27/1/11

Nova pista de atletismo de Elda (Alacant) en 3D


Lido e copiado desde Tectónica

"Proxectar unha pista de atletismo pode ser un exercicio tan monótono e tedioso como percorrela: curva, recta, curva recta, unha e outra vez…

A pista ha de cumprir perfectamente rigorosas medidas e estandares para que sexa regulamentaria e homologable pola IAAF: corda de 400 m (medidos a 30 cm. da rúa interior), radios de 36.5 m., 6 rúas de 1.22 m cada unha delas, bordo perimetral de protección de 1.50 m, e no seu interior todos os xogos: salto de altura, salto de lonxitude, salto de pértega, lanzamento de peso, martelo, disco e xavelina e ría.
Como complemento, propomos un percorrido alternativo, amateur, ocioso, lúdico e tridimensional, unha vía de escape, unha saída pola tangente. Este percorrido sobe por encima dos vestiarios e aseos volve á pista regulamentaria, envolvendo ao público e as bancadas pola acción deportiva.

Este movemento xera unha onda artificial que protexe do sol e do vento a bancada, controla o acceso á pista e dá entidade tridimensional a un programa que non a tiña."

Obra: Pista de Atletismo 3D
Arquitecto: Subarquitectura. Andrés Silanes, Fernando Valderrama y Carlos Bañón, en colaboración con SyV Arquitectos
Ano: 2009-2010
Fotografías: David Frutos Ruiz

11/1/11

Esos locos que corren

En agosto do 2009 puxéramos un vídeo de Nike. Agora veño de velo no blog dos correlegas dos Afilados Runners. Non ten desperdicio. Escoitádeo ata o seu remate. É fantástico porque estamos, de verdade, tolos e tolas.

8/1/11

Tirada longa: 25 quilómetros

Abandonado por Pili (segundo domingo consecutivo) fixen a tirada máis longa das programadas nos adestramentos para a Maratón de Barcelona: 25 quilómetros. A idea é saír lento e moi cómodo, en descenso, ata a rotonda do dolmen en Santa Cristina, e regresar algo máis alegre (segundo o noso querido Comensal Austero dando as zancadas un pouco máis grandes e con algo máis de velocidade), especialmente nos cinco últimos quilómetros. Teño que recoñecer que no final da tirada non acado os ritmos marcados no plan de adestramento.

O domingo pasado fixen 58,47´´ (ida) e 54,58´´ (regreso) a 4,33/qm.
Hoxe, os tempos foron 56,08´´ (ida) e 53,20´´ (regreso) a 4,21/qm.






1/1/11

I San Silvestre da Coruña

Por fin tivemos unha san Silvestre na Coruña. E non podíamos faltar.

Mentres algúns traballaban para que outros puideramos cear, catro membros do club quixemos deixar constancia do noso quefacer atlético participando na I San Silvestre da Coruña. Mesmo houbo quen se levantara ás catro da mañá no centro de Europa e presentouse na liña de saída sen desfacer as malestas (habería que engadir que tampouco as fixera el) Saímos da praza de María Pita, cheganmos ata o Breogán da Torre para logo regresar e facer meta na praza da heroína coruñesa (lembrade que esa viúva negra que foi María Pita non naceu na Coruña nin está enterrada neste concello) En total uns 7.700 metros.

A organización foi estupenda, con moi bo recibimento na para meta: líquidos en abundancia e sólidos (roscón de reis) tamén con posibilidade de repetir (e de case non cear) Dos cincocentos inscritos fixeron meta 469 (segundo A Voz de Galicia correron máis de oitocentos atletas). Non obstante houbo moita xente que correu sen dorsal.

O ano que ven, volveremos, non si?


Os resultados foron
Antonio: 28,10, posición 24 categoría 6, a 3,40
Alberto: 32,40
Blas: 34,58
Raúl: 37,22, posición 327 categoría 20, a 4,53.


28/12/10

¡ Gracias Presidente !


En el día de hoy, nuestro vitalicio presidente me ha hecho llegar la noticia de que, por fín, vamos a disponer de una equipación acorde con la categoría de los integrantes del club.

Así, ha encargado a la casa Nike unas magníficas prendas de manga larga, con tecnología Dri fit, apropiadas incluso para las temperaturas más extremas, ya sean de frío, de lluvia, de nieve ó de lo que carallo sea.

Ansiosos estamos de que nos lleguen, parece ser que pronto, puesto que la personalización va a ser mínima (sin chino panadero) y el logo va a quedar reducido a la mínima expresión.

