24/7/11

Cena mexicana

Distinguidos comensales:

Los siguientes platillos, a escepción de los “Tacos al pastor”, forman parte de las recetas habituales en los hogares mexicanos. Existen platillos más elaborados pero son más pesados… siendo más reconmendable su consumo a la comida.


GASTRO CHULETA DE COCINA MEXICANA


1.- MARGARITA: Famoso cóctel elaborado a base de Tequila blanco (2 partes), con un poquito de Cointreau (1 parte), zumo de Lima (1 parte) y sal. Hay muchas historias sobre el origen de este cóctel. Todas y cada una de ellas tienen su encanto.


2.- GUACAMOLE: mezcla de aguacate, cebolla, tomate, cilantro, sal y, de acuerdo con los gustos individuales, unas gotas de limón y chile picado (verde). Distribución geográica nacional. Se utiliza como aperitivo con totopos (triangulitos de toritillas dorados) o bien como guarnición de tacos o carnes a la brasa, a la parrilla, a la plancha, etc.


3.- PANUCHO: el secreto está en la carne que es de cerdo con un aderezo especial, la carne va va sobre o dentro de una tortilla gruesa frita. Típico Yucateco (sureste). Se le pueden poner unas gotas de limón, cebolla morada y la salsa favorita.


4.- TOSTADA DE PINGA: pollo, tomate y especias. Es un guiso tradicional Poblano (Publa de los Angeles –centro del país-), en este caso el guiso se dispone sobre una tortilla dorada y crujiente (tostada), si se desea se puede acompañar con salsa picante.


5.- TACOS AL PASTOR: todo el secreto está en el marinado de la carne y su posterior exposición a fuego lento directo en un “trompo”. Altamente difundidos en toda la República, se acompañan con trocitos de piña, cilantro, cabolla, unas gotas de limón y la salsa de su elección.


5.- POSTRES: surtido de gustación a base de dulces de leche de cabra, plátano, maiz…


GUÍAS GASTRONÓMICOS: Siuatlajtoani y Ketsin (Regina y Bernardo)

21/6/11

Arde Lucus 2011: Días de gloria

Como é de ben-nacidos seren agradecidos, este club, cada día menos atlético e cada día máis festeiro, tivo a ben aceptar a invitación, realizada en Valladolid, de Fernando e Mercedes, para pasar o Arde Lucus 2011 no seu lar de Santa Mariña. Fin de semana intenso e histórico.

Partimos de Montrove o sábado pola mañá para dirixirnos ás posesións do nosos anfitrións. A súa perfecta organización permitiunos nun tempo de atletas tomar posesión dos nosos apousentos e, sobre todo, das nosas vestimentas: desde centurión a senadores, de castrexos a unhas espectaculares romanas. O fin de semana prometía: Lucus Augusti agardaba por nós, a residencia do fin de semana era magnífica, e a parella de autóctonos parecía disposta, coa súa xenerosidade e a súa permanente preocupación, a que todo saía mellor que as expectativas máis esixentes.

Velaí unha mostra da marabillosa selección de vestiario realizada por Mercedes, complementos femininos incluídos:




Xa camuflados como lugareños, dirixímonos a percorrer a rúa dos viños de Lucus (cantas veces teremos pasado pola rúa da Cruz?), para agradecerlle ao deus Baco que tivera a ben agasallar aos “incultos galicrecos (Estrabón dixit) cos froitos das uvas. As rúas estaban ateigadas de xentes con vestimentas de hai dous mil anos. Os homes semellaban especialmente encantados por levar unha gran ventilación entre as pernas (que listos eran estes castrexos e estes romanos…) Xantamos de forma contundente e tradicional no Kotá, onde demos conta de callos, carnes de diversos xeitos preparadas, sobremesas, viños e licores. Estivemos estupendamente tratados agás Fernando quen deixou mostras do seu pouco encanto cunha das autóctonas encargadas de darnos servizo.


Tras o xantar e o paseo polo cardo e o decumano, contemplamos o inicio oficial da festa coa cerimonia do lume. Logo, fomos gozar do espectáculo circense: carreiras de cuadrigas, probas de habilidade con armas e cabalos, loitas de gladiadores (pouco faltou para que o noso centurión baixase á area para demostrar como se pelexa de verdade…)


Mentres a temperatura ía baixando, a nosa fame e a nosa sede ía en aumento, polo que os nosos anfitrións dirixíronnos ata o Fonte do Rei para amosar o poderío das nosas dentaduras co polbo lugués, navallas, zamburiñas e churrasco. O Mestre Juan lembrounos que non só é magnífico facendo sprints atléticos senón que tamén é quen de facer unha carreira de fondo diante dunha boa churrascada. Toda unha mágoa non terlle feito unha foto ao seu prato… Como as temperaturas seguían indo a menos, dona Mercedes ofreceu roupa para os necesitados: momento ideo para comprobar a calidade da roupa interior dalgún castrexo.

Finalmente, percorremos, como se estivéramos nos caixóns de saídas dunha multitudinaria maratón, as rúas de Lucus para darlle máis liquido aos nosas gorxas. Moreas e moreas de xente. Xa non lembrábamos ningunha manifestación nocturna tan abundante. Lucus Augusti chea de indignados… Por tramos nin se podía camiñar. Rematamos nunha Irish Tavern fermosa, fermosa, fermosa. Que ben viven estes lugueses .

Regresamos ao noso lar, sen facer parada no Tritón para comprobar a certeza da oferta nocturna…, e pendentes do almorzo da mañá seguinte xa que había unha certa tensión por saber se as expectativas alimenticias serían cubertas pola domina Mercedes. Tiñamos que cualificar a residencia de Santa Mariña e o ientaculum almorzo sería o elemento determinante…

Tras unas horas de repouso nos respectivos lecti, erguémonos para comprobar o estado da mesa da cociña: sen palabras. Torradas, mel, varias marmeladas, manteiga, varios tipos de queixo, zumes, froitas frescas en abundancia, biscoitos caseiros (moi bo, Álvaro) e de Vilalba, pavo, xamóns, café… IMPRESIONANTE. Ao dicir de Teresa, “un cinco estrelas plus”.

