Regresando al asfalto: va por ti, Tere

CRÓNICA  MEDIA MARATON A CORUÑA 21

Aún no sé cómo me deje convencer (debe ser que no es demasiado difícil), pero allí estaba el domingo a las 10 de la mañana delante de mi lugar de trabajo, con mis dos mosqueteros de lujo, el maratoniano y el triatleta, que prometieron no presionarme en ningún momento, jajaja… como para fiarse!!, mi única pretensión era probar si era capaz de aguantar de nuevo los 21 Km …..

La temperatura genial para hacer deporte, nos amenazó tímidamente la lluvia y el viento, pero quedó en anécdota.

El recorrido, tengo que reconocer que me sorprendió gratamente, nunca fui defensora de dar vueltas a un circuito, pero fue divertido correr y no saber por dónde iban a aparecer los  Wally (Juan y Ana), que se encargaron de sorprendernos con su situación en la vuelta y la contravuelta, realizando un reportaje fotográfico que ya lo quisiera cualquier atleta de élite.

Salimos en la cola del pelotón, despacio, charlando y riendo. Solo recuerdo algo parecido cuando hicimos la carrera de Berlín todo el grupo. La diferencia es que allí fue toda la carrera y aquí solo la mitad.

Los chicos aguantaron estoicamente “mi ritmo”: 

-Toño tuvo tiempo de animar a todo el equipo de Sada, (con quien nos comparte, no sé yo que opinará el Presi de esto) y a todos los que conocía  o iban faltos de fuerzas. Podéis leer su crónica en Zapas do 42.

-Julito, tirando y marcando ritmo, y de relaciones públicas hasta donde le permitía su vista (olvidó las gafas). Vamos todo un placer hasta que pasamos por meta la segunda vez, consiguiendo que no nos doblasen los primeros, y empezamos la tercera vuelta. 

Al llegar a la Casa del Mar empecé a notar mi falta de forma. Se me pasaron las ganas de hablar y mi único pensamiento era terminar, y ahí sí que mis dos chicos me metieron cañita y de no ser por ellos, llegar habría llegado pero no en ese tiempo (1.36.33´´), que evidentemente es lo de menos, esta vez no era ese el objetivo, aunque la mejor anécdota es haber conseguido trofeo. Hasta las circunstancias se aliaron para poder subir a lo más alto del podium de la categoría, no por tiempo y si por el significado de haber superado la prueba, por eso la carrera, el trofeo, la crónica y todo el sentimiento que lleva van por ti, Tere.

Coruña42 e Coruña10: De tres piares a piar e medio

Se lembrades a crónica da Vig-Bay, falárase dos tres piares do club. Tres fornidos atletas que a pesares dos múltiples problemas que atravesa o noso club (probablemente ocasionados pola mala planificación deportiva e a falta de apoio fisioterapeuta) puideron disputar a fermosa proba do sur. 

Nesta ocasión, e a pesar de celebrarse por vez primeira na Coruña unha maratón, acompañado dun dez mil, tan dous dous atletas decidiron inscribirse nestas probas. Un, na maratón, outro, no dez mil. Así non hai club que arrase nas clasificacións… O tempo climatolóxico previsto era horroroso: chuvia e vento frío e forte do norte. Antes da saída, foto conxunto do club (que club?, se tan só eramos dous). Desexámonos sorte e cada un foi ao seu. 

O maratoniano a comprobar que o seu nocello esquerdo non estaba para andar de carallada 42 quilómetros e, apesares de levar un bo ritmo (28 quilómetros en 1.56.11´´) decidiu abandonar, lamentando moito que a súa afección non puidera gozar da súa fenomenal figura no asfalto coruñés. 

O noso diesel por excelencia, o que non lle ten medo ao vento por gozar un tren superior inmellorable, fixo gala do seu dominio da distancia, marcándose un crono que para si quixeran os raparigos que están trotando polas nosas rúas: 49.12´´ 

Mais como non todo (algo?) vai ser correr, decidimos, por conta do noso Farmacéutico Veloz (ah, pero corre?) e da súa letrada esposa, darnos un atracón a base de lombo, chourizo, xamón, paté, queixo, botello, grelos, arroz, patacas, sobremesas caseiras… acompañado dun vermú reserva (reserva? Reservado para nós), Ribera del Duero, fairi, un Ferreira especial, e unha degustación de gins-tonics. 