En la foto se aprecia el modelo elegido, un diseño y una calidad que compensan el desembolso económico o mejor dicho, la inversión en publicidad. Gracias, Presidente.

28 de decembro.- Sporno: porno e deporte



Unha das dúas cousas que máis nos gusta, como atletas que somos, é o deporte. Mirade as seguintes que fotos, proceden de Sporno, páxina que vos pode pagar dez libras por cada fotos que vos publique.

24/12/10

IX Carreira Lugo Monumental

Como parece ser que ningún membro do club participante nesta proba quere redactar unhas liñas sobre a mesma, será o Cronista quen, dun xeito creativo, redacte o acontecido nese día.

Cun frío que se metía por todas as partes do corpo, cinco atletas de Oleiros participaron na IX edición desta carreira solidaria. Son xa moitos anos os que levamos indo ata Lugo en decembro, non temos moi claro se é pola carreira ou polo xantar.

Tras facer a viaxe ata as terras do noso “proveedor de fármacos dopantes”, recibiunos Fernando, quen como sempre nos facilitou o seu apoio técnico polo que lle perdoamos que pertenza a outro club. Tras quentar un pouquiño, repartímonos polos caixóns de saída, dous nos de diante e tres no de atrás. A carreira foi coma sempre, uns apurando todo o que puideron e outros apurando as vistas todo o que puideron.

Os resultados foron os seguintes:
Alberto: 39,30
Pili: 40,59
José María: 43,04
Raúl: 45,48
Álvaro: 53,04

Tras a recollida do fermoso premio para Pili (2ª na categoría como na semana pasada na media Ferrol) dirixímonos ata o restaurante, preto de Baralla, onde demos conta das especialidades, sólidas e líquidas, da casa e onde o Presidente, en nome de todos os asociados e asociadas, fixo entrega dun agasallo, ben merecido, a dona Mercedes.

As fotos procenden de Correr en Galicia.


13/12/10

XXV Volta á Ría: unha carreira de 12 horas


Nós non participamos na Media maratón, Volta á ría, Memoria Adolfo Ros en Ferrol. Nós non. En realidade tivemos unha maratón dividida en dúas partes. A primeira comezou ás 8,30 da mañá e a segunda rematou ás 8,30 da tarde.

Efectivamente, ás 8,30 sonou o despertador de case todos os membros do Club que íamos a Ferrol. E digo de case todos porque houbo alguén que quixo madrugar un pouquiño máis…

Ás 9,30 iniciamos a viaxe a Ferrol, para logo retirar os dorsais e facer algo quecemento, algúns correndo e outros tomando o sol na Praza de España. Ás 11 tomamos a saída. Cada quen facendo a súa carreira:

-Os tres tenores, dando o cante: dous a pasalo ben e outro a amosar o seu poderío na busca de partes corporais atractivas entre os e as participantes. Causaron fortes depresións entre os asistentes. Comentaron reiteradamente o suave perfil da proba pola ausencia de costas.
-Os dous triatletas, iniciando a súa posta a punto. Os dous sufrindo pero achegándose, perigosamente, aos noventa minutos. Nun mes poderán baixar comodamente da hora e media na distancia (1,30,17´´ e 1,31,54´´).
-Os dous maratonianos, facendo un test para marcarse os retos na Maratón de Barcelona. Os dous melloraron os seus cronos (1,30,46´´ e 1,20,56´´).

Por suposto que a “estrela e capitana” (President dixit) acadou premio, fermoso por certo, ao quedar segunda da súa categoría. Ás 14,15 horas regreso a Oleiros.

Resultados.




Ás 15 horas iniciouse a segunda parte do noso maratón dominical.

Cervexas. De seguido, empanadas por agasallo do señor Presidente (bonito e bacallau), cogolllos con atún e pementos. Despois un abundante cocido: patacas, repolo, garavanzos, botelo, lacón, acompañado dun excelente viño do Alentejo. E para rematar sorbete de mandarina, flan de queixo, tellas de améndoa, torta de améndoa e torta de mazá, regados con fino viño de Porto.

Rematou a sesión con café e degustanción de gins-tónics.

Esgotados, e con dúbidas sobre o noso peso (a báscula dos anfitrións era de dubidosa calidade) e lamentando as ausencias…, rematamos o noso particular maratón ás 20,30 horas. Retornamos ás nosas vivendas realmente feitos po. Foi un domingo duro, duro, duro. 12 horas de carreira.