Tras un almorzo tan xeneroso non quedou máis remedio que tratar de facer un oco no estómago e o xeito que temos por costume e saír a facer algúns quilómetros. O lugar escollido polo cursaris foi o paseo do río Rato. Un total de 9.300 metros nunha hora cun ceo despexado de nubes. Ben é certo que houbo quen non podía soportalo e tivo que sentar no medio da saída (moito estómago e pouca perna) tal é como se pode comprobar nas fotos. Previamente á tirada, o noso Comensal Austero atreveuse a afirmar que pode facer unha seriede mil metros por baixo de catro minutos. O Farmacéutico Veloz apostoulle unha mariscada que só foi aceptada polo Sobrinoff no caso de acadar o obxectivo posto que se non o acada, el non aposta nada (cando alguén do GRUPO se perda…) e é que desde que correu (habería que dicir participou?) na Behovia está dun sobrao…


Ao regresar pasamos preto duns campos deportivos o que permitiu afirmar ao noso Comensal Austero que neses campos dera “días de gloria ao fútbol facendo de catalizador do equipo tal e como demostran as hemerotecas”. Impresionante: DÍAS DE GLORIA… menos mal que non dixo en que categoría xogaba nin a idade dos contrarios… ou serían contrarias?




Mentres algún corríamos, outras se dedicaron a pasear por Santa Mariña, comprobando a fermosura do lugar… ou iso din, posto que cando os atletas regresamos estaban tomando café sen síntomas de esgotamento…

Tras as obrigadas duchas, percorremos de novo, as rúas dos viños e dirixímonos camiñando ata o barrio da Milagrosa para o xantar, con sorpresa incluída. Que tipo de xantar…? Pois non, non acertáchedes, nada de cociña típica, senón manxares de tradición árabe no Mesón do Forno. Na sobremesa, achegouse onda nós, Pepe, demostrando as súas cualidades de mago. Aínda andamos tratando de explicar como carallo averiguou a carta de Teresa, como aparecían as cartas debaixo da botella (de viño, por suposto)… moi divertido e sorprendente.




Foi un fin de semana de marcado carácter histórico cuns anfitrións que lle deron un novo significado á palabra magnanimitas (xenerosidade) e que colocaron o listón demasiado alto mesmo para un club tan atlético coma o noso. MOITAS GRAZAS.

4/6/11

Nunha Harley sen pasar pola bici...

Hai xente que é quen de montarse nunha Harley Davison sen ter pasado por unha bicicleta. Puro atrevemento.
Tamén hai xente que afirma que non toma sobremesa pero conta cunha moreas de fotos que testemuñan o contrario.
Igualmente hai xente que conta unha batallas tan incribles que só os documentos gráficos poden confirmar as súas verbas.

25/5/11

Últimas viaxes do Mestre



Coma ultimamente non quere correr, O Mestre estase dedicando a viaxar. Mirade as fotos tiradas en Niágara, Marraquesh e Bruxelas e Nova York. Axiña estarán no papel lateral do blog.






























22/5/11

Andaina polo Mandeo cun home de pouca fe



Os domingo sabemos que son para facer deporte. Algún para facer a súa tirada longa na bici, outros para trotar algo máis do habitual, e outros, para camiñar.

Deste xeito, o Mestre buscouse dous acompañantes para camiñar ao longo do Mandeo. Temperatura ideal (a Keniata co seu corta-ventos), mochilas ao lombo (como pesará tanto a do Mestre…) e iniciamos o percorrido ás 10.00. A nosa Keniata diante, impoñendo un forte ritmo, especialmente nas escasas costas, o experto-Mestre no medio e o cronista-fotógrafo detrás.

Chegado o momento de beber un grolo (que diría Roberto se isto fose a andaina de Allariz) o Mestre decátase da ausencia dun compl
emento xa vital da súa existencia. A pesar da importancia do mesmo, teimosamente insistiu en querer continuar a ruta prevista (subida, subida, subida). É tan cabezón como o presidente voluble á hora de modificar os criterios para a elaboración da Xunta Directiva do Club. Finalmente aceptou a nosa decisión de regresar en busca do obxecto perdido: tarefa de escasas posibilidades de éxito, especialmente coa pouca fe, ou convicción, que lle puña o causante da variación do programado.

Tras unha hora de lento camiñar, atopouse o obxecto perdido. Incrible. Desde entón, aumentamos fortemente o ritmo da camiñata, chegando a Betanzos ás 13.30. Fermoso día, fermosa andaina.


Deixamos unha fotos da beira do Mandeo, para relaxarse e gozar.

20/5/11

Crónica del viaje a Pucela



El pasado fin de semana el Club de Atletismo Panadería D´Osedo y simpatizantes se trasladó en una visita, en principio cultural-gastronómica, a la ciudad de Valladolid y su entorno.
Sobre el traslado de todos los miembros del Club en dos vehículos de alquiler, uno de ellos muy por encima de las posibilidades del Club (el que fue contratado por el Tesorero, por supuesto) , destacaremos la parada técnica en la localidad de Astorga a media tarde a reponer fuerzas (hay varias fotografías que ilustran este momento ) saboreando la exquisita empanada y bica elaboradas por el Sr. Presidente con el cariño y dedicación que siempre muestra con los demás miembros del Club y que, de forma tan desinteresada, ofrece en todos los traslados cultural-gastronómicos.
Es de destacar que el Presidente, con la humildad que le caracteriza, decidió viajar en el vehículo de pero calidad y confort a pesar de estar acostumbrado a viajar en el Osedo´s Fource One
La llegada a la capital pucelana se produjo sin incidentes gracias a los excelentes conductores que manejaron los vehículos con gran destreza, especialmente el Furacán do Miño que hubo de meter el vehículo (convendría en este momento introducir una fotografía del vehículo para mejor comprensión del esfuerzo a realizar por el conductor) en un ascensor para introducirlo en el garaje del Hotel.
Adjunto varias explicaciones sobre el origen del término pucelano para ilustración de los mas ignorantes, o sea, excepto Antonio, el catedrático, TODOS.