Pero este merece un comentario propio: 

Non imos falar da abundancia e calidade das bebidas ofrecidas polos anfitrións: diversos tipos de tónicas, diversas calidades (todas elas magníficas) de xenebras, senón que toca falar do barman. Ese ente que non entende a diferencia entre un combinado e unha macedonia; entre un pouco de limón e media corteza. Un ente que afirma gratuitamente a que altura se cultiva a mellor quina… 

Supoño que a vindeira crónica neste blog será de algún evento culinario porque deportivo…

Vig-Bay 2012: Os piares do club

Menos mal que sempre hai quen manteña o facho do club… son tres pero coma se foran os trescentos das Termópilas. Valen o seu peso en ouro. Tres, tres ou catro? Con Roberto nunca se sabe… o clandestino, volveu correr sen dorsal. 

Tras chegar a Samil en tempo e forma, recollemos os dorsais, atopámonos con Paloma e Antonio do Club Bodymore que tiveron a ben levarnos as bolsas ata Baiona. 

Case sen tempo para o quecemento, dirixímonos aos nosos caixóns de saída: 

-O Presidente foi acompañado polo seu adestrador, o xeneral Sobrinoff. Tiñan un obxectivo moi claro, rebaixar o tempo da última participación nesta proba: resultado, cinco minutos menos. Ata o quilómetro 15 foron fenomenal, a partires de aí, as pernas do Presidente foron converténdose en cemento e nin as insinuacións do tesoureiro sobre as atletas conseguiron que o ritmo fora a máis. Pero… cinco minutos son cinco minutos. Pouca xente pode dicir o mesmo. 

-Roberto foi tirando moi cómodo entre xente moi noviña, entre xente de menos de trinta anos. 

-O Cronista participou para realizar un test pensando na maratón da Coruña. Sufriu un pouco ao final pero fixo un bo tempo, clasificando de 5 na súa categoría. Aproveita a ocasión para dar a coñecer o seu novo blog: Zapas do 42. 

Despois ducha, estilo campamento da mili. Regreso a Vigo no autobús (Chema, onde estabas?) e un xantar magnifico no Durán de Canido, con cañas e godello. Quen tomaría un gin tónic?. Sobremesa para todos agás para quen di que non a toma nunca. 

Regreso no coche de Roberto, onde o Presidente deleitounos cunha magnífica disertación sobre a intranscendencia do ser humano e sobre as migracións das bolboretas monarca. 

Este post e esta carreira vai adicada a esa compañeira tan importante para todos nós… Bicos campiona. 

Resultados. 

Maratona de Porto 2011 e Family Race: vídeo oficial

Fermosos recordos. Voltaremos? 

Un castrexo na Media Maratón do Ribeiro

     

A cero graos, con néboa… segunda proba pensado na Maratón da Coruña: só falta a Vig-Bay.

Acudín como valente castrexo disposto a derrotar as xélidas temperaturas e amosar o valor dos ártabros norteños.

Saudei a Blas e ás súas fadas que ían participar na andaina de 18 quilómetros. O sábado, para ir quecendo as pernas, xa fixeran máis de trinta. Sáqueilles esta foto na súa saída.

 

A idea era facer mellor tempo ca en Viana, saíndo algo máis alegre e rematar por baixo de 1.24.

Saín, case, con Bernardo, a ritmo de 3.48´´ os dous primeiros quilómetros. Sígoo desde o quilómetro tres. Do oito ao doce vou paralelo a el. Logo váiseme amodiño pero constante. Baixo o ritmo. O percorrido é duro polas constantes subidas e baixadas, ningunha moi dura pero é que case non hai nada plano. Mirade o perfil que collo de Furacán do Ribeiro:

 Ao final trato de aumentar o ritmo pero xa non hai forzas. O resultado foi fantástico (1.21.47´´ e segundo na categoría), moito mellor do esperado e todo grazas ao ritmo constante marcado polo mestre Bernardo.

