrido regulamentario, e Khene que en case 400. Iso xa sería outra cousa.

Conclusión: facer máis series, tratar de ser máis regular nos adestramentos, buscar reforzos positivos para a Maratón.

Outras crónicas en Khenesfera, A carreira dun kan ou Xavi. Créditos das fotos.

RESULTADOS Crónica na Voz de Galicia.

05/12/09

Impresionante documento gráfico


Pasaron casi dos meses de nuestro viaje a Berlín y Coblenza. Las cámaras y los móviles se van descargando de las fotos de aquellos días. En uno de esos aparatos apareció, cual documento gráfico de Íker Jiménez, la fotografía que se puede contemplar. En ella, claramente, destacan los cuernos que le han surgido al camarada General Sobrinof. Fíjense, fíjense. Efectivamente son dos cuernos.


¿Serán de toro? (su mujer siempre alabó su bravura).


¿Serán de ciervo? (las osamentas miden su capacidad reproductiva y por lo visto en la foto el general es el mejor dotado de los presentes).


¿Serán de caracol? (su posición en las competiciones no es de las mejores)…


NOTA: No se admiten comentarios sobre si fue su mujer quien se los puso sobre la cabeza. De todos es conocida la abnegación y la capacidad de sufrimiento de la susodicha.



29/11/09

De la milla al maratón


Ricardo Ortega e Martín Velasco. De la milla al maratón. Entrenamiento para corredores de élite y recreativos, jóvenes y veteranos, sanos y enfermos. Alianza, 2009


Na contraportada do libro pódese ler:

"Aínda que é certo que o correr un maratón e outras distancias menores pódese facer cunha preparación intuitiva ou autodidacta, non é menos certo que se pode correr moito mellor se se segue unha preparación baseada nas directrices e os coñecementos de persoas que demostraron sobradamente a súa experiencia ao longo de moitos anos adestrando a atletas de elite, preparando a corredores recreativos, iniciando a persoas que nunca fixeron deporte, e ata deseñando plans de rehabilitación para persoas afectadas por algunha doenza cardíaca".


Que cousas me chamaron máis a atención deste novo agasallo recibido?


En primeiro lugar a cantidade táboas para calcular ritmos, tempos… En segundo lugar que os autores consideran que unha persoa que corra con certa regularidade debe planificar a maratón en… sete semanas porque, afirman, se se prepara en máis tempo aumenta o risco de lesións e tamén aumenta o estrés psicolóxico pola carreira. Tamén chamoume poderosamente a atención o ritmo das series que tenden a facelas ao ritmo de competición (Martín Fiz nos seus plans de adestramento tamén as aconsella deste xeito) cando tendo a tentar facelas por debaixo do ritmo dun dez mil aínda que prepare a distancia de Filípides.


22/11/09

Correr sen vós non é o mesmo

Despois de xa algúns anos, despois de xa moitos quilómetros compartidos, despois de entrar na mesma meta moitas veces… non é de estrañar que vos botemos en falta.

Sen o Mestre e sen a Keniata de Montrove, adestrar e participar en carreiras non é o mesmo.

A vosa ausencia é tan só por un curto espazo de tempo. Curto, moi curto.

De seguro que estades desexando volver trotar, volver cruzar unha meta, rematar a maratón do ano, lucir experiencia en Allariz... Tamén tedes que estar seguros que todo o club (mesmo o seu Presidente) estamos agardando con impaciencia o momento de compartir asfalto.

As vosas lesións son “pan comido” para uns atletas tan experimentados.

20/11/09

San Martiño: as fotos de Mónica

Ás veces penso que non imos a Ourense a correr... senón a darnos eses alucinantes e relaxantes baños nas súas termas e a xantar nos seus restaurantes...



Por certo, tamén podedes ver os nosos vídeos entrando na meta.

18/11/09

Na San Martiño: Nunca chovou que non escampara

Crónica de Sandra (gracias):

El día 15 de Noviembre se celebró en Orense la XXXIII Carreta Pedestre Popular do San Martiño a la que acudió el equipo de Atletismo de la Panadería Osedo (Antonio, José María, Raúl y Fran) y tres adosados (Alberto, Mónica que ejerció de fotógrafa y Sandra).


La carrera consistía en 10 km por el centro de la citada ciudad.


A las 08:30 estábamos todos en Montrove dispuestos a mejorar o por lo menos intentarlo, nuestras marcas personales pero contábamos con un enemigo: el tiempo.


Sobre las 10:00 llegamos, con tiempo suficiente para coger los dorsales y calentar un poquito. 10 minutos antes de comenzar la carrera, la lluvia cesa permitiendo que los participantes puedan disfrutar del recorrido.


A las 11 estábamos todos en la salida, en la cual se observa una para mujeres y otra para hombres, pero les diré que eso sólo lo indicaban los carteles porque el número de hombres triplicaba al de mujeres.


La carrera discurre sin inconvenientes siendo el 1º en llegar del Club Atletismo Panadería D´Osedo Antonio en un tiempo de 38 minutos. Dos minutos más tarde llega Alberto. 44 minutos le lleva a Chema, 48 a Fran y en 50 llega Raúl.


Siguen llegando corredores a la meta y cuando todos ellos estaban cansados de esperar llega Sandra, llevándole el recorrido 1h y 6 minutos, pero con alegría porque ha finalizado el reto establecido ese día: terminar la carrera.


Como podrán observar, después de un gran esfuerzo debe llegar el relax, por lo que nos dirigimos a las Termas a lucir nuestros cuerpitos esculturales y a darles envidia a los allí presentes cuando Raúl se acerca con una botella de Champán y 6 copas.