( ES UN CORTA Y PEGA…NO FLIPEIS)
El itinerario, de Antonino, ubica en Valladolid una mansio o posada romana donde se repostaba y descansaba. Se llamó Pintia o Puntea, y es posible la evolución de Puntea a puteum (pozo), cuyo diminutivo es pucelum. El origen de Valladolid es "valle de Ulid, del árabe walid (gobernador), de donde valiatum (dignidad de este cargo), en recuerdo de Wali Abu-I-Abbas, fundador de la ciudad a finales del siglo X.
En cuanto a llamar Pucela a la ciudad, se trata de una costumbre popular producida, según Camilo J. Cela, por mera creación, sin que se corresponda con dato, hecho histórico o documento alguno. No parece razonable adscribir el término al francés pucelle (doncella), en alusión a Juana de Arco, por haber acudido a socorrerla caballeros vallisoletanos.
El gentilicio "puzolano" es término que ya se empleaba en el siglo XIX. A finales de esa época, el industrial cántabro Eloy Silió introdujo en España la fabricación del llamado cemento puzolónico, con lo que forjó su fortuna.
El cemento en cuestión se vendía en sacos de papel grueso y se anunciaba con el nombre de "cemento puzolánico" o "puzolano" para abreviar. Como era producto identificado con la ciudad de Valladolid, no sorprende que el adjetivo se empleara también en relación con los naturales de la capital castellana, lo que unido al auge que a principios del XX tomaba el fútbol consolidó la costumbre al relacionarla con los seguidores del Valladolid C.F.
Dos teorías (meras suposiciones) puedo aportar acerca del posible origen de este término aplicado a Valladolid. La primera apunta a una vinculación francesa y medieval. Unos caballeros vallisoletanos se trasladarían a Francia, a finales del primer tercio del siglo XV, para ponerse al lado de Juana de Arco frente a los ingleses, que ocupaban medio territorio francés. Dada la rivalidad de la Corona Castellana con la inglesa y la tradicional amistad con la francesa, en principio no cabría descartar tal posibilidad. Según esta teoría, a partir de 1429 estos vallisoletanos estarían al lado de la doncella de Orleans ("pucellee en francés; a su vez del latín 'pullicella'; 'pucela' castellano antiguo). Dichos caballeros, después de coronarse Carlos VII y finalizar la denominada Guerra de los Cien Años, regresarían a Valladolid con el sobrenombre de los 'pucelanos' como recuerdo y timbre de gloria de sus gestas.
La otra hipótesis es puramente personal, en línea con los topónimos de origen geográfico. Pienso que el término 'pucela' podría hacer referencia a la concavidad (valle) en que se halla ubicada esta Venecia de la Meseta, que es Valladolid; pues frente al entorno de secano es un lugar de 'aguas': Pisuerga, Esgueva, Duero -y el artificial Canal de Castilla desde el XIX- que no sólo atraviesan estas tierras, sino que incluso se traduce en una capa freática muy superficial, que ha causado más de un problema e incluso transmisión de epidemias en el pasado. Esta 'poza' ('charca o concavidad en que hay agua detenida') se transformaría en una 'pozuela' (pequeña poza) o pucela.

Una vez perfectamente instalados, Club y allegados ( unos señores de Lugo, muy simpáticos ellos, y ciertamente cariñosos, especialmente ella, dado que él tiene una pequeña manía de meterse con el Presidente del Club, SIN RAZON ALGUNA, con insinuaciones continuas sobre su incorrecta llevanza o dirección del mismo, no solo desde el punto de vista económico-financiero ( no me extraña con ese Tesorero….) sino también desde el punto de vista deportivo (su atleta mas privilegiada, Pilar, no ostenta ningún cargo en el Club, no hay reconocimiento), nos dirigimos a una céntrica calle vallisoletana a disfrutar de nuestro primer momento cultural-gastronómico tomando una cañitas de buena cerveza y esperando a encontrarnos con Nuria, nuestra anfitriona.
El periplo de actos cultural-gastronómicos fue el siguiente: cenita con productos de la tierra en el mesón Rio Tinto y posterior disfrute de la noche pucelana al aire libre GINTONIC EN MANO hasta altas horas. La parte prudente y ordenada del Club se retiró a una hora moderada, y los de siempre (tesorero y sra, presidente, y otros…) no han dejado constancia ni registro alguno de su entrada en el Hotel.

Os sorprenderá que hasta este momento no haya hecho ningún comentario referido a nuestra excepcional anfitriona NURIA. Pues bien, me reservo, porque entiendo se lo merece, para dedicarle un párrafo al final de la crónica ( más que nada para que así se la lea entera…)

En la mañana del sábado otro acto cultural-gastronómico, desayuno frugal a base de unos churritos, con chocolate los mas golosos y con café con leche la gente decente del Club. Hubo un pequeño incidente interregional con la pucelana que se encargaba de servir las mesas del exterior del local ( “¡¡ los de fuera, fuera!!”) pero es que algunos de los miembros del Club, ya se sabe, no están quietos ni para desayunar, corren y corren y corren, es un vicio, no tiene remedio ( en este caso era uno que estaba entrando y saliendo de la cafetería sin ton ni son, era el Triatleta, el de verdad, quizás para ver en cual de las dos mesas había mas churros…cualquier excusa les vale para no dejar de moverse.

Una vez digerido el frugal desayuno iniciamos ruta a nuestro primer destino importante, según programa : Las bodegas Arzuaga. Llagamos tarde a nuestra cita…, sin comentarios… pero lo cierto es que fuimos amablemente integrados en el grupo de visitantes que nos habría de seguir si hubiésemos llegado a nuestra hora e iniciamos la visita a las bodegas de Ribera del Duero D.O. bajo la simpática? explicación de todo el proceso de cultivo, cuidado y recolección de la uva realizada por la guía (hermosa pucelana que provocó en el Presidente ciertas inquietudes propias de su condición masculina) continuamos las explicaciones dentro de las bodegas dónde, además de explicarnos el interesante proceso de elaboración del vino D.O. Ribera del Duero, con todas sus fases de exprimido( pisado que ya no se hace), meneo (separación de las pepitas y las pieles, reposo, etc..) , mezcla (vino madurado en barrica de roble americano+ vino madurado en barrica de roble francés), clarificado proceso de retirada de los posos del vino que se llama así por ser realizado con claras de huevo que facilitan el precipitado de los posos dentro de los depósitos) y embotellado y nuevo reposo del fruto de la uva, aprendimos cuál es el precio del mercado de segunda mano de las barricas de roble americano y francés y porqué hay algunos Ribera del Duero que se llaman Pago de….

La visita fue ciertamente entretenida e ilustrativa, y además terminó con una pequeña degustación de dos ejemplos del buen hacer de la Bodega.

La comida que teníamos concertada en la propia Bodega prefiero no describirla (me vuelven los jugos solo de recordarla) y creo que las fotografías de los platos y el comedor hablan por sí solos.

Por la tarde iniciamos viaje a Peñafiel, con visita guiada y bastante fresquita (soplaba el viento de forma endemoniada) de su Castillo. Aquí me vais a permitir un pequeñito inciso dirigido a mi santo O Furacán Do Miño pues hace dieciocho años que, cada vez que pasábamos por Peñafiel y os aseguro que fueron unas cuantas decía “cuantas ganas tengo de conocer ese Castillo..” , pues ya ves Jose Mª, todo llega, este fin de semana has hecho realidad dos de tus sueños “ conducir un microbús y conocer el Castillo de Peñafiel”.