 Á chegada, bebida e froita. Duchas impresionantes (canto ten que aprender a Vig-Bay!!!). Percorrido polas adegas e xantar atlético a base de caldo, viño, empanada, queixo e xamón cocido. Finalmente entrega de trofeos (viño do ribeiro). Moitísima xente, moitísmo voluntario, increíble organización e un ambiente magnífico. Teremos que volver.

No Cúrcuma e con Noise Project

Tras duras semanas de lesións e fisios, adestramentos pola ría do Burgo, as primeiras series… o xeneral encargado das actividades lúdicas do club organizou unha espléndida sesión nocturna de recuperación. Esixindo máxima puntualidade, reuniunos no Cúrcuma, na rúa Marconi da Coruña, para deleitarnos co seu menú degustación: completo, variado, saboroso. Fixádemos que ata o Comensal Austero non perdoou a sobremesa…

Media hora de que comezara o concerto, xa estaba a plana maior do club no Mardi Gras da Coruña: O noso organizador encantado de saudar, e ser saudado por outro traballadores e traballadoras da empresa… pero cunha notable diferencia de idade…  Teremos un Peter Pan no club? Creerase alguén que por andar coa xente nova un non avellenta? Canto máis novo sexa o grupo de música a escoitar menos anos teremos?

Sen puntualidade británica deu comezo o concerto de Noise Project, un grupo de Valga con moita experiencia en concurso tal e como podedes ler na Fonoteca. Un grupo que fan da distorsión progresiva, do barullo melancólico a súa guía vital. Destacan pola intensidade e por un rock progresivo e avanzado tal é como se pode apreciar nesta ligazón e nestes dous vídeos.

Un apuntamento final. O concerto rematou cunha peza adicada á Bela Otero, persoa tamén de Valga. Como a información ofrecida no concerto sobre esta apaixoante muller non foi de todo exacta podemos dicir dela que… Agustina Otero Iglesias naceu en 1868, morreu con 96 anos en Niza. Deixou á pobreza da súa familia con tan só trece anos despois de ser violada e cunha pelves rota e estéril para toda a súa vida. En París a súa fermosura e o seu xeito de bailar toleou a máis dun (din que ata se suicidaron sete pretendentes ao non acadar o seu amor). Din que tiña un tipazo de escándalo: pescozo de cisne, cintura de avespa… Foi a española máis famosa en París. Morreu pobre mais… sempre poderemos lembrala ao contemplar as cúpulas do hotel Carlton de Cannes pois afírmase que o arquitecto que as deseñou inspirouse nos peitos desta pontevedresa, a Bela Otero. Por certo, non deades creto a todos os amantes que lle adxudican.

XIV Media maratona Manuela Machado: Viana fica no coraçao

O noso club participou, outra vez, nunha proba fóra do “telón de grelos”. Nesta oportunidade na media de Viana. Foi unha escusa perfecta para baixar ata o país irmán e degustar as súas exquisiteces culinarias (Casa Pasto María de Perrelda), especialmente as súas sobremesas: toda Viana do Castelo está chea de confitarías, tendo coma doce máis sobranceiro as “bolinhas de Berlín” da confeitaría Natario. Creo que Isa, Eva Pepe e un servidor viñemos con algún quilo de máis.  Como non todo ía ser correr, collemos un magnífico hotel con SPA.

Viana do Castelo está, sinxelamente, espectacular. Que envexa. Como coidan o territorio, o urbanismo, o “público”. A organización case perfecta (mágoa de consigna). A bolsa do corredor é moi xenerosa por tan só cinco euros de inscrición (20 na Vig-Bay deste ano). A proba moi fermosa pero non para facer marca.

Como o meu estado físico (semanas con doenzas e poucos entrenos) non era o mellor, decidín ir de menos a máis, coa idea dun adestramento rápido buscando o control do ritmo. 