Outras crónicas en Khenesfera, Afilados runner, A carreira dun kan.
As fotos da carreira están tirads de Correr en Galicia.

6/12/10

Adestramento: Montrove-Santa Cristina

Como os profesionais non facemos "ponte" deportiva, saimos hoxe ás 9,15 desde a Urbanización Montrove ata a rotonda de Santa Cristina, baixo unha constante chuvia. Foron 44,40 minutos para 9,2 qm. a un ritmo de 4,51´´. A idea era facelo lento, lento. Ao regreso, Pili confesa problemas estomacais e nos cuádriceps. A pesar do cal e de que regresamos subindo (200 metros de ascenso acumulado no regreso), facemos 44,11´´ a un ritmo por quilómetro de 4,48´´. A seguinte tiranda longa será na media maratón de Ferrol.

As ilustracións teñen un quilómetro máis que o adestramento comentado.
Podedes ver a ruta polo miudo e en varios tipos de mapas en Strands.

1/12/10

Junta Anual Ordinaria

El pasado sábado 27 de noviembre se desarrolló la junta directiva anual. Después de aceptar el regalo presidencial y tras dar cuenta de vinos locales y exóticos, el señor presidente tuvo a bien comunicar lo siguiente:

1º NUEVA JUNTA DIRECTIVA
PRESIDENTE DE HONOR (fundador del club): Juan Carlos R.
PRESIDENTE (máximo accionista con el 52%): Pachuco M.
VICEPRESIDENTE (mano derecha): Álvaro Valentín G.
VICEPRESIDENTE ECONÓMICO (mentor, consejero y abogado personal del Presidente): Raúl Antonio S.
DIRECTORA GENERAL: Teresa G.
DIRECTOR DEPORTIVO: Julio José S.
DIRECTOR DE INFORMATIVOS: José Antonio M.
DIRECTOR MÉDICO Y DE ANTIDOPAJE: José María P.
DIRECTORA DEL BUFETE DE ABOGADOS: Elena G.
DIRECTORA DE RELACIONES INTERNACICONALES: Raquel M.
DIRECTORA DE RECURSOS HUMANOS: Isabel B.
CAPITANA Y ESTRELLA: Pilar C.
DIRECTORA DE RELACIONES GUBERNAMENTALES: Ana A.

2º Lectura, para su posterior firma, del siguiente documento:
Con fecha 27 de noviembre del 2010, Francisco M. Y Raúl S., Presidente y Vicepresidente 1º Económico del Club de Atletismo Panadería D´Osedo, damos fe, que el día 1 de Enero del 2013, DM, haremos traspaso de poderes, hacia la persona de D. Álvaro Valentín G., el cual será el nuevo Presidente del Club hasta las próximas elecciones (En caso de corrupción, intolerancia, desavenencias, malversación de fondos o mala gestión del Club, como tenemos la mayoría de las acciones, podemos volver a nuestros cargos sin previo aviso). Firmas de las personas citadas.


Hasta aquí la trascripción. Como cronista imparcial de los hechos,debo manifestar que, tras la lectura de la documentación anteriormente expuesta, las quejas y protestas convirtieron nuestra mesa en el centro de atención del restaurante. Acusaciones de machismo por incumplimiento de la ley de paridad en altos cargos, falta de consideración con la persona que más trofeos aporta al club (que no la única, eh), ausencia de secretario o secretaria en la nueva Junta Directiva, situación de indefensión legal absoluta ante los dictatoriales manejos del Presidente y de su pelota oficial (confiesa, ¿quién te pagó las dietas para ir a San Sebastián?, ¿quién te regaló unas empanadas y varias chapatas?, confiesa ahora o calla para siempre). Es decir, continuamos con la habitual situación caótica del club. Menos mal que lo que tenemos que desmostrar, lo demostramos en el asfalto...

28/11/10

Montrove-Faro de Mera e regreso

Mentras algúns membros do clubs curaban as feridas da noite anterior na cama, os maratonianos do club (a Keniata e o Cronista) decidimos pasar algo de frío indo ata o faro de Mera en 45 minutos xustos. O regreso foi baixo unha intensa e fría chuvia, nun tempo de 42,16´´.



Como poderedes observar, son 9,2 quilómetros de ida e outros tantos de volta. O desnivel acumulado tampouco está nada mal: 431 metros de ascenso e outros tantos en descenso. A ruta está feita e publicada en Strands.