Posteriormente visita al Coso, la plaza de toros de Peñafiel, preciosa y muy castellana (existe reportaje fotográfico ) me sorprendió que el Sr. Tesorero no osase comentar que la plaza de toros de A Coruña es más antigua que esa., ¿será quizás que se ha vuelto prudente? Y de allí de vuelta al Hotel a descansar.

En la tarde-noche del sábado realizamos una visita al centro de Valladolid partiendo de la Plaza Mayor cuyo primer monumento que hemos admirado (no podía ser de otra manera) ha sido la Dulcería Cubero con muchossss años de antigüedad y un museo de reproducciones de edificios y monumentos de la ciudad en chocolate y dulces varios ¡ impresionante ¡ . El trayecto continuó con la visita a la antigua plaza de toros de Valladolid felizmente reconvertida en una patio de viviendas con jardín en medio en una envidiable reutilización de la arquitectura convirtiendo lo que fue una plaza de toros en un agradabilísimo entorno habitable y el patio de vecinos más bonito que he visto en mi vida….barrio judío de Berlín aparte.

De allí nos dirigimos, siempre guiados por la excepcional guía pucelana Nuria, a la plaza de San Pablo, antes plazuela del Palacio, presidida por la Iglesia conventual de San Pablo, de la orden de los dominicos, con una portada espectacula, adosada al Colegio de San Gregorio , sede principal del museo nacional Colegio de San Gregorio, es uno de los mejores ejemplos de la arquitectura del periodo de los Reyes Católicos. En particular, su patio y su portada son célebres por su refinada ornamentación, las elegantes proporciones y una ostensible simbología del poder. Igualmente interesante es su historia como institución docente. Destinado a colegio de Teología para frailes dominicos, adquirió una notable autoridad doctrinal y actuó como un semillero espiritual y político de la España renacentista y barroca.

El Museo Nacional Colegio de San Gregorio, perteneciente al Ministerio de Cultura, es un museo español situado en el centro de la ciudad de Valladolid (Castilla y León). Alberga esculturas desde la Baja Edad Media hasta inicios del siglo XIX, así como un buen número de pinturas de gran calidad (Rubens, Zurbarán o Meléndez, entre otros). Es la colección escultórica española más importante de la Península y una de las más destacadas europeas de este ámbito temático. Llamado, por ello, Museo Nacional de Escultura hasta julio de 2008, modernizó su nombre, como otros museos, para resaltar el edificio histórico en el que se halla su núcleo expositivo. El 18 de septiembre de 2009, tras la completa remodelación de su sede principal —obra maestra de la arquitectura del siglo XV—, y la reestructuración y ampliación de su colección, abrió de nuevo sus puertas.
Se recomienda entrar en el siguiente enlace, para apreciar la labor de restauración llevada a cabo por la acción conjunta de la Cosejería de Cultura y Turismo de Castilla y León y Cajamadrid entre los años 2004 y 2007. Es un templo que alberga auténticas obras de arte y mucha historia.

En la iglesia de San Pablo, fue proclamado rey de Castilla el emperador Carlos I de España y V de Alemania. Aquí habría de ser bautizado en 1527 Felipe II, nacido en el cercano Palacio de Pimentel, hoy sede de la Diputación Provincial de Valladolid. También en este templo fue bautizado Felipe IV. En 1276 se fundó este convento y a mediados del siglo XV el cardenal Torquemada costeó la reconstrucción del edificio. Continuó su obra fray Alonso de Burgos, obispo de Palencia. Su fachada constituye un monumental retablo de escultura en piedra.

La fachada es obra de Simón de Colonia y tiene dos partes: la primera hasta la imposta situada encima del rosetón. Sus límites laterales quedan determinados por dos agujas. La puerta se envuelve con arco conopial. Un gran arco carpanel forma a manera de colosal guardapolvo.

Sobre la puerta esta la escena de la Coronación de la Virgen, en presencia de Fray Alonso de Burgos y de los Santos Juanes. Sobre ésto tenemos unos ángeles tenantes con escudos del Duque de Lerma. La segunda parte de la fachada se eleva sobre la imposta que aparece señalada con gárgolas. Esta parte está compartimentada en espacios rectangulares. El fondo de estrellas se refiere al emblema de los Rojas.
La fachada se remata con un frontón. Sobre un fondo de escamas hay un escudo de los Reyes Católicos. Pero en cambio la decoración que envuelve el frontón no es gótica sino renacentista.

La iglesia es del tipo de las habituales en tiempos de los Reyes Católicos: una sola nave con capillas abiertas entre los estribos y coro alto a los pies.

Todavía puede verse la portada dórica y el balcón encima, desde donde oían misa los duques. El proyecto fue diseñado por Francisco de Mora y su ejecución corrió a cargo de Juan de Nantes.

En los testeros del crucero hay dos portaditas de estilo Reyes Católicos, elaboradas también por Simónde Colonia. Tiene también la iglesia dos pequeñas capillas absidales, donde se venera la imagen de Santo Domingo, labrada por Gregorio Fernández. Hay otras muchas obras de arte como las estatuas de Santa Catalina de Siena, Santa Teresa, San Pedro Mártir y San Vicente Ferrer, un cristo yaciente de un seguidor de Gregorio Fernández y un cristo en la cruz del Siglo XVII.

Tras el empacho cultural, vino el cisma. Una parte del club optó por cumplimentar la agenda cultural con el concierto de gospel (sorpresa) que se celebró dentro de la capilla del complejo artístico y la otra parte decidió recorrer de nuevo el entorno de la Plaza Mayor degustando los manjares de la zona para terminar en una cena a base de huevos fritos con patatas y agradable compañía.

Tras la satisfacción de los sentidos, mas espirituales unos que otros, se produjo el reencuentro de los miembros del Club en el Pub ( no recuerdo el nombre, que alguien lo ponga) para tomar el primer Gin-Tonic de la noche, tras rechazar la primera y cutrosa oferta hecha por el Sr. Tesorero de ir al pub El Penicilino. Sugerencia hecha desde el recuerdo romántico de sus años mozos por aquellos lares (a saber la vida que llevaba entonces el hoy Comensal Austero “a veces”, y Sr. Tesorero del Club de forma permanente e inamovible) pero faltaba el Sr. Presidente que aquejado de un repentino dolor de estómago y ante la aparición de dos hermosas pucelanas, amigas de nuestra privilegiada guía turística, tomó las de Villadiego.