Fago a saída moi atrás conscientemente. No primeiro quilómetro vou falando con Quique, un amigo de Carnota, e, logo, paseniñamente, aumentado o ritmo. Paso o quilómetro 5 a unha media de 4,30´. Cómodo e contento por saberme controlar. O 10 fágoo en 42,12 (neto)  Desde o segundo quilómetro só me adianta unha persoa no 12. Paso a moitísima xente. A estrada está ateigada de corredores que vou esquivado xente facendo un slálom de moitos quilómetro (eu que gosto tanto de facer sempre unha liña recta buscando o percorrido máis curto...). Desde o 15  fago un ritmo por debaixo de 4 minutos por quilómetro. Entro na meta con forza e á par dun vigués ("ei vigués non te deixes adiantar na meta por un coruñés", dígolle). Sonrimos conxuntamente.

Resultados: Neto 1.25.20 (bruto 1.25.42) no 10 km 42.12. Segunda parte máis rápida. Na xeral de 223 sobre 1.783 e na categoría de 33.

Entrevista en Radio Oleiros

A invitación de Nano García, o Presidente do Club de Atletismo Panadería de Osedo e o Cronista, participaron no programa de Radio Oleiros “Sintonía Deportiva”. Acompañounos Plácido Lizancos, quen fora profesor de Pachuco a quen cualificouno de “pirata” (por que sería?) e de traste.

Se tedes paciencia, e dispoñedes de quince minutos,  podedes escoitar o pod-cast nesta ligazón.

Tratamos de mentir o mínimo posible e de divertinos o máximo posible. A experiencia foi moi agradábel a pesares dos intentos do señor presidente de rebentar a entrevista con alusións persoais (xeneral Sobrinoff, Michu-Michu…) 

Ao rematar, e por non perder o seu tradicional costume, o Presidente invitou aos participantes a un magnifico xantar no restaurante El Refugio que como ben sabedes está moi próximo á emisora.

Calendario 2012

Como todo club que se precie, o noso tamén ten o seu calendario. Ou mellor dito... temos dous, este que vós presentamos publicamente e o privado onde os nosos atletas aparecen lucindo, sen roupa, os seus atléticos corpos. Mais este segundo só será publicado como medio de chantaxe para cando alguén abandone, ou pretenda abandonar, o club. Saúdos e feliz aninovo.

Open publication - Free publishing - More calendario

San Silvestre Vallecana, San Silvestre de A Coruña, Hyde Park

Como remata un ano un club de atletismo: correndo.

Como principia un ano un club de atletismo: correndo.

Pois efectivamente, miñas donas e meus señores, no último día de 2011 atletas deste nada profesional club participaron na San Silvestre Vallecana e na San Silvestre de A Coruña.

O noso Farmacéutico Veloz, nun sprint impresionante marchou o 30 a Madrid e colleu o 31 un avión de regreso ás 21 horas do último día do ano. Que fixo na capital? Pois como é tradicional nel participar  na súa carreira fetiche mais, neste ano, cunha importante novidade. Dona Elena non se fiaba de que chegara a tempo á cea do 31 a Oleiros polo que decidiu acompañalo, non fora que con calquera escusa quedara só en Madrid. Ademais, e como era de xustiza, saíu no caixón que o seu historial atlético demostraba.

Mentres, O Comensal Austero, O Cronista, Alberto, Dani, Antonio A., Paloma, Sandra… participaron na San Silvestre de A Coruña. Para algunha foi a súa primeira carreira pero nun territorio moi coñecido (verdade Paloma?) e ademais foi moi ben acompañada por un maratoniano (Antonio A.) e por un proxecto de maratoniano (Raúl). Sandra, puro glamour, vai mellorando na súas marcas e xa ten a tiro baixar das dúas horas na Vig-Bay. O Cronista foi un coñazo e fixo esperar aos amigos á entrega de premios. Resultados.

 

E como principia un club de atletismo un ano? Correndo, diciamos. Pois efectivamente. Pura Vida amosou as dotes de montañeiro no Hyde Park londinense, demostrando que en terreos planos tamén é todo un mestre.