16/11/10

Behobia-San Sebastián: "Para cuestas, Montrove"






Raúl, conocido hasta ahora como El comensal austero ha regresado de la Behobia-San Sebastián como un héroe. Es cierto que esta el día de hoy su actuación como tesorero y asesor fiscal del club había sido causa de muchos y agrios comentarios. Eso es el pasado. El presente es muy distinto: ha nacido un nuevo héroe, doctorándose en las carreteras vascas.

El nunca nos falla. Su motor no es un Ferrari, su cuerpo no fue diseñado en ningún túnel de viento. Su capacidad para modifica la estrategia prevista demuestra su intelegencia ( cualqier día nos lo llevan para Ferrari). Su motor y su cuerpo fueron moldeados en las pistas de atletismo de nuestro club (cuestas de Montrove) y por su mujer (insisto, un santa)
NOTA. Santa: dícese de la pareja que, sin practicar deporte, comprende, anima y facilita la práctica deportiva de la persona con quien comparte la cama.
¿Para qué están las expectativas? Unos para destrozarlas (Ferrari) otros para pulverizarlas (Raúl)

Tras un primer contacto telefónico de urgencia recién llegado a su tierra galaica, y pasadas ya unas horas de su regreso, este blog ha mantenido la siguiente entrevista para deleite de nuestros lectores y lectoras:

Tuviste alguna muestra de apoyo en las horas previas a la salida?
Efectivamente recibí muchos correos y llamadas de amigos, familia y compañeros del club. Con tanto apoyo se corre mejor pero también con más responsabilidad.

Finalmente, la noche antes de la prueba se desarrolló según el guión previsto?
Con la esperada normalidad. El hotel se situaba a unos 3 kilómetros del centro. Para reunirme con Antonio fui paseando en una tarde soleada y muy agradable. Pude ver a mucha gente en la playa. Todo lo contrario que al día siguiente donde no paró de llover. Antes de cenar, Antonio se tomó dos riojas y yo dos txakolís, acompañados de magníficas tapas (risotto, queso de cabra con ciruela, foi con puré de manzana), estaba de la hostia. Cenamos enslada de pasta y pescado. (No menciona nada relativo ni al postre y a gin tónics)

Descríbenos la jornada hasta el pistoletazo de salida.
Para llegar a la salida hay que coger el euskotren desde Donostia hasta Behobia. Había muchos trenes y todos llenos de atletas. Con suerte pudimos ir sentados (no era cuestión de empezar a cansarse) El recorrido dura media hora. Desde la estación hasta la salida había tres kilómetros que se podían hacer en autobús o, como los hombres, ir andando, cruzando a Francia y, por la ribera del Bidasoa, acercarse hasta la salida.
La organización era perfecta en la línea de salida, tanto para dejar las bolsas como para colocar a los atletas en cajones y según sus tiempos. Los profesionales tenían la salida a las 11 y nosotros a las 11,39 por lo que pudimos ver a Chema Martínez, Rafa Iglesias y a otros cracs. Observamos como los etíopes llegaron tarde y no les dejaron salir por lo que tuvieron que hacerlo con nosotros. Las lágrimas de las etíopes demostraban lo mucho que les interesaba ganar la prueba. Calentamos un poquito bajo la constante lluvia.


Cuéntanos tu carrera
Estudiamos la posibilidad de hacer la carrera con la bandera de 1,50 pero preferimos ser prudente y seguir la de las dos horas inicialmente prevista. En Irún ya había una pequeña subida y con muchísimo ambiente (característica de todo el recorrido). Luego otras subida pequeña con sus bajadas (de las que me gustan). En el kilómetro 6 ya apareció la primera subida serie, con lluvia y viento de frente. Más subidas y bajadas.
En el kilómetro 11 la liebre de las 2 horas comienza a frenarse porque calcula que va demasiado rápido por lo que, con Antonio, decido marcharnos del grupo, siguiendo un ritmo alegre pero cómodo. En Pasaje llaneamos por una superficie muy incómoda pero somos conscientes de que comenzamos a adelantar a otros húmedos atletas.
En Trincherpe (barrio de la emigración gallega de los años 60) comenzó la subida, temida y famosa. Sin miedo, al apreciar su desnivel, adelantamos con fuerza a mucha más gente. Al hacer cumbre y faltando 3 kilómetros, tiramos a tope, haciendo los últimos tres miles los más rápidos de nuestra carrera. Atravesamos la playa de Gros, Zurriola… siempre a tope pero con dificultades para adelantar por la cantidad de atletas que invadían la calzada.