La noche concluyó con charla animada (lo que habla Nuria…..) y degustación de uno de los mejores gin-tonics que hemos tomado en los últimos tiempos “puro arte” sí señor….¡viva Valladolid!, el cual nos sirvieron en otro pub en los conocidos Corredores de Gutierrez, calle cubierta en el centro de Valladolid que , a modo de galería, alberga alberga locales de ocio y parece ser que también alguna oficina.

El domingo el catedrático madrugó, los demás NO.

Y muestra de su visita al museo nacional de arte sacro son las espléndidas fotografías que graciosamente nos ha ofrecido esta mañana y que ha decidido colgarlas en su blog de arte ( sabia decisión), son impresionantes, sin duda.

Tras otros frugal desayuno en la dulcería Cubero, salimos en ruta, dirigidos por Nuria hacia su pueblo: Portillo, todo un ejemplo de organización cívica, esto es : un Castillo en lo alto de un cerro desde el que se divisa toda la provincia de Valladolid, que digo, toda Castilla…en serio, con construcciones sencillas alrededor del castillo y restos arqueológicos de épocas pasadas……Y para pasadas cómo se las gastan los porteños o portillenses, los cuales, no recuerdo muy bien en que época del año, pero a eso de las cinco de la tarde, en vez de echarse la siesta tradicional española tenían la costumbre de tirarse prioras unos a otros en pura competición entre los habitantes de Portillo de Arriba y Portillo de Abajo ó Arrabal. Dada la orografía del terreno las piedras las lanzaban “con honda”.

Es curioso el episodio vivido por la ciudadanía de Portillo que, al parecer sufrió de una manera un tanto brusca o agresiva los efectos de la especulación con obras de arte sacro, pues, al parecer o presuntamente (hay que andar con cuidado…) hubo un señor que distrajo sutilmente todas las imágenes existentes en la iglesia del pueblo con la excusa de su restauración pero que, desgraciadamente, no volvieron a su sacro santo lugar de origen. Consecuencia: el pueblo se reveló, tomo por asalto pacífico la iglesia y el señor (que era cura…) no opuso resistencia (como pa enfrentarse a los de las hondas y las piedras…) y ahora, en la misma se sirven copas en el ala este y unas comidas en el ala norte que son “ la gloria”.

En el acto de degustación de la maravillosa comida típica castellana de pro (rabo de toro incluido) el Presidente del Club, a sugerencia del cien por cien de los miembros y allegados, tuvo a bien conceder a nuestra anfitriona, Nuria, el reconocimiento y título de “ Madrina de Honor” . El comensal Austero, en ese momento y embargado por la emoción del acto (sólo por eso….) decidió probar uno de los múltiples postres deliciosos que honraban la mesa.

Dedicatoria a Nuria: Es bonito compartir momentos de alegría y los de ocio así suelen ser. Esperábamos la máxima eficacia de nuestra estrella atlética del Club, Pilar Caínzos (ya que sabemos que es una number one) cuando nos sugirió llamar a una jefa suya, oriunda de Valladolid, para que nos ayudase con el programa del viaje. Las sugerencias de los menús que recibimos antes de iniciar viaje nos hicieron intuir que lago bueno nos esperaba pero, de verdad, Nuria, nos has hecho sentir comodísimos en tu tierra, has sido la guía perfecta. Nos gustaba tu tierra pero ahora ocupará un espacio especial en nuestros recuerdos y, sobretodo, estamos muy contentos de haberte descubierto y esperamos te apuntes, cuando el programa te resulte sugerente, a nuestras andanzas cultural-gastronómicas.

Sin más y hasta la próxima…..
A Coruña a 16 de mayo de 2.011.




12/5/11

Triatlón de Riazor 2011

Ahí va una pequeña crónica:




Natación: sin duda se nadó bastante más que 750 metros, se comentaba que posiblemente fuesen 100 metros más de regalo, en el trayecto a la primera boya, me vi muy atascado por lo que me abrí hacia la derecha para ir más solo y eso hizo que me fuese alejando de la boya y nadase un poco de más, cosa que se repitió de la segunda hacia la salida, pues me orienté hacia el Playa Club cuando debí hacerlo más a la izquierda, así que al final otra vez a rectificar. Por lo que una vez más flojillo, me dieron 15´20´´, aunque la alfombra del chip estaba arriba y la transición es larga, aún así creo recordar que al poner el pie a tierra estaba en 14 y pico.




Bici: llaneado bien, pero en las subiditas al Milenium, la tercera y sobre todo la cuarta, muy justito (fueron cuatro), quiero pensar que algo tuvo que ver el efecto “Lisboa” y la dureza de la rampa, pues no tenía las mismas sensaciones que tuve en Santiago, circuito comparable en la rampa del Monte do Gozo. Según mi velocímetro fueron 18,78 km. con un tiempo de 36´50´´, con una velocidad media 30,59 km/h.




Carrera: Una vez más me salvó un poco los muebles, pues fui bien tanto de sensaciones como de tiempo 19´13´´, no creo que fuesen 5 km de verdad, pues me saldría una media de 3´51´´ que me parece excesivo, hubo mucha gente que corrió por debajo de 20 min. que me parece un poco extraño, pero sí creo que andaría sobre 4 min/km. o un poco por debajo.




Otra cosa positiva es que conseguí plaza para el campeonato de España de Vigo.







Y esto es todo.









NOTA: Las fotos son de la participación de nuestro Triatleta en Lisboa International Triathlon 2011. RESULTADOS.

5/5/11

2/5/11

O noso Triatleta na "Lisboa International Triathlon 2011"


Xa regresou.

O noso heroe xa está na casa ao coidado dos seus.

Un ano máis continua impresionándonos a todos e todas, deixando os nosos esforzos deportivos moi por debaixo dos seus. Efectivamente, o noso Triatleta participou con éxito no “Lisboa International Triathlon 2011", tal e como demostran os seus resultados.

A natación (1.900 metros), o que máis medo lle da e onde máis golpes recibe, foi rematada cun tempo magnífico: 0:34:26. A bicicleta (90 km.), onde máis se preparara 2:54:16, uns dez minutos por encima das súas capacidades físicas pero todos sabemos que contra unha avaría da máquina nada se pode facer. E, na carreira (21,1 km.), amosou o seu poderío facendo un tempazo ao rematar a media maratón en 1:35:55. O seu posto final foi 246 sobre un total de 650 triatletas tras 5 horas e dez minutos de esforzo continuado.

Estamos impresionados pola súa capacidade de adestramento, polo seu bo nivel competitivo e polo seu esforzo e capacidade de sufrimento. PARABÉNS CAMPIÓN.