Mentres tanto, atención, O Mestre e a Keniata de Montrove xa están trotando…

Feliz aninovo 2012

Felicitación de Nadal do noso Presidente

Merri crismas e japi niu yiar

X Lugo Monumental 2011

Como os membros deste club, cada día máis gastronómico e menos atlético, xa temos unha certa idade (quen se inventaría este eufemismo tan insoportable?) lembrámonos ben da importancia historia daquelas verbas pronunciadas polo President Tarradellas “Ya soc aquí”. Pois ben, agora case poderiámolas dicir nós. 

Xa está aquí o señor Presidente. Xa está aquí a Keniata de Montrove. Fáltanos o Mestre, pero todo se andará co tempo. 

Cun frío menor ao que Lugo nos ten afeitos, case todo o club participou na carreira: o señor presidente (tras dous anos de ausencia), a Keniata de Montrove, o Farmacéutico Veloz, o Triatleta, Pura Vida, o Clandestino-Ilegal, o Comensal Austero e o Cronista. Ben é certo que tivemos algunhas ausencias na proba pero menos na mesa. 

Creo que todos rematamos contentos coa carreira realizada: o Presidente case acada o obxectivo que tanto tempo cacareou no seu feisbuk (terá que cambiar de adestrador?) A Keniata recuperou as sensacións e case colle podium e menos mal porque estamos cansos de pasar frío agardando polos seus premios (que mala é a envexa). O Triatleta fixo de perfecto escudeiro. O Farmacéutico Veloz luciu o seu corpo nas terras familiares. O Pura Vida cada día vai máis fino. O Comensal Austero abandonou ao seu pupilo (iso non se fai, home, non). O Clandestino-Ilegal fixo un tempazo (coma non adestra…) E o Cronista foi todo un cabaleiro. 

Na segunda parte do día parecíamos unha manifestación. A xantar un cocido (sopa, garavanzos, grelos, patacas, chourizo, botelo, costela, tenreira…), con bo viño. Mais non só os corredores/a senón case o club en pleno. E sempre acompañados por Mercedes e Fernando, membros honorarios do club. Se corremos oito… xantamos dezaseis. Para cumprir coa tradición, visitamos a confitaría Madarro e atenda de deportes Intersport.

Resultados

Trail do Río Fraga (Moaña)

Nuevo fin de semana y nueva carrera. Esta vez  comenzaba el nuevo circuito Galicia Máxica Trail Adventure con la carrera del trail de Moaña por el río da Fraga en  subida hasta el faro de Domaio.

Esta es su segunda edición con algunos cambios en el recorrido que la hacen más técnica, para un total de 17,5 km con 700 m de desnivel positivo acumulados. Y como el año pasada todo el recorrido lleno de barro debido a las lluvias caídas días atrás. En la salida 450 corredores, 200 más que en marzo de este año. 

En la salida para estirarnos un poco nos llevan hacia la playa para ya entrar en el sendero del rio, lo que significa carrera en fila de a uno y muchos parones,  así que tocaba salir delante y muy rápido , lo cual pagaría ya en el kilómetro tres, y es que el que es diesel no puede  correr como un Ferrari. Pasándolo mal con dolor en los tíbiales (demasiada actividad de montaña acumulada en la última semana) y un poco asfixiado hasta el quilómetro 7 donde empezaban las subidas duras. Se hacia lo que se podía, así que sufriendo y sabiendo que del km 11 a la meta todo seria bajar o llanear en el barro, terrenos donde me encuentro como pez en el agua. Al final 1:54 de tiempo lo cual estaba en mis previsiones de las 2 horas Después comida en el Mesón do Arriero dando cuenta de un buen pulpo a la plancha y un chuletón reponedor de proteínas… 

Por si algún día os acercáis a Moaña  con ganas de  caminar,  cerquita del polideportivo sale el sendero do rio da Fraga perfectamente señalizado y muy aconsejable sobre todo en primavera e invierno para disfrutar de las cascadas del río, podéis además alargar la ruta subiendo al faro de Domaio y disfrutar de unas espléndidas vistas de la ría de Vigo.