Finalmente llegaste a la meta en la posición 12.232 (Km5 de 13.084), con un tiempo 1:46:45 y de 854 en tu categoría. Unos resultados para estar más que contento.
Muy contento. Las sensaciones fueron buenísimas. La llegar a la meta, fenolmenalmente organizada, nos dieron bebidas isotónicas, café, fruta… Tras recoger la bolsa (en objetos perdidos nos duchamos en el hotel. Tengo que destacar el magnífico ambiente que había en todo el recorrido, en Irún, Leza, Pasajes, la subida a Miracruz, Ategorrieta, Gros, Zurriola, el Bulevar… Impresionante.

En resumen, ¿Cómo valoras, finalmente, la carrera?
Es una prueba preciosa con público que anima mucho. Su ánimo te da alas. La recomiendo a todos, especialmente a los miembros del club. Las cuestas no son para tanto. Para cuestas, Montrove.

RESULTADOS.

13/11/10

Behovia-San Sebastián: entrevista previa

De entre los 25.000 inscritos en la Behobia-San Sebastián de este año figura nuestro diesel, nuestro motor incombustible, el que nunca fracasa, el que nunca revienta, el que es una apuesta ganadora. Raúl, el comensal austero. Es tanta su fuerza motriz y tan constante los vatios de potencia que desarrollan sus piernas que su mujer no le deja comprar un coche nuevo porque si se estropeara el actual ya está Raúl para arrastrarlo.

Mientras viaja de acompañante de Antonio en dirección a San Sebastián y a la altura del peaje de León (gracias a esta entrevista no pagó el peaje) le hemos llamado para conversar con él.

Los imponderables de salud impidieron que tres miembros del club inscritos no te hayan podido acompañar para participar en la prueba. ¿Cómo sientes las ausencias de tus compañeros en las horas previas a la competición?
“Me han dejado solo. Voy a pecho partido. Son unos impresentables y unos acojonados” Palabras textuales grabadas sin permiso. La respuesta políticamente correcta y pactada fue la siguiente:

Es una pena que no hayan venido por motivos ajenos a su voluntad. Estoy convencido que el año que viene conseguirán participar.

Una vez que has estudiado el duro perfil de la prueba, ¿cómo te has preparado?
Hemos hecho muchas cuestas (hay quien afirma que solo hacia abajo) como la de Liáns o Montrove en múltiples ocasiones. Conseguimos hacer unos pocos kilómetros más por semana de lo habitual. El perfil tiene dos cuestas significativas. La primera en el quilómetro 6 pero creo que es más suave que la de Vite. La segunda me da un poco de miedo (ha dicho miedo, increíble) al estar situada en el kilómetro 16 cuando las piernas ya están castigadas. Es como una Vig-Bay pero con cuestas al final.


Tras haber conseguido una buena marca en la Pedestre de Santiago, ¿qué espectativas tienes?

Voy sin expectativas, sin marcarme un tiempo determinado, aunque espero bajar de las dos horas. Es mi primera participación y voy pensado en conocer el recorrido (seguro que va mirando para los restaurantes y lugares de copas), en disfrutarlo y en acabar.

Seguro que ya tienes algún plan para la noche previa a la carrera (le recuerdo que esta respuesta también será leída por su mujer, una santa)
Nada especial. Cena con Antonio a basa de pasta y algún postre digestivo como una cuajada o algo de fruta. Nada de especial No estamos obsesionados con el tema. No somos profesionales ni hacemos maratones como otros. Al ser requerido por las previsiones de ingesta de bebidas alcohólicas continúa diciendo. Tomaremos alguna copa de vino pero nada de gin tónics, si bien es cierto que antes de los 50 kilómetros de Allariz (nuestra querida Andaina) me pude tomar alguna que otra copa, en mi primera participación en la Behovia no lo tengo previsto. Tal vez el año próximo.

Tras desearle mucha suerte se compromete a otra entrevista al finalizar la prueba. Sabe que corre en representación del club y con la fuerza de todos. Nos despedimos hasta mañana. SUERTE CAMPEÓN.

10/11/10

Maratón de Nova York 2010

Este ano non nos coincidiu nada ben (cachissss…) ir á Maratón de Nova York mais non por iso temos que privarnos de contemplar o alucinante espectáculo que se produciu o pasado domingo, 7 de novembro, cando os miles de maratonianos e maratonianas cruzaron a ponte de Verrazano-Narrows.




Noticia dos resultados.

7/11/10

Para Chema, o noso NBAMAN

Era la primera temporada de Dikembe Mutombo en la NBA. Su equipo, los Nuggets, se enfrentaba a los míticos Bulls de Michael Jordan.