Con el cuerpo descansado, pero el estómago gritando que le diésemos algo de comer, nos dirigimos a Cea donde disfrutamos del siguiente menú: 2 raciones de pulpo y una de gulas y, de 2º plato Conejo, Capón y Cordero. Lógicamente hubo postre, (aunque no para todos...), café y chupitos.


Después de un día “tan duro” decidimos regresar a casa .

Fotos vía La Región.

RESULTADOS

17/11/09

A San Martiño en Telemiño

22/10/09

Como acadar que a xente empregue máis as escaleiras tradicionais e non as mecánicas?

15/10/09

Debut internacional : Berlín 10



Tenía que llegar y llegó: los sufridos atletas del club más laureado de Osedo pusieron por fín una pica en la capital de la locomotora europea (presi dixit). Aprovechando el viaje turístico-cultural-gastronómico que el kaiser Sobrinoff nos había preparado y que la casualidad (?) hizo que la nutria de Montrove encontrase un evento hecho a nuestra medida, nos estrenamos internacionalmente de la mejor manera posible: corriendo todos en bloque, sin cronómetro y sin más preocupaciones que pasarlo lo mejor posible, misión sobradamente cumplida .

La víspera de la carrera, cena en el castillo medieval Zitadellen Schänke, con menú nada apropiado para atletas, pero necesario para satisfacer a nuestro presidente el famoso D´Artagnan de Osedo, al que únicamente la falta material de tiempo le impidió desenfundar su sable contra la bella "bruja" cuando ésta se iba despojando de parte de sus prendas de vestir.

Después, gin-tonic en la disco de moda, el Felix, repleto de gente guapa, para regocijo de todos nosotros y en especial de... sí, de él.

Felix Berlin from Rom on Vimeo.



¿La carrera?: Risas (chubasqueiros fóra!!!), fotos, vídeos, entrevistas... hasta los hipopótamos del zoo se preguntaban quienes eran estos taladrados pequeñitos (mira que son largos estos germanos) que no paraban de hacer el indio, parándose en los semáforos en rojo o taponando la salida del Zoologischer. Buen rollo con la gente, no acostumbrados a tanta algarabía pero que la aceptaban con su exquisita educación y con un poco de sana envidia.














En resumen, una experiencia fantástica, que esperamos repetir en cualquier otro punto del mundo, ¿quién sabe donde?.




CHUBASQUEIROS FÓRA!!!

14/10/09

Berlín: crónica breve de un gran viaje: PROST!!!


A finales de agosto, en una calorosa tarde, cuatro ordenadores trabajaron a tope para adquirir 72 billetes de avión en Ryanair con destino a Berlín, pasando por Madrid y Frankfurt-Hahn. La invasión del club se produjo en tres etapas (no fuera a ser que se notara mucho nuestra presencia en la capital alemana). La organización del evento corrió a cargo del, por entonces, tesorero del club (llevamos dos meses en crisis institucional y no se ve la salida por ningún lado), es decir por el:


General Sobrinoff

Jefe de la División Acorazada MICHU-MICHU

(Nombramiento directo del Soviet Supremo)

(Tesorero cesado, en funciones hasta liquidación de cuentas con la Presidencia)




Dicho general (en realidad parecía más bien el conductor de un tanque soviético, las pruebas fotográficas así lo atestiguan) desarrolló el plan previsto con mano estaliniana lo cual no impedía que se dieran pequeños rodeos para llegar a los objetivos.

Gracias al programa diseñado dejamos que algunas zonas, barrios y monumentos de Berlín pudieran apreciar la calidad humana de los miembros de nuestro club atlético. Sólo pensar todos los lugares visitados le produce al cronista un agotador estrés.


Hubo tiempo para todo: pasear, alguna que otra foto, algún museo, alguna tienda, alguna cerveza, alguna discoteca, alguna cena “Inserso”, algún gin tonic, alguna risa, alguna carrerita. La ciudad nos ofreció sus múltiples caras: con sol, lluvia y frío.


No obstante podemos destacar la calidad de las discotecas, la cerveza turbia, el vino del Rhin y el cerdo germánico. La actividad atlética del domingo será recogida en otra singular crónica.

Finalmente también hay que reseñar la visita a Coblenza, fantástica ciudad en donde se unen el Mosela y el Rhin, y el acongojante viaje de regreso al aeropuerto.




13/10/09

III Edición de Coruña 10



Aunque el grueso y la élite del club acudían a Berlín para disfrutar de un buen o magnífico fin de semana y de paso correr un poquito para hacer más internacional al club, otros debíamos representarlo en donde se vende el pan, por eso cuatro de los integrantes del club nos decidimos a correr la III CORUÑA 10, véase:
  • Miguel
  • Fran
  • Felipe
  • Blas














El dia amaneció con orballo, niebla y 19 grados, demasiado bochorno. Esta vez con 3.000 participantes. A este paso superamos a la pedrestre de Santiago......

Con una decente organizacion, hasta nos dieron camiseta técnica.


Por mi parte (Blas) mal tiempo, peor que el año pasado, pero teniendo en cuenta que corri con un trancazo no me quejo, eso si sufrí como un......

Felipe fue el que primero llego con una camiseta que representa al club
y el fran para no correr nada ultimamente no lo hizo nada mal, igual que Miguel que mantuvo el tipo.

Bueno, que seguro que como siempre en Santiago nos vemos todos o casi todos.

Ah, se me olvidaba que para correr 10 km no hace falta irse tan lejos ... aunque por los
videos veo que disfrutasteis de verdad.





Berlín: Grand 10

Os nosos primeiros vídeos internacionais.

08/10/09

Ímonos a Berlín


Ímonos a Berlín a participar na nos 10 Grand Asics. Todo un reto para o club: o salto internacional nunha saída masiva (ata 13 persoas)