PURA VIDA

III Cros alpino Peña del Tren

"Bienvenidos al Infierno"

Y seguimos de carreras de montaña.  Esta vez tocaba una nueva en la zona de la Cabrera Baja en León cerquita de La Bañeza, el III Cross alpino Peña del Tren, que tiene el sugerente subtítulo de "Bienvenidos al Infierno". 

El Cros Alpino de la Peña del Tren salía de Torneros de la Valdería, muy cerquita de Castrocontrigo y consistía en 21,5 km. Y casi  1000 metros de desnivel positivo. A la salida, a las 11 de la mañana, ya teníamos un día esplendido lleno de sol y con un poquito de frío así que según salimos a empezar a subir, la gente  sale volando y yo me decía “será que voy mal o estos  la cagarán más tarde”, pués fue lo segundo. Después de una subida larga y constante, nos tocaban zonas de llaneo  con cambio constantes,  en plan montaña rusa. Yo cada vez me encontraba mejor y recuperando puestos. Beber y un poquito de gel en cada uno de los avituallamientos y llega la gran bajada para hacer el cabra… pero lo peor llega en el kilómetro 17 con un cortafuegos de casi un kilómtero y desniveles de hasta un 40%. Por allí estaba Rakel animándome. El resultado de la subida es que adelanto a varios y  solo me adelanta una chica,  pero al llegar arriba solo nos quedan 3 quilómetros de casi bajada hasta el pueblo y poco a poco voy cazando a más gente para llegar a Torneros después de 2:26 en el puesto 129 (273) y 28 (66) en mi categoría . 

Al llegar: bebidas, caldito, bollus preñados y de comida un guiso de patatas con costilla para culminar una muy bien organizada carrera. 
Cerquita de allí, para todos los interesados, hay una ruta deliciosa que sube al lago Truchillas, muy fácil para deportistas como los de nuestro club y que nosotros hicimos el día siguiente para estirar la piernas. Si ya queréis subir un 2.200 como el Teleno desde  Corporales  también os aseguro unas vistas magnificas. Nosotros lo subimos el sábado día 3 desde Molinaferrera en un entrenamiento de 21 km con 1200m de desnivel .

PURA VIDA

I Maratón A Coruña 42

Segundo lemos na páxina da Federación Galega de Atletismo xa foi presentado o I maratón da Coruña:

"Esta mañá tivo lugar no Concello da Coruña a presentación da I Maratón A Coruña 42. No acto estivo presente o Concelleiro de Deportes, D. Francisco Mourelo, o Presidente da FGA D. Isidoro Hornillos e a Directora Técnica da FGA, Dª. María Dolores González. A proba que se celebrará o 15 de abril estará incluida no calendario nacional e pretende convertirse nun dos circuitos máis rápidos de España nesta modalidade. A carreira transcurrirá nun circuito urbano, plano e moi rápido. Discurrirá por amplas avenidas e terá xiros suaves, co fin de non perxudicar o ritmo dos atletas. Constará de 3 voltas permitindo así unha mellor visibilidade por parte do público, dado que en algunha rúa poderase ollar a carreira ata en 8 ocasións. Paralelamente a esta carreira organizarase outra proba de 10 kilómetros homologados para aquelas persoas que non participen na maratón, permitindo así o disfrute do circuito e os aplausos dos espectadores que asistan ao evento".

Colocaron unha ligazón ao percorrido.

Motivación para correr

Algúns vídeos con certo interese:

8ª Maratona de Porto: uma boa corrida

ADESTRAMENTOS
Tras a mala experiencia mental da pasada Marató de Barcelona e apesares da boa marca (Pili, admito 3,02,40 como boa marca), o corpo e a mente necesitaban repouso: marzo e abril. Tras pasar a facer un arranxo de chapa e pintura (o piramidal semella non ter amaño posto que sigue molestando permanentemente), en maio decidín iniciarme, de novo, do mundo do trote “borriquero”. En paralelo tratei facer unha ou dúas sesións de ximnasio (Toni, cabrón)

Ademais volvín as competicións en Lira e Carnota, Pobra do Caramiñal, no dez mil de  A Coruña (37.30´´) e na media maratón de La Bañeza (1.22.15´´).