A tres segundos para el final, el 23 de Chicago se dirigió a la línea para ejecutar el último tiro libre de la noche, y, mirando al pívot rookie, dijo:

-Este te lo dedico.

Cerró sus ojos, lanzó la bola y consiguió el punto. Finalizó entonces la conversación diciéndole al congoleño:

-Bienvenido a la NBA.



Visto e lido no blog de Fet, Las crónicas de Putada Ville.

1/11/10

XXXIII Pedestre de Santiago: Pitufos conectados con USB

Tras unha noite de vento e chuvia, case todo o equipo desprazouse ata Santiago para participar na XXXIII edición da Pedestre (seguimos notando moito a ausencia do Mestre). Se o tempo invitaba a ficar na casa, a nova equipación do club, financiada coa contabilidade B manexada polo Presidente e polo seu asesor fiscal, o señor Tesoureiro, era un enorme aliciente para lucila na carreira máis populosa de Galicia: camisetas brancas con tiras azuis e forro polar tamén en tons azuis. Como se pode comprobar na seguinte fotografía parecíamos os papás e as mamás dos pitufos.

A proba foi pasada por auga. A organización agasallounos coa costa de san Francisco (e que Vite é pouca cousa…) e algún centos de metros máis que en edicións anteriores. Corremos como sempre e quedamos como nunca. RESULTADOS.


O xantar foi en Casa Ana (excelente elección Álvaro) e compartímolo co señor Presidente (gran oportunidade para pasear o Osedo Force One ata Santiago) e as súas dúas, espléndidas e fermosas, damas acompañantes. Durante o xantar, o señor Tesoureiro (tamén coñecido como o Comensal Austero) informounos dos avances técnicos, mediante dispositivos de almacenaxe de memoria conectados a un porto USB dun ordenador, e que van incorporados a próteses (pernas, ollos…) Ficamos abraiados polos seus coñecementos científicos e desexando adquirir, e programar en modo carreira, ese tipo de próteses para as nosas extremidades inferiores. Hai quen chegou dicir que ten un cerebro tan grande que dificilmente lle colle no cráneo.

11/10/10

A Coruña 10: fermosa mañá de outono


Como decidimos non asistir á Maratón de Chicago para non molestar a Wanjiru (2,06,24´´) e queríamos gozar dunha magnífica mañanciña na Coruña, Roberto e o Cronista participamos (corremos?) na Coruña-10. Moitos corredores (chegaron á meta máis de 1800), moito público, agasallos coma sempre (o que lle queda sen vender a La Voz), boa organización na entrega de dorsais e na chegada...

A maior parte do Club fórase a Barcelona a ver chover (máis de cen litros por metro cadrado en 24 horas) pero o que tiñan que facer de verdade (mercar a equipación para a nova temporada) non o fixeron e mesmo houbo un tremendo enfado de/co señor Presidente. Incluso o Cronista estivo tentado a participar na carreira sen a vella e única camiseta de tiras oficial do club (se non hai acordo, non hai publicidade para a panadería máis atlética de Galicia) Tamén poideron comprobar a escasa idade media das discotecas que visitaron.

Os resultados, sen comentarios. Carreira sen forzar e sen molestias (tan só un rapaciño que me quixo esprintar nos derradeiros trescentos metros e ao que deixei que pisara a alfombra antes ca min por aquilo da educación) 39,09¨ a 3,55¨ (queda moito por mellorar). Roberto fixo 44,48¨ a 4,29¨ (e iso que non corría Blas)



As fotos proceden dos álbums colgados en Correr en Galicia.

14/9/10

Julio e Pili (?) na Voz de Galicia


O noso club xa esta afeito a saír nos medios de comunicación, ben para que algúm medio se faga publicidade á nosa costa, ben para aumentar as súas ventas.

O día de hoxe, La Voz de Galicia emprega unha imaxe dun atleta do club para ilustrar a noticia da carreira da Torre-Ibercaja.

Quen sae na foto?, quen era a protagonista do texto que acompaña á imaxe?.

Sae o noso Triatleta (sería o atleta máis guapo?), que oculta á primeira muller que entrou una meta (alguén é quen de verlle os pes?) e ao Cronista (fermoso medio corpo o que se albisca por algún lado)

Comentario do noso Farmacéutico: “Pues ya podían sacar a Pili en la foto y no a esa banda de pringaos que parece que corren para ver quien llega antes al WC a desbeber las cervezas”.