28/4/11

Vig-Bay 2011. As nosas fotos

Aínda que ata agora non faláramos da VIG-BAY 2011, non quere iso dicir que non participáramos nela. Aquí tedes algunhas fotos da nosa rara participación neste ano.


12/4/11

I Costa-Trail de Oleiros "Seixo Branco"

El pasado día 3 hicimos otro trail , esta vez cerquita de casa, por la zona de Dexo.

Este no tenía nada a que ver con lo corridos hasta ahora , pocas cuestas largas y un trail más bien rapidillo de 18 km con casi 400 acumulados de subida.

Después de llover por la noche y de acostarme un poco tarde por tener visita de compañeros de Barcelona, tocaba un día perfecto. Salida por un laberinto de vegetación y barro muy lento, para ya salir a pistas fáciles de correr pero simpre en un sube y baja que no te dejan coger ritmo. Llegar a Lorbé y empieza lo interesante, caminos de costa y poder contemplar el golfo ártabro. Me voy colocando bien y dejo que mis piernas calienten porque aun notan los 30 km del Sil…l legada al puerto de Dexo y 7 seguidores animándome, asi da gusto correr… gracias a mis amigas catalanas, José Manuel y Anahi … pero en especial a Rakel que siempre esta ahí para animarme y sacarme fotos y eso que no le gusta madrugar.

Los sube y baja se multiplican pero siempre corriendo las cuestas sin cortas y sin demasiada pendiente asi hasta llegar al paseo marítimo nuevo de mera con sus escaleras y rampas de madera. De postre nos espera la arena de la playa, donde siento que es una pena que no durara unos km más la carrera al final llego de 70 sobre un total de 197, con un tiempo de 1:36:03 … y 31 en la categoría de mayores de 39 años.

Las sensaciones muy buenas… después tapita de callos y estrella faltaría mas….

BLAS, PURA VIDA

11/4/11

Exhibición de Gómez Noya en Sidney

Texto e foto vía A Voz de Galicia.

O mal tempo, a choiva, unha caída, as alternativas sobre a bici e na carreira pedestre e a presenza de todos os favoritos ao título engadiron épica ao triunfo de Javier Gómez Noya na primeira proba do Campionato do Mundo de tríatlon. O defensor do título realizou unha demostración fabulosa en Sídney. Venceu en Australia, un dos lugares míticos no imaxinario do seu deporte. Gañou con sete segundos de marxe respecto ao inglés Jonathan Brownlee e 12 respectos ao suízo Sven Riederer, que completaron o podio.

Xunto á Ópera de Sídney arrincou unha carreira na que se ían desatar toda clase de hostilidades. Gómez Noya saíu ben situado tras os 1.500 metros a nado na bahía da cidade e pronto se situou na zona de cabeza do sector de ciclismo. Pero entón entrou en xogo a estratexia. Segundo a súa contorna, o ferrolán montara unhas gomas sen ningún debuxo, lisas, e cunha presión moi alta. Así que en canto comezou a chover cada curva converteuse nun exercicio de equilibrismo. Non só se viu obrigado a baixar de intensidade nas viraxes, senón que terminou perdendo contacto cun grupo de cabeza no que rodaban case todos os favoritos.

Á saída dunha desas curvas endiabladas, Gómez Noya foise ao chan. Incorporouse en canto puido, caeu máis aló do trixésimo posto e a desvantaxe respecto da cabeza creceu ata máis de 30 segundos. En solitario, rodou case dez quilómetros buscando ao mesmo tempo unha remontada que non lle expuxese de novo a unha caída. Resistiu ata avistar xa o grupeto dunha vintena de triatletas que lideraban a proba.

Pouco antes da última transición, conectou coa cola dun grupo estirado, a uns 20 segundos dos primeiros. Tras un novo esforzo, deu alcance aos líderes. A propia dinámica da proba en Sídney reduciu a seis os triatletas que se ían disputar o título. Xunto ao ferrolán quedaron os irmáns Jonathan e Alistair Brownlee, Riederer, o australiano Brendan Sexton e o francés David Hauss.

Por culpa dunha caída, foise ao chan Alistair Brownlee, o campión mundial do 2009, o máximo rival do ferrolán. O grupo que se ía disputar o título reduciuse a tres elixidos. Xunto a Gómez Noya, quedaron Riederer e o menor dos Brownlee, Jonathan. Pese ao esforzo da súa titánica remontada, as pernas respondéronlle. Voaba nunha das probas máis singulares do Mundial, corría ata conseguir o mellor parcial no último dez mil a pé. Conseguiu quedar só a pouco menos dun quilómetro para a liña de meta. Cruzouna con rabia e alzou os brazos. Misión cumprida.

30/3/11

III Carrera Alto Sil

Después de unos trail de 17 km tocaba la carrera dura la que ahora mismo es una de las mejores carreras de montaña del Bierzo, con 29, 6 km y un desnivel positivo de 1600m.

Calentar un poco el viernes, salimos con la auto caravana Rakel y yo para dormir en el Puerto de Valdeprado y asi el sábado hacer una ruta por tres casi dosmiles del Bierzo con unas vistas impresionantes sobre Los Ancares, Somiedo, Babia, Aquilianos, Ubiñas y O Caurel… total unas 13 km con 6 horitas caminando, subiedo alguna canal y utilizando crampones, en compañía de nuestro amigo lacianego Lito.

Al terminar nos fuimos a Santacruz del Sil, un pueblo de 100 personas que se vuelca y no sabeis de que manera con una carrera de montaña en la que participan 400 personas bueno más bien piradillos…

El Domingo dia 20 era la III Carrera Alto Sil y amaneció un día impresionante de sol, que unido al buen hacer de la organización y al cariño del pueblo hacían presagiar un buen dia de carrera montañera.

La carrera es bastante un rompepiernas, que empieza con unas duras rampas durante los primeros 4km que ponen a cada uno en su sitio, para después descender a Páramo del Sil por un tremendo cortafuegos primero y una pista más tarde.

A partir de aquí la carrera se vuelve más salvaje, desde Páramo se inicia una dura subida hasta el Alto de Primout (Km 15), para después descender por una bajada técnica (queé gozada) con bastantes obstáculos en forma de ramas hasta el precioso pueblo de Primout (os aconsejo realizar una visita en plan senderismo desde Santa Cruz del Sil).

Desde aquí jugamos por los senderos que bordean el rio a no mancharnos ni mojarnos… que iluso soy. Pero lo mejor viene cuando ya faltan7 km para Santa Cruz y el final de carrera donde se inicia la última subida de la carrera de apenas 2Km pero que se hace interminable y realmente dura. En esta subida mi abductor izquierdo protesta demasiado lo cual me obliga a reducir ritmos.