Alá por agosto, no cerebro volveu a idea de facer outra maratón como único remedio para que se curaran as feridas mentais de Barcelona. Escollín a de Porto pola súa proximidade xeográfica. As dez últimas semanas de adestramentos non foron tan perfectas coma na preparación do de Barcelona: os tempos das series non foron tan bos pero adestrei sen presión e sen tensión e, de feito, a cabeza estivo tranquila e ilusionada por volver a gozar desta proba e con gañas de demostrarlle ao cerebro que o corpo tamén sabe correr. Sen embargo fixen máis quilómetros…

As estatísticas destes meses de adestramentos  son as seguintes:

Maio: 134 km. a unha media de 4,45 o km e cun percorrido medio de 9,5 km.

Xuño: 195 km. a unha media de 4,39 o km. e cun percorrido medio de 13,9 km.

Xullo: 288 km a unha media de 4,26 o km. e cun percorrido medio de 16,9 km.

Agosto: 299 km. a unha media de 4,20 o km. e cun percorrido medio de 14,9 km.

Setembro: 319  km. a unha media de 4,23 o km e cun percorrido medio de 16,7 km.

Outubro: 366 km (rércord persoal nun mes) a unha media de 4,20 o km e cun percorrido medio de 18,3 km.

Mirade as estatísticas tiradas do meu Strands:

Como cando preparei a última de Barcelona, Pili tivo a ben axudarme nalgunha tirada longa e tamén como cando na de Barcelona, Pili quixo cambiar a residencia algúns días (ánimo, campiona).

PREVISIÓNS CLIMATOLÓXICAS

En canto ao tempo climatoloxicamente falando… as previsións nunca foron boas… hai uns dez días eran de moita chuvia e vento duns 10 qm/h, logo foron mellorando ata suprimir case a posibilidade da auga pero aumentando a dureza do vento: 18 km/h do norte. En principio non sería o peor vento posto que a maior parte do percorrido era en dirección oeste-leste e viceversa, só do quilómetro 37 ao 40 hai un tramo en dirección sur-norte polo que debería gardar forzas (eu gardando forzas para o final?, imposible) Finalmente tivemos 7 graos á saída e chegamos con vento e cun día de sol magnífico.

VIAXE

Nesta ocasión, ademais da eterna  ISA, acompañáronme Pepe e Eva, non sei se para facerme de condutor ao regreso, probar o viño de Porto ou tentar obter algunha foto nos últimos metros porque, en principio, non estaban dispostos a animarme no percorrido.

EXPECTATIVAS

Analizada as tres últimas participacións en maratóns, creo que debo aprender unha lección contundente: hai que ser prudentes. Na maratón de Barcelona do 2011 pasei a media en 1.23´, na de 2010 en 1.24, mentres que no Mapoma de 2009 en 1.27´. Manteño o obxectivo de baixar algo das tres horas polo que tratei de convencer á miña cabeciña de pasar a media por riba de 1.26´. Deste xeito, cría, que por unha banda gardaría algo de forzas e, por outra, tería posibilidades de mellorar a marca persoal de 2.57´.17´´.

PORTO

Viaxamos a Porto acompañados polos nosos escudeiros Eva e Pepe. A cidade está fermosísima. O Hotel estupendo, con permiso para deixar a habitación ás 15 horas por participar na proba. Retiramos o dorsal o sábado pola tarde/noite, despois de xantar un magnífico arroz de marisco. A bolsa do corredor é estupenda (canto nos queda por aprender, con viño do Porto incluído). Paseamos pola ribeira, tomamos café no Majesti e ceamos na Casa da Música do arquitecto Rem Koolhaas. Magnífico edificio e magnífica cea.