Después de la subida demoledora viene el que para mi es el tramo más bonito de la carrera el descenso por un bosque que va alternando bajadas muy pronunciadas con falsos llanos, y aquí mis fuerzas empiezan a ha estar en miíimos... llegada a Santa Cruz donde nos espera un rampon de 100m. como portres y ya lo mejorla llegado con todo el mundo volcado en aplaudirnos .

Esta si que se puede decir que fue mi bautismo de fuego en carreras de montaña de alta dificultad y de una distancia realmente buena. Al final los 29.600km los realizo 3:34:32 quedando de 192 en la general de 385 y 57 en mi categoria. La evolución de carrera fue así:
248 RODRIGUEZ VAZQUEZ - BLAS VMA Panaderia Dosedo
• Puerto de Primoy:203 1:56:06
• Meta 192 3:34:32
• Mejora en puestos 11
Más fotos.

21/3/11

III Media Maratón de León: unha carreira con copyright


A perseveranza é unha calidade innata aos fondistas e a perseveranza no desexo de que o club estivera presente na III Media Maratón de León por parte do Tesoureiro da nosa institución, levou a que dous atletas inscribíranse nesta proba. Ademais estiveron acompañados por Antonio, gran colega de Sobrinoff, a súa esposa Paloma así como polo imprescindible Fernando.

Tras unha vi
axe tranquila e agradábel, dirixímonos á retirada dos dorsais, recollida da fermosa camiseta e a visitar a feira de deportes para logo tomar posesión dunha habitación tripla (as escasa, ou nula dietas do club impediron a contratación de tres cuartos individuais). Observade, por favor, a que tipo de hoteis vémonos obrigados a frecuentar. Isto non é un club nin ná de ná.

Posteriormente, as nosas pernas encamiñáronse polo Barrio Húmedo de León na procura dos seus afamados fiambres. Os viños magníficos, a cena impresionante. Neste apartado gastronómico-etílico debemos salie
ntar os gin-tónics do hotel Conde Luna, uns combinados con copyright. O seu barman, Manolín, experto e curtido mestre da noite leonesa, non quixo desvelar, pese as insistencias de Paloma, un compoñente das bebidas que nos preparou. Combinados con distintos tipos de xenebra en función do gusto do cliente: máis ou menos secos, máis ou menos suaves.

Na noite do sábado ao domingo, o lugués amigo Fernando, foi o garante do soño dos atletas ao erguerse ás 05,30 horas e enfrontarse no corredor do hotel a un nutrido grupo de rapaces alcolizados. Estivo duro, duro, duro. A iso das 8,00 horas Sobrinoff decidiu que xa era hora do tomar o almorzo
que trouxera desde Montrove: froita, queixo fresco, pan integral e zume. Este home está en todo.

Con tempo dabondo dirixímonos á saída, t
iramos unhas fotos con Bernando e o seu grupo. Mentres Paloma e Fernando tirábannos fotos pola carreira, o Cronista decidiu que ese domingo non era o seu día e decidiu probar unha nova sensación, a da retirada. Mentres Antonio e Raúl, saíndo de menos a máis foron aumentando o seu ritmo e adiantando ao grupo das dúas horas e ao do 1.50´ para entrar na meta por debaixo da hora e corenta e nove minutos. Acadaron os seus mellores rexistros na distancia. Terán límite estes atletas?


O circuíto é magnífico e fermoso. A meta é espectacular: nun estadio de atletismo ateigado de xente. A recepción aos participantes inmellorable (
canto temos que aprender…) e moi agradábel: campo de herba, animación, bolsa do corredor con múltiples agasallos… Tras a carreira gozamos dunha enchenta a base de embutidos, sopa de troita (xenerosa e fantástica) e outros manxares. A sobremesa que case ninguén quería (verdade Fernando) foi… uhhhhhmmmmm. Ao xantar estivemos invitados, en parte pola xenerosidade do noso anfitrión leonés e en parte porque as finanzas do noso club non dan para máis.

Foi un fin de semana cheo de todo: bebida, xantares, deportes, sol… Ata o vindeiro ano.

Relato da proba no xornal La Crónica de León e no Diario de León.

17/3/11

Trail do Arenteiro, 2011

En una mañana que amenazaba lluvia, tocaba la segunda prueba de la Galicia Máxica Trail, desde Pazos de Arenteiro a Carballiño, sobre una distancia de 17 km y casi 600 de subida acumulada, por lo que es en parte una ruta de senderismo que va de Pazos de Arenteiro a Carballiño, con modificaciones, que por cierto si podéis os aconsejo para que la hagáis andando o corriendo algun día.

El recorrido era realmente rompepiernas,con lo cual era imposible mantener ritmos constantes .Tal cual una montaña rusa, con muy pocas bajadas donde poner a prueba mis cualidades de descenso directo. Se subía mucho con pendientes importantes, que la verdad se atragantaban y hacían que pasar de la carrera a la caminata. Después de comenzar bien y hasta el primer tercio las senc¡saciones eran buenas a pesar del trancazo, pero mi tendón de aquiles empezó a quejarse y hizo que tuviera que bajar un poquito el ritmo.

El tiempo, en mi linea 1:46.

La verdad es que cada día disfruto más en este tipo de carreras.

Mañana toca fisio para ver como va el tendón y si me deja y si este no molesta ,el día 20 en el Alto Sil a por una un poquito más dura con 29 km y más de 1.000m de subida acumulada... que medo ......

PURA VIDA




12/3/11

Carnaval, carnaval

Un año más, los miembros y miembras de nuestro club cumplimos con la sana costumbre de celebrar los Carnavales con la tradicional cena anual.

En esta ocasión la temática de los disfraces era libre , dado que, tras varias reuniones entre el presidente y el vicepelota, fueron incapaces de acordar un motivo común para que no fuese cada uno de lo que le saliese de los genitales externos. DIMISIÓN, que diría la Nutria de Montrove.


Con las sentidas ausencias de nuestro maratoniano cronista, de su santa y de la Nutria y su incansable jefa, nos encaminamos al restaurante Los Manueles, donde el General Sobrinoff había reservado la mesa para 9, no cayendo en la cuenta de que en realidad eramos 11, error lógico en él que, como todos sabemos, cuenta con los dedos y, evidentemente, le faltaron manos...

Solventadas las dificultades, dimos cuenta de una frugal cena a base de chipirones, croquetas, tortilla, entrecôt , postres (sí) y los inevitables vinos gallegos y riojanos .