O domingo moi cedo fun á saída na avenida Júlio Dinís, ao carón da praza de Galiza (que bo sinal). Na saída ofrecen café e cha: todo un detalle. Só teño na cabeza unha palabra: SENTIDIÑO, teño que facer unha carreira con SENTIDIÑO, saír amodo e gardando forzas para o final. Pero a palabra que máis escoitei na corrida foi FORÇA. Saída picando moito para arriba, e logo… a tratar de facerlle caso á cabeza. No segundo quilómetro achégome ao globo das 3 horas, pouco despois vouno adiantado sen presa, comodamente. No quilómetro catro preocúpame que me siga adiantado moita xente… non poder ser. Alá polo décimo decátome de que son os participantes da Family Race de 12 quilómetros.

Non fago grupo e vou tirando só en terra de ninguén. Cruzamos o río pola ponte Dom Luis I. Antes do 21 paro a mexar (bato o récord persoal na cuestión: 35´´). Reintégrome sen problemas e asombrado porque tan só me adiantara un corredor. Dos quilómetros despois ficou detrás. Teño un grupo a menos dun minuto, vou tras el sen agobio… non o conseguirei coller… pero adiantareinos a todos nos catro últimos quilómetros.

Paso a Media en 1.28´. Paso o quilómetro 26 (o meu muro) sen problemas, vou cómodo e pensando que está vez si, esta vez rematarei sen sufrir e sen baixar moito o ritmo. Calculo que lle saco tres minutos ao globo das tres horas e podo andar en torno á miña marca. No 30 penso que Pili está agardando por min e que vai tirar o que falta. Sei que só me falará cando non existan costas pero notar a súa presenza faime manter o ritmo nas subidas. Aínda hai forzas e manteño un ritmo máis ca aceptable. No 35 creo que vou en moi bo tempo pero noto como o meu ritmo comeza a descender. Mais non importa: non son eu o adiantado polos corredores senón que non deixo de adiantar xente. Son quilómetros en solitario, notando o cansanzo mais tamén empezando a sentir a satisfacción pola "boa corrida". Saúdo a un de Verín, animo aos que paso. Os últimos quilómetro fanse difíciles: aparece o vento, sube a temperatura, pica para arriba. Cando faltan douscentos metros está o meu grupo animando e tirando fotos: grazas.

Meta en 2.58.38´´ de 99 na xeral e 9 na categoría. (Por terceira vez modificáronse as clasificacións, agora entrei de 104 e de 10 na categoría). Ata o quilómetro 30 fun a 4.10´´/km e de aí ata meta a 4.25´´/km. A media saíu a 4.13´´/km.

Non melloro a miña marca pero sigo baixando das tres horas. Entro feliz. Só o piramidal volveu a molestar mais non conseguiu que me parara. O resto do corpo está fenomenal, parece mentira que correra unha maratona. Unha rapariga ben fermosa cólgame a medalla. Dáme (pídolle) dous bicos. Agasállannos cunha nova bolsa do corredor. Tomo a cervexa máis fría da miña vida, está fantástica (destrozarame a gorxa para todo o día). Paso polos fisio. Non me saben tratar o piramidal.  Regreso ao hotel. Xantar na ribeira no Postigo do Carvao e regreso ao norte.

O percorrido é moi fermoso e bastante plano (moito máis ca Madrid), pero hai pouca xente animando o que provoca sensación de soidade (a soidade do corredor de fondo que se diría), mais un xa está afeito por non saberes correr en grupo (algún defecto teño que ter...)

A proba no Jornal de Notícias. Fotos da organización: Dorsal 1787.

Grazas a todos e todas os que me animáchedes nos últimos días. A vosa lembranza foi a miña forza.

Isa, Eva e Pepe estiveron inconmensurables: non deixaron a animar en toda a proba, cambiando de lugar, sorprendéndome en calquera esquiña, tirando fotos (non as poño por pudor) e dándome berros de ánimo. A pancarta que levaron era impresionante. Grazas, grazas, grazas.

Vídeo da entrada na meta.

SENTIDIÑO E FORÇA

7ª Maratona de Porto

A xeito de motivación, vídeos da pasada 7ª Maratrona de Porto (2010)