Aprovechando la euforia reinante, el Presi intentó, en vano, convencernos de la conveniencia de hacer una escapada turística a la bella Venecia, último antojo de nuestro adinerado mecenas. La propuesta quedó descartada aunque no dudamos que en breve lo volverá a intentar. Mayoritariamente ,los allí presentes nos decantábamos por un fin de semana etílico en Ribadavia ó, como mucho, en la Ribera del Duero. Decisión aplazada hasta la vuelta de los ausentes.

El gin-tonic de rigor fue despachado en el American Corner adonde acudimos con nuestros variopintos atuendos de Diablesa, Pocahontas, Dama medieval, Payaso (el triatleta, no se tuvo que esforzar), D´Artagnan, Marinerito (el presi, con su traje de Primera Comunión, que aún le sirve), Aladín y los disfraces estrella de la noche ,los del maestro y su Sta. Ana ,de policías de Nueva York, muy logrados pero con un evidente mal cálculo de las tallas elegidas, que dejaban al descubierto la gran ganancia de peso que han experimentado ambos desde que abandonaron la férrea disciplina atlética del club. Esperemos que vuelvan a ella en breve.

Nos acompañaron tambiéen Bernardo y su novia , murciana y más guapa que él.

Sin más, nos despedimos de la nuit a una hora prudente, que al día siguiente todos teníamos cosas que hacer, aunque ninguno recordaba qué. Dormir , supongo.


7/3/11

Maratón de Barcelona 2011: Vai por ti, Pili

Isto de correr non é para persoas solitarias. É para correr con outras persoas, compartir os desexos e as expectativas con compañeiros/as de quilómetros. Correr significa, tamén, comentar con paixón o desenvolvemento das probas nas que participamos… Pois ben esta Marató 2011 foi moi distinta á como a pensamos, en plural, desde hai meses, creo que xa en setembro. Foron moitos quilómetros con Pili, moitas saídas en venres, varias tiradas longas en domingo, moitos luns compartindo abdominais e pesas no ximnasio para, a dúas semanas da proba, saber que a nosa Keniata de Montrove non ía poder participar. Fóisenos o seu desexo de facer 3.20´´ (eu creo que estaba para baixar comodamente das 3.15´´) mais ten que quedarnos a ilusión de poder seguir compartindo as vivencias cos amigos. Sei que ela ía correr comigo e sei que eu corría con ela. VAI POR TI, PILI.

Tras os problemas aparecidos febreiro de 2010, e tras tres meses de parón (abril, maio e xuño) volvín pouco a pouco a facer quilómetros. De xullo 2010 a febreiro 2011 estes foron os quilómetros por mes: 100, 186, 198, 234, 260, 314, 309, 302. En progresión e, sobre todo, nas dez últimas semanas seguindo estrictamente un plan de adestramento: aumentando as distancias e mellorando nos tempos das series. Como non hai maratón na que non me aconteza algo nos días-semanas previas, nesta ocasión apareceu unha gran ampolla no pé dereito e, sobre todo, collín unha gripe a cinco días da proba: martes, mércores, xoves, o venres e ata o sábado continuaron as dores de cabeza así como a sensación permanente de ter unhas décimas de febre...

Este ano sería miña quinta maratón e a primeira con 50 anos. O corpo e a cabeza quedaran cansos dos adestramentos e me pedían que esta sexa a última que preparamos para mellorar marca persoal. O ano pasado fora de 2.57´. Tal e como se comportaron as pernas, cría posible baixar algúns segundos das 2.55´. Co esta idea marchei a Barcelona, acompañado por Isa, sen que nada disto sería posible: o apoio, comprensión e o seu cariño son fundamentais.

En Barcelona, a rutina: chamadas á familia. O sábado, turismo bibliotecario por Sabadell e xantar con Jordi. Café con Angels. Sesta, preparar a equipación do día seguinte (dorsal 1289), teléfono, cea. Durmir.

1ª Media Maratón para correr: 1.23.16
Cheguei con calma á liña de saída con tempo para sacar a foto dedicada a Pili. Fago un pouquiño de quecemento e de estiramentos. Cinco minutos antes da nosa saída saen os das cadeiras de rodas e, tras dous minutos, o grupo elite. Ás 8.30 saímos o resto. Trato de ir amodo pero vexo como os globos de 2.45 e 3.00 van moi rápidos. Tardo quilómetro e medio en coller ao de 3 horas. Fago os dous primeiros quilómetros por baixo de 3.40´. Teño preto o globo de 2.45´, decido non ir por el. Son consciente de que estou facendo un ritmo por baixo de 4.00´´o quilómetro. Fágome ilusións dunha marca magnífica… Saúdo a Montse e ao grupo de animadores do Club de Atletismo Sada. Celia tira esta foto (grazas). Trato de ir máis amodo pero as pernas non queren. Paso a media maratón moi, pero que moi, rápido: 1.23.16.

2ª Media Maratón para camiñar: 1.39.08
Voume deixando caer. A cabeza empeza a traballar mal, mais quedan moitos obxectivos por cumprir. Ao igual que o ano pasado, paro a evacuar líquido no 26. A partir de aquí o cansazo, ou o virus da gripe, derrótame. Voume parando cada pouco. Trato de correr polo menos un quilómetro de cada vez (e non sempre o consigo). Non sufro, párome, camiño, troto... No 40, adiántame o grupo das 3 horas. Fago os dous últimos quilómetros en 12 minutos. 3.02.32, entro de 738 (sobre un total de 12526 chegados) e de 101 na categoría. Na primeira media, falláronme as pernas, na segunda, a cabeza. A única mágoa que teño é non poder dedicarlle unha mellor marca a Pili. Síntoo.

5ª Maratón rematada
É o maratón que menos canso remato e case sen sufrir. En ningún vídeo saio camiñando (menos mal). O parte de guerra é ridículo: unha zapatilla foi apretada de máis para que a miña gran ampolla non sufrira; o cuadríceps dereito foise agarrotando desde o 15. O resto sen novidades. En canto pasan uns minutos o corpo recupera. Estou menos perxudicado ca outras veces. Na liña de meta agárdame Isa. Esta vez tampouco puido tirar a foto. Dígolle, ao cabo duns minutos, que a carreira fíxome curta, que non sufrín que só tiven cansazo pero que vou mellor. Tras a ducha, recollemos a Aina (tres fermosos meses) e tomamos unhas cañas, logo o xantar con Iria e Xavi. Chamadas telefónicas e mensaxes de ánimo e parabéns. Grazas a todos e todas.

Un día despois, a cabeza xa está a pensar como debo correr a seguinte maratón…